Ben in Benin

Wist je dat…

2009-04-13T06:29:00.000-07:00

…het de laatste tijd echt wel werken geblazen is, inclusief weekends en avonden. Of dat daarmee wil zeggen dat er vooruitgang geboekt wordt, das een andere zaak. Veel tijd gaat verloren bij het schrijven van rapporten, inefficiënte vergaderingen, niet nagekomen afspraken etc etc. Maar vermoedelijk is dat inherent aan ontwikkelingssamenwerking
…één van de taken het opvolgen van demonstratieveldjes is. We hebben het hierbij niet over een kleine demonstratie van het huidige politieke landschap van Vlaanderen of de gevolgen van de economische crisis op het landbouwbeleid van Europa, neen we proberen gewoon nieuwe technieken te laten zien aan producenten. Veel veldwerk dus, wat een aangename afwisseling is van het BTC-bureauwerk.
…de eerste ontmoeting met een slang dan ook niet lang op zich liet wachten. Tijdens het verplaatsen van een hoopje hooi merkte een boerin op dat ze iets zag bewegen, waarop de animator van een plaatselijke NGO met één machete uithaal het serpent (voor de duidelijkheid, we hebben het niet meer over de boerin) naar de eeuwige jachtvelden stuurde. Al kon het ook het veldje naast ons demonstratieperceel geweest zijn.
…de collega-vrijwilliger en eega in Lokossa een bevriend koppel op bezoek hebben. En met hun aankomst lijkt mijn spelgeluk gekeerd. Na verschillende sessies van onder andere Machiavelli en Kolonisten van Catan alsook petanque is de overwinningsbalans overduidelijk positief, zelfs op het dominante af. Of waar een mens zijn voldoening al niet kan uithalen
…er nieuwe foto’s in diaporama gezet zijn over het werk op het terrein (demonstratieveldjes, uitwisselingen) en andere bezigheden
…KV Mechelen de bekerfinale zal spelen én winnen! Meer nog, ondergetekende zal zich er live van verzekeren vermits ik dan toevallig in het Belgenland ben. Moge de voetbalgoden ons goedgezind zijn.

15 minutes of Feem

2009-03-22T06:33:00.000-07:00

Een plakkerige dag in Benin in november. Net hersteld van een palu, wordt zoals tijdens een seminarie afgesproken werd, een filmpje ingeblikt door elke vrijwilliger. Doel is het resultaat op de blog van SVCD (de dienst voor de vrijwilligers van CTB) te zetten om alzo het grote publiek te informeren over ‘het dagelijkse leven van een vrijwilliger in Benin’. Er mag al eens gelachen worden, dus werd het door mezelf niet al té serieus genomen. En laten we eerlijk zijn, meer dan twee man en een paardenkop zal dit kleinood toch niet te zien krijgen.

Een eveneens plakkerige dag in Benin in januari. Net terug van een winterstage in de heimat, wordt zoals voor de vakantie afgesproken werd, een missie vergezeld die bestaat uit de winnares van de BTC-opendeurdag, de communicatie-verantwoordelijke van CTB en een journalist van Metro. Er worden enkele sites van rijst- en groentetelers bezocht, nadat de karavaan eerder al halt gehouden heeft bij de andere BTC-projecten en het Voodoo-feest in Abomey. Doel van de missie is onder andere om de journalist enkele artikels te laten neerpennen en alzo het grote publiek te informeren de nieuwe stijl van ontwikkelingssamenwerking. Om de journalist in kwestie een beeld te geven van het aangeworven vrijwillige werkvolk van BTC, vult elke vrijwilliger een fiche in met zijn activiteiten, standplaats etc…Er mag al eens gelachen worden, dus werd er tijdens de missie langs de neus weg wel eens reclame gemaakt voor Mechelen en werd ter tijd en stond (het moet toeval zijn, maar dat onderwerp komt steeds ter sprake) vermeld dat de laatste Belgische voetbalploeg die met een Europese Beker ging lopen uit bovenvermelde metropool afkomstig is.

Een plakkerige dag in Benin in maart. Afgaand op een berichtje van een kersvers petekind (hij is nu eenmaal hoogbegaafd) sta ik in de pendelgazet. Enkele dagen later worden we door BTC geïnformeerd met een gescand exemplaar in de bijlage. Nu moet ik toch even rechtzetten dat ik hier nooit rond micro-financiering heb gewerkt, noch lokale radio’s heb gesensibiliseerd of deftig zaaigoed heb gevonden. Maar soit, het goede nieuws is dat Mechelen tot tweemaal toe vermeld werd.

Nog steeds in Benin in maart, nog steeds plakkend. Temeer aangezien de stress begint te stijgen met het bezoek van een Belgische Delegatie onder leiding van de Minister van Ontwikkelingssamenwerking (Charles Michel), die tijdens zijn tweedaagse een dik uur uittrekt om kennis te maken met VDOS, het vrijwilligersprogramma. En jawel, de collega-vrijwilligers vonden er niets beter op dan mijn filmpje te laten zien aan de minister, ambassadeur en andere excellenties. Gelukkig konden ze er mee lachen en was het een ideale ijsbreker om daarna over iets serieuzere onderwerpen te discussiëren. En het moet gezegd, de man lijkt te weten waarover hij het heeft…

Een verslagje van het ministriele bezoek, alsook de videos van de vrijwilligers zijn nog steeds te vinden op www.blogcooperation.be

Landingsbonen en Kerosinetomaten

2009-03-07T07:49:00.000-08:00

Waar houdt een vrijwilliger zich zoal mee bezig? In de weekends wordt er vrijwillig aan websites gewerkt: check www.esop-caritas.org, de site van de organisatie waarvoor ik naar Senegal trok (niet teveel letten op de tekst, ik wacht nog op input van hun kant). Ah Senegal, dat was nog de tijd van het echte vrijwilligerswerk en veldwerk, hetgeen niet altijd het geval is bij BTC. Maar laten we daarover niet uitwijden, aan cynisme en nostalgie -de favoriete hobby's van expats op leeftijd- wordt hier immers al genoeg gedaan.

Afgelopen week werd er een uitstapje georganiseerd door ons project voor de groententelers. Doel van de schoolreis was om met andere producenten uit te wisselen over innoverende productietechnieken, met als centraal thema het rationaliseren van bestrijdingsproducten (insecticiden en herbiciden en zo).

In de hoofdstad werd de site van Houéyiho bezocht, een erg belangrijke productie-locatie. Een wetenschapper van IITA gaf ons uitleg hoe ze vooruitgang hadden geboekt in het verminderen van het gebruik van pesticiden. Zeer interessant, al stelde ik me wel de vraag of het nu echt de meest geschikte plaats voor groententeelt was. Op onderstaande foto merkt u immers dat er toch enkele elementen aanwezig zijn die je niet direct op een groentenveld zou verwachten. Goed kijken, want het valt niet echt op. Neem gerust uw tijd...

Inderdaad, zoals de titel deed vermoeden bevonden we ons net voor een landingsbaan van het nationale vliegveld. 'Dit is één van de enige plekken is waarop er zeker niet gebouwd mag worden mijnheer', zo verzekerde een plaatselijke producent. Diezelfde man stelde me gerust dat er uit testen was gebleken dat de landende vliegtuigen geen invloed hadden op de kwaliteit van de productie. Wat kan je daar dan op zeggen? Aannemen, doorgaan en als communicatieverantwoordelijke van het project mooie foto's nemen en een artikeltje schrijven voor de interne nieuwsbrief. In elk geval, qua toegang tot de exportmarkt is het de ideale plek. Dit bleek ook te gelden voor de tweede stek die we bezochten: het veld van de biologische boer. Dat bevond zich immers naast de nationale verkeersader Cotonou-Porto Novo. Bio, dat proef je! Dju, ik had me nochtans voorgenomen niet aan cynisme te doen...

Wist je ook dat...

2009-02-23T00:38:00.000-08:00

…het leven in Lokossa er niet minder aangenaam is op geworden sinds de terugkeer. De nieuwe vrijwilliger en zijn geliefde wederhelft zijn immers spelletjesfanaten, waardoor er al deftig tekeer gegaan werd in manillen, boonanza, catan, petanque etc. Voorlopig zoek ik enkel voor de catan nog de juiste vorm. Thibault blijft daarin de te kloppen man, waaraan hij me dan ook geregeld herinnert.

…hij gelukkig een standard supporter is, waardoor het na afgelopen week niet echt moeilijk was van mijnentwege om hem van repliek te dienen. De goede reeks waarmee de kakkers bezig zijn helpt daarbij ook een handje.

…de oude coach ‘Yves’ -van tijdens de periode dat ik nog in het verre noorden zat- Benin nog eens bezocht heeft. Samen met enkele andere blanken uit Natitingou heeft hij de oversteek met de auto gemaakt. Ik heb hem nog net voor zijn vertrek kunnen strikken om een kleine samenvatting te krijgen over de kredietcrisis, zijn bouwplannen en open source-software. Helaas weet hij geen snars van voetbal af.

…ik aan de bureau van FAFA (de naam van ons project) een waarlijk badmintonveldje heb geïnstalleerd dit weekend. Coach Yves en zijn vrouw hadden me bij hun vertrek immers plechtig hun net overhandigd en na een dagje pikketten in de grond kloppen in de volle zon, kon ik met voldoening en met een stevige koppijn het resultaat aanschouwen. Het blijft wachten op een windvrij moment (momenteel heerst de harmattan nog) om de talrijke uitdagers (“ik ga u kloppen met de ogen dicht”) de mond te snoeren

…de stevige hoofdpijn aan het eind van de avond werd weggespoeld met enkele frisse pinten aangezien de collega vrijwilligers op bezoek waren. Samen met de chauffeurs van het project hebben we dan maar Kass (ik probeer al enige tijd een “L” op hun gevel toe te voegen) Night Club onveilig gemaakt. Dat is de enige discotheek van Lokossa. Gelukkig maar, want ze geraakt zowiezo al moeilijk gevuld.

…het toch aardig vol liep tegen de vroege uren. We kregen er van een dame van plezier zelfs gratis een demonstratie op zijn hondjes. Haar ‘slachtoffer’ was een weinig verzet tonende Beninees, waartegen ze niets verhullend al dansend aanschurkte om vervolgens te testen of zijn materiaal positief reageerde op haar uitnodiging. National geographic live!

…er de laatste weekends verschillende uitstapjes en feestjes op het menu stonden. Prima dus om de dansbenen nog eens te oefenen. Op goede muziek om volledig loos te gaan blijft het echter wachten, waarschijnlijk tot de 16de mei.

…de sambapieten aan de vooravond staan van 3 beslissende matchen. Halen ze 9 op 9, dan is de titel zo goed als binnen. En dat terwijl hun 3 beste spelers in het buitenland zitten! Check it out op www.lzvcup.be. Doorklikken naar tweede klasse, helemaal van boven in de kolom. Ter info: de sambapieten zijn een reeks koorknapen die trouwmissen aandoen. Tijdens een communie beslisten ze om ook hun voetbaltalenten te etaleren.

wist je dat...

2009-02-11T04:30:00.000-08:00

er al efkes een filmpje van ondergetekende sambapiet op het net staat en wel hier

klikken maar

tis int frans, maar ondertiteld!

Terug van terug weggeweest

2009-01-22T04:32:00.000-08:00

Jawel, terug in beninland, het is toch even aanpassen na een aangename passage door de heimat. Enkele dingen die hier ondertussen veranderd zijn

- In Lokossa, heb ik ondertussen het gezelschap gekregen van Thibaut – een collega vrijwilliger voor een ander BTC-project rond decentralisatie in Lokossa- en zijn wederhelft Evelyne. Aangename mensen, zelfs al komen ze van over de taalgrens. Vermits Thibaut een basketverleden heeft zullen we snel een te vrezen duo vormen op de lokale court.
- Hij is één van de 4 nieuwe vrijwilligers in het land, wat ons totaal op 9 brengt. Een van de andere nieuwelingen, Jean, zal ook werken rond decentralisatie, maar dan in Natitingou, mijn vorige werkplaats in het Noorden. Vermits ik de stad een beetje ken (in welke putten kan je zoal vallen bij nacht, waarop heb je recht als je inkom van de discotheek betaalt, waar zit den duits) zal ik hem vergezellen om hem te installeren
- In mijn project is iedereen ondertussen gearriveerd. Dat wil zeggen dat ik niet langer manusje van alles hoef te zijn en me kan beginnen toeleggen op het interessantere werk.
- De ‘harmattan’ regeert het land. Dit is niet de naam van de volgende kleine Dosselaere, maar een wind die poussière en frisheid met zich meebrengt en zo de aanpassing aan de Belgische recordwinter toch enigszins kan verzachten.
- Ik ben ondertussen drie keer peter geworden, de kleine Merel (van de broer) heb ik nog net in levende lijve kunnen beschouwen. Gus, tweelingbroer van Thor en afstammeling van Jeannie de Gifmenger & Cockx de Sirene bevindt zich momenteel in het glazen huis te Gent.
- De winnares van de open bedrijvendag is aangekomen voor een bezoekje aan de BTC-projecten te Benin, vergezeld van de communicatieverantwoordelijke (een anderlecht-supporter en laat die bekermatch nu net tijdens zijn bezoek hebben plaatsgevonden!) en een Metro-journalist. Dus pendelaars onder ons, check out de Metro binnenkort voor enkele artikels over Benin.

Hetgeen hier nog niet echt veranderd is

- De menukaarten van de resto’s in Lokossa vertonen niet echt een dynamisch karakter. Rijst, maïspasta, rode pasta (maïspasta met tomatensaus) en akassa (een ietwat zuurdere variant van maïspasta) blijven toppers. Om het klavertje twee te vervolledigen is er nog steeds de keuze tussen vis en konijn.
- Onze vrienden van de SBEE, de plaatselijke Electrabell vinden het nog steeds niet nodig om een zekeringskas te komen installeren. Ze amuseren zich ondertussen met het stimuleren van het feestgevoel door in de hele stad stroompanne-gewijs het stroboscoop-effect toe te passen.
- Qua sportbeoefening zit ik hier nog steeds tegen het absolute nulpunt. Dit kan echter niet blijven duren aangezien ik overweeg om nog eens voor de 20 km van Brussel te gaan. De 20 km vindt immers plaats op 31 mei en laat ik nu net een nieuw ticket hebben vastgelegd voor 9 mei tot 1 juni.

De kindervriend

2008-12-08T06:29:00.000-08:00

vermits ik niet op Sientje (mijn petekind) haar verjaardag kan zijn, toch een boodschap voor haar van de kindervriend: check it out op

http://www.zshare.net/video/52433170bbed1cde/

Wist je dat…

2008-11-29T02:30:00.000-08:00

…er dagelijks in prime time ongeveer 45 minuten (tussen 19u15 en 20u) gewijd wordt aan overlijdensberichten op de nationale zender. Begrijpelijk als je in achting neemt wat voor feest een begrafenis hier is, maar geef mij toch maar Ben Crabbé (Mo zam bique schrijft niet – Hij is lam, mo slim!!).

…het exact 2u43 duurt om bij de elektriciteitsmaatschappij je aanvraag te gaan betalen en het bewijsje te krijgen. Het is te zeggen het bewijs heb je dan nog niet, daarvoor moet je terugkomen als de directeur getekend heeft. En die is er natuurlijk niet. Ik weet niet wat het record sauna-zitten is, maar 2u43 moet op zijn minst een Mechels record zijn.

…ik van verschillende andere records - Strandjeannet zijnde - noodgedwongen op de hoogte ben. Zo ook van het feit dat Daniel Amokachi namens Brugge het eerste doelpunt in het nieuwe poule-systeem van de Champions League op zijn naam schreef

…zo een zaken altijd handig zijn als de grote CTB-baas van Benin in een discussie over voetbal beweert dat Lierse (de arme man supportert immers voor deze ploeg) de eerste Belgische ploeg was die zich plaatste voor de nieuwe vorm van de Champions League. Hij probeerde hiermee het heroïsche feit te counteren dat KV Mechelen de laatste Belgische club was die een Europese Beker mee naar huis nam. Mis poes dus en deze vrijwilliger een Duvel rijker

…ik eerder in de week een andere weddenschap winnend afsloot, zij het voor een hele bak Duvel. Zoals eerder vermeld is Veerle uit Sinaï een vriendelijk meisje, zelfs als je het feit in achting neemt dat ze in de scouts zat en bijgevolg automatisch de Chiro in het belachelijke trekt. Nu ben ik van nature niet chauvinistisch (slechts enkele intieme vrienden zijn op de hoogte van het feit dat ik van Mechelen afkomstig ben), maar als bovenvermelde dame beweert dat die sjor-tapetten met hun sjaaltjes talrijker zijn in Vlaanderen dan de jeugdbeweging waarvoor ik 13 jaar lang wekelijks in een korte broek rondliep, dan durf ik al wel eens iets op het spel zetten. Ook zij sloeg de bal dus mis, waardoor ik waarschijnlijk een drankprobleem zal hebben wanneer ik in België terugben

…de nationale feestdag op 1 augustus valt en dit telkens een enorm feest is. En dit jaar wordt het gehouden in, jawel Lokossa, het Mechelen van Benin zeg maar. Een stadje in volle bloei en aangezien alle wegen heraangelegd zullen worden om de president waardig te ontvangen zal het er enkel op beteren

…de deelnemers van de Toeareg Trail er niet minder gelukkig om zullen worden. Deze mannen vertrekken vanuit Frankrijk met een 2-chevau’tje, ook wel een geitje genoemd, om aan te komen in Grand Popo. Deze week was hun blijde intrede een feit. Dat wil zeggen feesten in Grand Popo en later in Cotonou. Deze trein (of beter karavaan) laat ik echter gewillig aan mij voorbij gaan vermits er vermoedelijk een heleboel ‘vieux gaspillés’ tussen die mannen zitten. In Natitingou bijvoorbeeld was er zo één blijven plakken. 60 plusser met een poepeke van rond de 20 (waarmee hij al 5 jaar samen is, you do the math)

…ik voor de vlaamstalige gemeenschap in Cotonou zwarte Piet zal spelen. 7 miljoen beninezen en kiezen ze toch wel een 2 meter lange blanke om de Sint zijn hulpje te vermenselijken.

…de vrijwilligers binnenkort een case de passage hebben en ondergetekende halfgewild is gebombardeerd tot verantwoordelijke (samen met Griet). Dus als iemand ooit een toeareg trail overweegt, wees dan gerustgesteld dat er bij aankomst een overnachting kan geregeld worden (uitgenomen vieux gaspillés)

Foto's

2008-11-23T07:25:00.000-08:00

Eindelijk eens de moed gehad om enkele foto's up te loaden, u merkt achtereenvolgens

- vrijwilligersweekend van mei (!) in reggaebar de Zion
- feestje in hetzelfde establissement (zoek de martiniquaanse ex-huisgenote)
- weekendje met de VDOS-verantwoordelijke in Ganvié, het dorp op het meer
- dagje plage (toen we uitgenodigd werden door de libanezen) te cotonou
- foire telefood te Lokossa alwaar de verschillende BTC-projecten werden voorgesteld en bezoek kregen van de minister

grtz
k

Het sociale leven

2008-11-23T05:55:00.000-08:00

Zoals eerder vermeld mag er ook al eens gelachen worden. Het sociale leven is hier niet wat het is in België (vergeet de kwisjes, sambapietenavonden met Champions League achteraf, spelletjes of urenlang tooghangen alvorens in een te kleine zetel te crashen). Edoch we doen ons best om soortgelijke ervaringen op te bouwen en vermits Lokossa iets dichter bij de bewoonde wereld is dan Natitingou, kan er al eens naar de hoofdstad of het strand afgezakt worden. Enkele voorbeelden van vrijetijdsbesteding:

Grand-Popo is zowat het Oostende van Benin: plage, toeristen en makkelijk te bereiken vanuit Mechelen (ook wel het Lokossa van België genoemd). Gelukkig nog geen enkel spoor van De Decker, maar het is wel de thuis van een andere Verlosser. In Grand Popo vinden we immers de Zion terug, wat naast de achtertuin van Jezus tevens een befaamde reggae-bar is in de parel aan de Beninese Kust. Een hele avond dansen op enkel reggae-muziek stond dus geprogrammeerd, voor alles een eerste keer. Daarvoor was wel drank nodig, lots of it en helaas kan je je dan wel eens vergissen. Want nu heb ik niets tegen rokers, maar is het echt nodig om de peuken te droppen in lege bierflesjes? U voelt hem al komen, jaja, ik ben er tot tweemaal toe in geslaagd om een stevige teug peukenwater tot mezelf te nemen. Bovendien ging het tweemaal om hetzelfde flesje. Soit, voor alles een eerste keer zeker? Alles went (tja de clichés waren in aanbieding) gelukkig, aangezien de tweede keer het kokhalzen al aanzienlijk minder fel was.

Het feeërieke Grand Popo was eveneens de locatie voor een weekendje onder volontaires. Bucky volledig gehoorzamend werd er tijdens dat weekend ook stevig gewerkt, zo hadden we ineens een excuus om van de diensten van een chauffeur te genieten. Van het verhoopte feest was echter geen spoor, van woordenwisselingen en meningsverschillen des te meer.

Voor ventenavonden met voetbal wordt er afgezakt naar Comé, alwaar drie andere mannelijke vrijwilligers zich gevestigd hebben en alwaar er een Café Sport met reuzenscherm aanwezig is. Vier mannen dus, doe er een boek kaarten bij, een flesje rum en het resultaat is een avond ontspanning zonder geblaat over relaties, gevoelens of kinderwensen die uitmondt in een crash op een matje.

Ook voor het echte voetbalwerk werd een oplossing gevonden, zij het niet de ideale. Plaats van het gebeuren is immers Cotonou, dus ik kan me slechts sporadisch uitleven in wonderbaarlijke dribbels en Braziliaanse passeerbewegingen. Ploegmaats van dienst zijn een bende blanken, waarvan de overgrote meerderheid Libanezen (die noemen ze hier dus ook blanken). Als Mechelaar vertrok ik met het vooroordeel dat voetballers met een licht gebruinde huidskleur wel eens hun zelfbeheersing kunnen verliezen. En ik werd niet teleurgesteld, elke sessie is er wel een uitbarsting na een zoveelste mislukte pas of gemiste kans (uiteraard van een speler uit de verliezende ploeg). Na enkele minuten gesticuleren en discussiëren met verheven stem wordt dit echter steevast met een gemoedelijke handdruk opgelost om na de match even goede vrienden te blijven. Dat is even anders dan in het Mechelse, alwaar er ook al eens een handdruk kan uitgedeeld worden, zij het iets minder wederzijds, eerder in het gebied van het aangezicht en steevast door een (extreem) rechtse. Ah en om in het Mechelse te blijven, het hotel waar we spelen noemt zonder te zwanzen Hotel Marina, vermoedelijk om rechtstreeks te concurreren met de Hilton-keten.

Naast voetbalfanaten zijn Libanezen ook supergastvrij. Zo werden we tijdens een dagje strand te Cotonou (enkele vriendjes van Cotonou delen een strandhuisje alwaar in de weekends al eens een barbecue wordt gehouden) uitgenodigd om de schapen te bewonderen die door onze buren geslacht werden om vervolgens uitgenodigd te worden op een braspartij in het aanpalende strandhuisje. Een vijftiental strontzatte ontblote libanezen, allen in Benin ‘voor zaken’, dansend op de tafel, Arabische liederen zingend. Het ene aanwezige meisje (met enkel het aangezicht dat het daglicht mocht aanschouwen) leek zich maar weinig te amuseren en had haar dan maar op de waterpijp gestort.

Een ander recent feest was de begrafenis van de moeder van een collega, Lazare. Jawel een begrafenis is hier werkelijk een feest! Aangezien Lazare één of andere koning van zijn dorp/quartier is werden kosten noch moeite gespaard om de zeer talrijke aanwezigen (ik schat een honderd à honderdvijftig) te voorzien van brood, drank en spelen. Zo zou ik ook wel willen begraven worden. Je moet er echter niet naartoe gaan et een enorme kater (zoals ondergetekende). Immers, aangezien elke zoon apart iets organiseert komt het voor dat er tegelijkertijd twee concerten plaatsvinden op een tiental meter van elkaar, terwijl op hetzelfde moment de plaatselijke percussie-groep letterlijk voor je neus je trommelvliezen op de proef komt stellen (hun enige doel is werkelijk dat je ze zo snel mogelijk wat kleingeld toestopt waarop ze je met rust laten alvorens hun kans te wagen bij je buurman/vrouw). Niet echt bevorderend voor pijnlijke haarwortels, dat lijkt me duidelijk.

In Lokossa beperkt het sociale leven zich tot terrasjes doen met de chauffeurs en de enige andere blanke van ’t stad (een sympathieke Duitse). Als er bevriende mensen passeren kan er al eens doorgezakt worden (zeker als het toevalliggewijs mijn verjaardag betreft) met een Belgisch biertje of een flesje champagne.

U ziet, we doen ons best om ook in Benin af en toe eens door te zakken en eventueel te sofasurfen. Wat dat laatste betreft is er -in vergelijking met de heimat- wel vaker een bed beschikbaar dan een zetel. Zo ook in Cotonou, alwaar ik bij Veerle steeds welkom ben. Veerle is een sympathieke (tja ze leest nu eenmaal mijn blog) Oost-Vlaamse van Sinaï (bekend van de woestijn waarnaar kwajongens uit Belsele en omstreken na hun zoveelste scheve schaats verbannen werden ter bezinning) met een voorkeur voor de goede zaken in het leven zoals nespresso, witloof met hesp in den oven, vlaamse weekbladen en recente westerse muziek. Een oase in de culturele woestijn met andere woorden.

En dan heb ik het nog niet gehad over de discotheekbezoeken te Cotonou en Lokossa. Daar zijn immers telkens straffe verhalen aan verbonden die best uitgesteld worden tot net voor de terugkeer naar België (27 dec-12 jan) om de mama niet te hard te verontrusten…(wat een povere poging tot een cliffhanger moet voorstellen)

The Chronicles of Malaria Part II

2008-11-06T11:27:00.000-08:00

Zozo, de teller staat op twee. Deze keer was de palu iets hardnekkiger. In een recordtempo steeg de temperatuur tot 40° (en dan heb ik het niet over het klimaat waar menige Vlaamse vrouw wel zin in heeft als ze ‘s ochtends haar melkpotten aanschouwt in de spiegel, neen het is was wel degelijk een volledig eigen warmteproductie). Wegens gebrek aan collega’s in de buurt de eerstvolgende 24u en de onmogelijkheid om langer dan 5 seconden te bewegen dan toch maar besloten om de zelf-medicatie-methode toe te passen. En het moet gezegd, Malarone doet wonderen. Na anderhalve dag zit ik zelfs terug op post, zij het langzaamaan uiteraard (maar daar moet je hier niet echt ziek voor zijn). Geluk bij een ongeluk is dat een mens tijdens anderhalve dag strijk liggen genoeg tijd heeft om na te denken over aanvullingen voor de lidkaart van de ‘palu-spouwers’, zoals daar zijn

-) Favoriet maal om terug op krachten te komen: palung int groen alsook pallukes in tomatensaus
-) Favoriete job na het vrijwilligersbestaan: pallutie-agent worden die flitspalun installeert
-) Favoriet hulpmiddel bij een beninese stortbui : Parapalu
-) Favoriete stad in Sicilië: Palurmo
-) Favoriet gemis ten opzichte van het leven in belgië: de luchtpallutie
-) Favoriet loser in verkiezingen: Sarah Palun
-) Favoriete film van Almodóvar: La Malaria Educacion
-) Favoriet wielermoment: de sprint waarbij Wilfried Nelissen een verkeerspalutje raakt en in de palustrades vliegt
-) Favoriet leesvoer om dyslectische leerlingen te ondersteunen: alle songteksten van Palu Anka
-) Favoriet Jungle Book personage: Palu de Beer

Bijkomende suggesties zijn welkom. De beste inzendingen krijgen een gratis parasiet, uit een orgaan naar keuze, zolang de voorraad strekt. Een gele koorts-briefkaart kan sinds recent gestuurd worden naar het volgende adres
Klaas Van den Heede
BP 460
Lokossa
Bénin
(vergeet vooral niet Benin te specifiëren, Afrika is niet voldoende zoals een test al heeft uitgewezen):

Het werken-leven

2008-10-30T12:13:00.000-07:00

“Er mag gelachen worden, maar er moet gewerkt worden” om het met de woorden van Bucky te zeggen. En wat houdt dat werk hier precies in? Wel aangezien het project met de cashew-noten erop zit, ben ik zuidwaarts verhuisd naar Lokossa, vlak tegen de grens met Togo om te werken in het project FAFA. FAFA is niet de uitroep van een tandenloze dementerende bewoner van rusthuis De Laetsten Adem die bij de aankomst van Priester Rudy zijn vader meent te herkennen. Neeneen, het is het acroniem (ja op eenzame avonden durf ik al wel eens een Van Dale openslaan) voor Facilité d’Appui aux Filières Agricoles. En de filières agricoles in kwestie zijn ‘maraîchage’ en ‘riz’, respectievelijk ‘groententeelt’ en ‘rijst’ dus. Mijn werk bestaat momenteel uit terrein-bezoeken, logistiek en introducties

Laten we als introductie beginnen bij de introductie. Dit is simpelweg alle actoren bezoeken die ook maar wat betrokken zijn met rijst of groenten om het project en onszelf voor te stellen. En onszelf dat is momenteel ondergetekende vrijwilliger en Laurent Clarys. Want aangezien we pas gestart zijn en de BTC-procedures nu eenmaal ongelooflijk omslachtig zijn, is het voorlopig nog wachten op de andere 6 collega’s. Laurent is een frisse verschijning van 39 jaar (voor de Kim Pauwelsen onder ons ter verduidelijking: getrouwd met kinderen) die woont in naar eigen zeggen ‘de verste uithoek van Frankrijk, daar waar niemand wil komen’. Laten we zeggen, het Franse Voortkapelle.

De grootste hap van mijn tijd ben ik bezig met logistiek. Aangezien de bureau waarin we ons zullen installeren momenteel zo goed als een kraakpand is, moet er gezorgd worden voor alle aansluitingen (water, telefoon, elektriciteit etc). Dat wil zeggen, langsgaan bij openbare diensten en geloof me vrij, we spreken over ‘de collega’s’ in het kwadraat. Volgens mij gaan de sollicitatiegesprekken als volgt:

X: “Mevrouw, wat is uw motivatie om voor SBEE te werken (Beninese Electrabell)?”
Y: “Het lijkt me een echte uitdaging, ik houd van in groep…”
X (onderbreekt): “Excuses mevrouw, u bent niet wie we zoeken.”

Neen, motivatie lijkt me niet echt een troef voor die mannen. En jawel, mijn eerste ‘faux frais’ zijn een feit! Om de waterteller geïnstalleerd te krijgen werd er 20000 FCFA (equivalent van 30 euro) onder de tafel gestoken. Moeilijk te recupereren via factuur en tegen de BTC-regels, maar soms moet een mens pragmatisch zijn. Bij een terrasbezoek laat op de avond werden eveneens de mannen van OPT (de Beninese Belgacom) op een frisse pint getrakteerd. Neen, geef dan maar de privé, want die hebben we natuurlijk ook nodig voor allerhande werken (elektriek, loodgieters, metsers, internetters etc.). Helaas zijn ook hier de BTC-procedures ellenlang (openbare aanbestedingen) met de nodige vertragingen tot gevolg. Neem daarbij nog het feit dat Laurent de helft van de tijd in de hoofdstad achterblijft en ik er dus alleen voorsta en de ‘usual problems’ zoals uitvallende electriciteit (handig als je net iets aan het printen of kopiëren bent) en telefoonverbindingen en het lijkt me duidelijk dat de geduld-grens op het eind van de avond wel eens in het rood durft gaan. Vooral die telefoons zijn een ramp (ik heb hier trouwens twee telefoons, om de kans op een werkend netwerk te vergroten). Een uittreksel van een recent gesprek:

K:”Hallo, tis Klaas van BTC, van FAFA in Lokossa”
Y:”Eh?” (ze zeggen immers niet excuseer, pardon of wassegie)
K: (stem licht verheffend)”Klaas, van FAFA”
Y:”Eh?”
K: (licht geënerveerd en nog iets luider) “Klaas, van FAFA”
Y: “Eh, qui?”
K : (Volledig in het rooie aant gaan en luid roepend) : ‘KLAAS, van in Lokossa, van de BTC’
Y: “Ah ja, voorwat ist”
K: “Het is voor die factuur pro format voor het internet”
Y: “Eh?”
K: (zucht)’Tis nikske ik bel later wel eens terug”

Maar ik lijk met al dat gezaag wel een echte Belg (om niet te zeggen Mechelaar). Dus even de positieve noten toch ook. Die bestaan uit de gepaard gaande verantwoordelijkheid bij bovenstaande werk alsook de veldbezoeken: chillen tussen de rijst en groentevelden met de producteurs terwijl ik in snel tempo bijleer over de technische aspecten. Zo riskeer ik bij het volgende bezoek in België de hele naoogst-cyclus van de rijstkorrel uit te leggen (voor de slechte lezer, dit is een indirecte vraag om me geen rijst voor te schotelen). Ander positief punt was het organiseren van het BTC-standje op de ‘Foire de Sécurité Alimentaire’ van de FAO, alwaar de verschillende landbouwprojecten van BTC werden voorgesteld en we de Minister een polleke hebben mogen geven… En ja, er mag dus ook gelachen worden, en dat ontbreekt er de laatste tijd niet aan. Immers, het sociale leven begint stilaan uit te breiden, maar daarover later meer…

Senegal-Benin: 1-0

2008-10-03T05:35:00.000-07:00

‘België! Jaja, daar spreken ze Engels he?’
‘Hoe jullie kennen elkaar niet? Jullie zijn toch blanken? Kennen alle blanken elkaar dan niet?’
‘Ja maar ik zie vaak naar series en da is daar allemaal zo mooi in Europa’ – terwijl het blijkt om Zuid-Amerikaanse tele-novelas te gaan

Dagelijks blijkt dat voor sommige beninezen (verre van allemaal uiteraard) de westerse wereld één grote uniforme koek is. Maar dat is andersom niet noodzakelijk anders natuurlijk, want op menig familiefeest wordt al eens een uitspraak opgevangen als
‘En ga je dan in tenten leven en zo?’
‘Amma jij spreekt al wat Afrikaans zekerst.’
‘Ah ik had uwen brief naar Afrika gestuurd, kwas er vergeten Benin bij te zetten, tzal daarmee zijn dat hij niet is aangekomen…’

Om maar te zeggen dat er in Afrika net als in Europa wel degelijk verschillen zijn tussen de landen. In Cotonou zit een hele hoop Italianen die voordien in Senegal gevestigd waren. Ideaal moment dus om eens te discussiëren over het verschil met Benin (ervan uitgaande dat wij als blanke buitenstaanders met beperkte verblijfsduur de verschillen kunnen waarnemen).

Blijkt toch dat net zoals bij de luidruchtige Hollanders, chauvinistische Fransen en dikke Duitsers (vooral de plaatselijke delegaties van de twee laatstgenoemde landen blijken bijna unaniem aan de vooroordelen te voldoen) ook een hele hoop waarheid zit in de clichés over de verschillende Afrikaanse landen. Toen ik immers in Senegal vertelde dat het volgende avontuur richting Benin zou zijn, werd me terstond op het hart gedrukt om toch maar voorzichtig te zijn. ‘Zeker met de meisjes, want die doen iets in uw drankje en kunnen u betoveren’. De vergiftiging-ervaringen (zie onder) bevestigen dit alleen maar en ook de Beninezen beamen zelf. ‘Hier is veel te veel wantrouwen en jaloezie monsieur Klaas’. ‘Moi, je n’ai pas d’amis, ma famille ça me suffit’. ‘Allez ge hebt die gewoon uitgenodigd ofwa en je hebt zelf samen gegeten, dat zou ik nu eens nooit doen’.

En inderdaad, zelf ben ik hier nog niet één keer bij een landelijke collega en/of vriend uitgenodigd om te komen eten. Terwijl ik in Senegal standaard 5 excuses kon opsommen om vriendelijk een uitnodiging te weigeren (niet dat er één van hielp) aangezien je daar nog maar iemand in de ogen moest kijken of er stond een bord voor je klaar. Even dacht ik indertijd dat het aan mijn fysiek lag, maar neenee de Italianen bevestigen. Senegal, pays du Teranga ofte land van de gastvrijheid. Ik moest er toen mee lachen, want zeggen ze dat niet in elk ontwikkelingsland? Ondertussen kan ik af en toe een nostalgisch gevoel van oververzadiging aan tcheebu djiens, yassa poulet en mafe niet onderdrukken…

Blikken Doos

2008-10-03T05:34:00.000-07:00

Tijdens het laatste weekendje in het Noorderlijke Natitingou bleek mijn (overigens zeer aantrekkelijke) huisgenote van Martinique haar familie op bezoek te hebben. Op haar zuster niets aan te merken, zij was er ook al bij in juli en het moet gezegd, het is een al even fruitig konijn. Haar ouders bleken ook sympathiek maar waren op zijn minst ‘een beetje raar’ te noemen.

Nu, een beetje enthousiasme mag er al wel eens bij zijn, maar mijn realistische haar komt recht van mensen die van alles verwonderd geraken en het ‘toch zo geweldig en magnifiek’ vinden. Als ze het dan voor hun houden, even goede vrienden, maar is het werkelijk nodig om ondertussen toch redelijk doorwinterde btc-vrijwilligers alle beginselen van het Afrikaanse leven uit te leggen? ‘Euh ja mijnheer, wij vinden dat maniokstampen van die Afrikaanse vrouwen ook een geweldig spektakel. Ja hoor mijnheer, ook de driehonderdste keer dat we dat zien’. ‘Ja mijnheer, het is toch een andere wereld’.

Maar kom, enthousiaste mensen moeten er ook zijn, al zie ik ze liever achter de kazerne na een bal in de winkelhaak van Vleminckx. Zelfingenomen of –zoals later uiteraard bleek- valse intellectuelen daarentegen, wie heeft daar nu wat aan (buiten dan in de foyer van de Vooruit)? Het eerste teken aan de wand was er toen de gehele familie spontaan liedjes van Jaques Brel begint te citeren. Maar toen de vader vroeg ‘Of het stoort dat we even een gedicht voordragen’, was het toch even moeilijk om de giggle-loop te onderdrukken. Op zulke momenten komt het vooral aan op concentratie (Komaan man, serieus blijven, gewoon doen of dat een kei-normale vraag is en vooral, nee vooràl niet naar de medevrijwilliger kijken naast je die ook haar lach aan het onderdrukken is). Blijkt dus dat ze in familie de gewoonte hebben dat de papa een vers begint, waarop ieder om beurt met een regel aanvult. Want ‘Papa kent veel gedichten van buiten, een stuk of vijfhonderd, nietwaar papa?’. ‘Ja, op zijn mínst vijfhonderd, mijn dochter’ (niet opzij kijken, concentreer u op een vast punt). Uiteindelijk kwam er net op tijd een deus-ex machina binnenvallen. Een Beninees, dus het gesprek over poëzie konden ze wel even vergeten (oola). Helaas, want ‘Blikken doos’ lag op het puntje van de tong.

Even later had vaderlief nog een monoloog in petto over de schilderkunst. Zo eentje die hij waarschijnlijk al verschillende malen had uitgeprobeerd, want het moet gezegd zijn, er was geen speld tussen te krijgen. Kort samengevat was het een uiteenzetting met als ingrediënten het Prado, een klad verf, een robijn en verwondering. De tekst werd ondertussen integraal doorgefaxt naar rusthuis ‘Den laetsten adem’ kwestie van de mensen vredig te laten inslapen. Maar toen ons heerschap begon te vertellen dat ‘hij de Vlamingen had leren kennen door middel van de schilderkunst’ en dat ‘hij eindeloos kon genieten van Rubens, Brueghel en Bosch’ moest ondergetekende toch even specifiëren dat Bosch een Hollander is. Die zatte avonden als Strandjeannet in verlaten parochiezalen met teleurstellende prijzentafels leveren uiteindelijk dan toch iets op. Niet dat deze opmerking onze vriend ook maar één minuut van de wijs bracht. Integendeel, hij bleef vastberaden doorgaan. En wij maar hopen op een binnenvallende Beninees…

Open bedrijven-dag: bezoek BTC en win een reis naar Afrika!

2008-09-19T09:15:00.001-07:00

Zou je wel eens op kosten van de staat op reis willen gaan? Denk je nog steeds dat BTC staat voor Blote –Tetten-Controleurs en zegt het je wel iets zo een bedrijf eens te bezoeken? Zoek je nog een uitvlucht om op 5 oktober niet met je schoonfamilie naar de eerste voorstelling van ‘Twee mannen onder één dak’ met Nonkel André te hoeven gaan zien?

Driewerf hoera! Want dat wil zeggen dat je maar wat graag zou deelnemen aan de open bedrijvendag op 5 oktober waaraan BTC deelneemt. Zo weet je o.a. waarvoor ik ‘vrijwillig’ werk, hoe de bilaterale ontwikkelingssamenwerking in elkaar zit (voor het programma klik hiernaast in de lijst met links) maar nog belangrijker kom je ook in aanmerking om een reis naar Afrika te winnen!!! Jaja, want één winnaar zal worden uitgekozen om samen met een fotograaf en nog iemand in een Afrikaans Partnerland van Btc rondgeleid te worden tussen de verschillende projecten. Dus rep u op 5 oktober naar de BTC-zetel te Brussel!

Openingsweekend: competities op alle vlakken

2008-09-19T09:15:00.000-07:00

Het openingsweekend is dan wel iets minder indrukwekkend verlopen dan dat van Peking 2008 maar het was toch wel de moeite. Er was immers een openings- en sluitingsceremonie op dezelfde dag en er kon live een voetbal-interland van échte jeugdploegen gevolgd worden.

Maar eerst dus de ceremonie. Vermits er enkele werknemers het BTC-Universum verlieten (waaronder mijn oude coach wegens het aflopen van het project PAMRAD) en er enkele nieuwe bijgekomen zijn (waaronder mijn nieuwe coach waarmee ik in het project FAFA zal vliegen), werd er een diner georganiseerd in een idyllisch plekje temidden van de mangrove net buiten Cotonou. Ideaal om iedereen ineens terug te zien en de vrijwilligers hadden een wedstrijdje georganiseerd: de drie vertrekkers speelden tegen de drie nieuwkomers een zoek-de-vedet-in-de-tekstomelet-spel. Huh? Awel, er werd een tekst voorgelezen waarbij de link tussen ontwikkelingssamenwerking en de Tour de Frans gelegd werd. Elke deelnemer kreeg een belletje en moest dit gebruiken wanneer hij een achternaam, voornaam of naam van een project meende te horen (bijvoorbeeld “competit-Yves”) in de voorgelezen tekst. Altijd riskant zo een ludieke activiteit, maar het moet gezegd het was ambiance. Voor de statistieken: de nieuwelingen haalden het verrassend met het kleinste verschil!

De volgende dag werd naar dezelfde plek getrokken om met enkele families te gaan relaxen in de mangrove (en afscheid te nemen van mijn coach & family). Ook hier een kleine competitie, namelijk water-volleybal tussen de ‘ouderen’ en ‘jongeren’. Tot mijn constellatie behoorde ik tot de eerste groep maar ondanks een zware handicap (die pols remember) werden de broekventjes toch afgedroogd op sambapieten-wijze (het gebrek aan technisch vernuft compenseren met organisatie en ervaring). Bijkomend geluk was dat de eigenaars van die mangrove-hotspot Belgen zijn. Na een korte conversatie, die onvermijdelijk in het onderwerp ‘Mechelen’ uitmondde wist de vrouw te vertellen dat ze een oude Knack had liggen waarin een heel artikel aan de Trots van Vlaanderen gewijd was. Ideaal moment dus om de Waalse, Franse en Canadese vriendjes (nog maar eens) op de hoogte te brengen van de troeven van onze Metropool. En ze hebben het eindelijk begrepen want bij terugkomst in Belgenland is er een rendez-vous georganiseerd in de Parel aan de Dijle (alhoewel die meegenomen Keizer Karel-cuvee van brouwerij Het Anker er ook wel voor iets kan tussen gezeten hebben).

De jeugd-interland dan. Om zich te kwalificeren voor de CAN (Africa Cup) moesten de -21 jarigen (dus in Afrikaanse termen, de -25 jarigen) van Benin een 2-0 achterstand uit de heenmatch ophalen tegen de Nigerianen, tot nader order wereldkampioen en Afrikaans kampioen bij de jeugd en zilveren medaille winnaar in Peking. Vergelijkbaar dus met de KV die een soortgelijke opdracht zou voorgeschoteld krijgen tegen pakweg FC Chelsea. Net als achter de kazerne was er enthousiasme alom, met een groepje percussionisten die werkelijk bléven doorgaan (enkel tijdens het volkslied lieten ze hun stokjes onberoerd). Nadeel was dat ze natuurlijk net achter ons hadden postgevat en dat er waarschijnlijk blijvende gehoorschade zal toegericht zijn, maar zoals onze vriend Cruyff al wist te vermelden “heb elk nadeel zijn voordeel”. In dit geval werd zo noodgewongen het zwijgen opgelegd aan Timoun.

Nu, wie is Timoun? Timoun is een wandelende encyclopedie en is (of beter ‘was’) in Natitingou mijn enige reddingsboei wanneer ik eens over voetbal, sport in het algemeen of muziek wilde zeveren tijdens een tooghang-sessie. Nu, zelf kwam ik er eigenlijk niet veel aan te pas, want eenmaal Timoun vertrokken is krijg je er werkelijk geen speld meer tussen. Zo is hij bijvoorbeeld fan van Fidel Castro om de reden dat die “De enige is die meer babbelt als ik”. Maar soit, hij was zelf tijdens zijn jeugd een begenadigd speler die tijdens de jeugdreeksen nog tegen Desailly, Deschamps en consorten speelde en houdt zich ook al sinds lang bezig met de jeugd in Natitingou. Hij kende dus enkele spelers van de -21 jarigen waardoor we na afloop van de wedstrijd op de grasmat konden voor een fotootje met de ster uit de verdediging (een zekere Kamarou waarvan we nog wel zullen horen).

Want ja, de wedstrijd werd dus met 3-0 gewonnen. Al had het evengoed 5-0 of 6-0 kunnen zijn. Zo werden verschillende kansen vakkundig de nek omgewrongen en werd een goal afgekeurd wegens Fair-Play! Ja, want na het buitentrappen van de bal door de Nigerianen bij een kwetsuur werd de bal niet teruggegeven volgens de ongeschreven wetten van de fair play en werd een –in principe rechtmatig doelpunt- dus afgekeurd. Als deelnemer aan de lzv-cup kan ik zulke gebeurtenissen enkel aanmoedigen, maar als je weet dat het op dat moment beslissend was, kan je die beslissing enkel zeer moedig noemen van de scheidsrechter. Het publiek was het trouwens verrassend genoeg met hem eens. Zoals tijdens een soortgelijk incident (FC Sambapieten-FC Bitox alsook FC Lyon-Fiorentina) geschiedde er uiteindelijk toch gerechtigheid en viel de 3-0 op wondermooie wijze in de allerlaatste minuut binnen. Een waar volksfeest kon starten, een mens kan zich een openingsweekend niet beter voorstellen…

Wie blijft die schrijft

2008-09-16T00:10:00.000-07:00

Na een uitgebreide herinnering aan slechte zomers, herhalingen van de kampioenen, stijgende bierprijzen, radioactieve ongevallen, olympische teleurstellingen en stijgend flamingantisme werd om een nakende depressie te vermijden de knoop doorgekakt om nog een jaartje langer te blijven in het land van eeuwigdurende zonneschijn met lage bierprijzen en een minderheid aan Vlamingen want -buiten dan net voor het binnenrijden van Tsjernobyl- het gras is altijd groener aan de andere kant van de heuvel nietwaar? Dus dat wil zeggen dat er wederom in de pen moet gekropen worden.

De terugreis is in ieder geval niet helemaal vlekkeloos verlopen. Want om nog inderhaast het laatste kwartier van de Belgische triomf (een gelijkspel zowaar!) tegen de Turken mee te pikken werd fietsgewijs een borduur -ook wel stoeprand genoemd door mensen die gootsteen zeggen tegen pompbak- verkeerd ingeschat. Het gevolg laat zich raden: een sliding waar zelfs een Rutyens in zijn beste jaren trots op zou zijn en een blitz-bezoekje aan spoed de volgende ochtend om plakken –ook wel röntgenfoto’s genoemd door mensen die paardenoog zeggen tegen spiegelei– te laten nemen van de pols.

Niks gebroken echter, enkel zalfjes smeren en een steunverband dragen. Dit laatste heeft het voordeel dat er al eens medelijden kan opgewekt worden bij nietsvermoedende dames. Bovendien is het een geldig excuus om de afwas niet te hoeven doen en komt het van pas bij de Michael Jackson imitaties (Nic en Han wezen gewaarschuwd). Nadeel is wel dat het niet handig (!) is in een land waar zelfs de achterste nicht, verste verwant en zatste nonkel een handje moet geschud worden. Vrouwen ‘moeten’ dus onvermijdelijk gezoend worden en gecombineerd met het medelijden-effect ligt het dan ook voor de hand (!) dat het vrijgezellenbestaan spoedig zal afgelopen zijn (wat uiteraard niet helemaal ongelegen komt bij verstuiking van de rechterpols).

Net voor mijn vertrek is er hier ter plekke echter ook iets uit de hand (man toch, ge zijt terug man!) gelopen. Minder grappig misschien en niet om aan de grote klok te hangen, maar aangezien het bezoekersaantal van deze blog dat van een dementerende ex-nazi met open doorligwonden op een schorsenerendieet uit rusthuis ‘Den laetsten adem’ benadert ben ik er gerust op dat dit nieuwtje de volgende Goedele niet zal halen. Wat een reeks eufemismen om te verdoezelen dat ik geen vriendjes heb. Verder reken ik uiteraard op de discretie van de verdwaalde lezer.

Maar het verhaal dus. U moet eerst weten dat Benin hét land is van de Voodoo. En aangezien elke vorm van religie wel kan dienen als excuus voor de homo sapiens sapiens om zijn goesting te doen wordt ook de Voodoo al eens aangewend om iemand een loer te draaien. Dat kan gaan van het onschuldig beheksen van Knappe Natasha om haar proberen in de bedstee te krijgen (terwijl dat veel makkelijker gaat met een steunverband om de pols) tot het sturen van je eigen vrouw of lastige buur naar de eeuwige jachtvelden door middel van het juiste gifmengsel in de Coq au vin te draaien (onder het mom van een slechte gri-gri of fetisj uiteraard).

Zo ook geschiedde bij twee jonge bevriende blanken alhier. Gastvrij als ze waren hadden ze een vriend uitgenodigd om eens lekker te komen eten. Na het nuttigen van de Coq au vin en/of Gentse Waterzooi bleek de bevriende man als dank nog enkele yoghurt’jes meegebracht te hebben. Bleek echter dat er naast een vanille-aroma eveneens een Benzodiazepine werd toegevoegd waardoor de twee gastheren een 36-uren in slaap zijn gesukkeld alvorens gewekt te worden door hun ongeruste buurman. Tegen dan was de yoghurt-man natuurlijk al gaan vliegen, maar hij was gelukkig zo vriendelijk geweest om het huis op te ruimen voor vertrek (inclusief aanwezige portables, gsm’s en bewijsmateriaal). Ondertussen kan er al eens mee gelachen worden maar het had evengoed minder goed kunnen aflopen (enkele jaren terug werd een gelijkaardig scenario met enkele Beninese dames van plezier twee franse toeristen fataal). De dader is instussen spoorloos, maar afgaande op de analyse van het gifmengsel lijden de eerste sporen richting de Lentestraat in Gent…

Binnenkort meer over razend-spannende voetbalmatchen, afscheidsspeeches vol zoek-de-vedet-in-de-tekstomelet’ten, de nakende openbedrijvendag in België en cumulatieve peterschappen…

Wist je dat…

2008-07-28T02:17:00.000-07:00

...het toch even afkicken was van het België-bezoek. Hier is immers geen spoor van drukke agenda’s, festiviteiten, concerten, elektriciteit of water. Ondertussen is het al terug in orde, mede door de terugkeer van langdurige elektriciteit en water

…de snoepreisjes ook veel goedmaken. Verleden weekend werd nog eens de grens overgestoken richting Burkina om mijn paspoort van wat stempels te voorzien (het is bijna vol) en tegelijkertijd enkele vrienden van mijn baas op te pikken op het vliegveld

…de nationale feestdag dan ook al zwemmend gevierd werd in een zwembad alwaar een blauwe vinvis zijn weg zelfs nog zou in kunnen kwijtraken. Een koffietje en een tijdschrift erbij, ‘que demande le peuple?’

…er misschien nog wat mooie vrouwen mankeerden? Nu, die waren alginds zeker aanwezig, maar het hoogtepunt viel deze zaterdag te noteren op de ‘Miss Independance Atacora-Donga verkiezing’. Acht schoonheden streden om het kroontje. Aangekondigd was dat het om 21u begon, maar afgaande op het strartschot van verleden jaar verkozen we om na een barbecue’tje tegen middernacht te gaan piepen.

…dat in volledige africa-style net op tijd was, het geduld werd weer danig op de proef gesteld. Onder andere op het programma: langdradige presentaties, elke kandidate die heel de zaal persoonlijk bedankt voor de komst (en er was toch naar schatting 1000 man), DJ’s die na 8 maal proberen uiteindelijk het juiste playbacknummer hebben gevonden enz.

...het de gewoonte is dat de 10-jarige playbackende kinsterretjes opzichtig veel geld op hun voorhoofd geplakt krijgen door de aanwezige notabelen (schone schijn is hier immers nog alles)

…de elektriciteitspanne ook hier een spelbreker was, tegen 3u was het van dat. Maar we mogen niet klagen, een halfuurtje later kon de show terug beginnen en het moet gezegd, als er vrouwvlees te bewonderen is, krijgt het doorzettingsvermogen een lichte opstoot. Nummer 1 haalde de hoofdprijs binnen. Voor de geïnteresseerden: 00029 90120383

Waarom ik hier zit en niet in België...(bis bis)

2008-07-15T01:31:00.000-07:00

De twee dames van Martinique zijn al vertrokken voor twee weekjes op kontzee richting Burkina, waarna de jongste van de twee (Celine) alleen zal terugkeren. Ze maakt in ieder geval een super-indruk, ziehier een uittreksel van een conversatie:

C: "Zeg Klaas mag ik eens iets vragen"
K: "Jaja"
C: "Stoort het als ik de badkamer kuis? Tja ik heb gisteren de keuken gekuist zonder je te verwittigen, ik hoop dat dat niet erg is?"

Waarom ik hier zit en niet in België...(bis)

2008-07-11T09:44:00.000-07:00

Prettige thuiskomst! Sinds verleden week is er geen stroom overdag maar slechts vanaf 20u en dat gaat naar verluidt nog een maandje duren. Dat wil ook zeggen, geen water (na een helse tweedaagse reis was dat niet echt goed nieuws). Gelukkig is er een put naast ons stulpje. Om maar te zeggen dat Mohammed van de boerenunie mij gezelschap houdt in mijn bureau aangezien we hier op het project tijdelijk een elektriciteits-groep hebben ingeschakeld (de evaluatie van het project is zonet achter de rug en was -niet onterecht- niet helemaal positief)

Maar dus, waarom ik hier zit en niet in Belgie, een greep uit de conversatie met Mohammed.

...(censuur)
K: "Ja de vrouwen..."
M:"Jaja..."
K:"Zegge Mohammed, heb je zo geen foto van je vrouw op je PC staan?"
M:"Ja, kdenk het wel ik zal eens zien"
...Mohammed begint een slideshow van de begrafenis van zijn moeder...
M:"Hier, das mijn vrouw met haar jongere zuster"
K (diplomatisch): "Ah tis niet echt ne scherpe foto he, maar tis precies een knappe"
M:"Jaja, ca va"
M:"Ah en hier dernaast das mijn minnares"
...

Geheel los hiervan heb ik sinds vandaag twee zussen (Gareth Keenan werd reeds verwittigd) in mijn huis dus alle kamers zijn gevuld. Sympathieke françaises van Martinique. Eén blijft tot eind november voor haar thesis, de andere kwam maar enkel om haar te vergezellen en is volgende week terug foetsie. Verder nog een belgische studente Geneeskunde gearriveerd en 12 franse vrijwilligers. Het is duidelijk vakantie...

Vluchten kan niet meer

2008-07-11T09:39:00.001-07:00

Voor alle mensen met een populariteitscrisis: een buitenlands verblijf werkt! Hier is de populariteit gegarandeerd wegens een blanke huidskleur en een gevulde portemonnee en eenmaal op bezoek in Belgenland is iedereen content dat hij je nog eens terug ziet (vertrekken). Twas de max in ieder geval. Enkele reisverhalen:

-) De avond voor de heenreis werd een internationaal dartstornooi georganiseerd. Wegens slechts 4 spelers en teams van 2 spelers haalde de Belgisch-Duitse combinatie Van den Heede-Johannes vlotjes de finale. Daarin werd het een echte thriller die slechts op het laatste nippertje (4u53) beslist werd met een triple 19 (voor de leken: we hebben het hier niet over de dames die instonden voor de drank) waardoor de Belgisch-Franse combinatie Schouveller-Timoune in het zand beet.

-) In volledige biathlonstijl werd na de ceremonie nog een sprint ingezet om op tijd te zijn voor het vertrek richting burkina (5u). Tijdens de rit enkel gewekt door de chauffeur om een olifant langs de baan te bewonderen. Bij een tussenstop in Niger mogen kennismaken met een zandstorm en de bijbehorende turbulentie en zwakke magen van medereizigers. Toch maar voor de vis gekozen dus ipv de vol-au-vent op het Air France menu.

-) Even een vrij moment achter de TV in België om nog eens van canvas te genieten. Tonen ze toch wel een strand-reportage van… Cotonou. Daar zit ongetwijfeld voodoo voor iets tussen.

-) De terugtocht was iets minder. Het geduld werd danig op de proef gesteld wegens een ‘direct’ tussen Ouagadougou en Benin die even vaak halt hield als de Lijnbus tussen de Bondgenotenlaan en het Foch op de openingsdag van de zomersolden. Daarbovenop kwam nog het verkrijgen van het visa in de luchthaven en het vergeten vaccinatieboekje (‘Maar madam ik ben voor alles in orde zene’).

-) De bediening van Air France is nog steeds omgekeerd evenredig met de prijs die je voor hun tickets betaalt. Nog nooit met Ryanair gevlogen, maar als dezelfde logica geldt moeten de hostesses stuk voor stuk sympathieke sappige konijnen zijn, of gaat die vlieger niet op?

Wist je dat

2008-06-25T01:21:00.001-07:00

...het een eeuwigheid geleden is dat er nog eens geblogd werd. Ondertussen is het regenseizoen echt deftig begonnen. Ideaal moment om dus naar de Belgische zomer terug te keren (alhoewel de regen hier een superkoelte geeft)
...bij elke regenbui mijn moto onbruikbaar wordt aangezien het wrak langs alle kanten water laat insijpelen. Het wordt dus tijd voor een rijbewijs en een 4x4. Deze laatste is al aangekocht en ik heb een gratis installatie van zwembad kunnen onderhandelen in de deal.
...de regenbuien zorgen voor een langdurige (in dagen rekenen) afwezigheid van het internet. Even dachten we aan een blikseminslag op onze schotelantenne, maar het bleek een modem-probleem te zijn
...de internet-coupure meer dan welkom was, aangezien de productiviteit van een kwis-amateur en sportliefhebber in dat geval serieus de hoogte ingaat. En de laatste weken is er zeker geen tekort aan werk
...dit komt omdat eind juni (eind deze week dus) het project afloopt. Er resten nog twee maanden voor de administratieve afhandelingen en eind augustus is het normaal inpakken geblazen. Alle activiteiten moeten natuurlijk nog op het laatste nippertje gebeuren, gelukkig is uitstellen ook mijn levensmotto en heb ik eindelijk de ideale werkgever gevonden
...morgen en overmorgen nog een restitutie van de inventaris van de cashewplantages gepland is met de boerenunie. Daarna is het richting vliegveld in Ouagadougou via enkele kilometers 'no man's land' tussen benin en burkina.
...de toekomst nog vaag blijft na het project. Zowel qua nieuw project als qua locatie is er nog niks zeker, maar verhuizen zit er dik in en vernieuwing is een zekerheid (had ik al gezegd dat het mijn ideale werkgever was?)
...de Boston Celtics na meer dan 20 jaar nog eens NBA-kampioen geworden zijn. Ik heb verschillende pogingen gedaan om een finale-match mee te pikken via Canal+, maar wegens het door-de-wekker-slapen en het uurverschil (stond ik daar op verkeerd uur in het midden van de nacht) zal het voor volgend jaar zijn

Afscheid en verwelkomingen

2008-06-04T04:29:00.000-07:00

In de expat-wereld is alles tijdelijk. Het voordeel is dat je steeds nieuwe mensen tegenkomt, het nadeel is dat er steeds afscheid genomen moet worden. Maar zoals Cruyff al aangaf ‘heb elk nadeel zijn voordeel’ en in het geval van afscheid wil dat zeggen: feestjes. De afgelopen weken waren dus uiterst aangenaam, met barbecues, discotheekbezoeken en andere festijnen. Bovendien hadden plaatselijke vriendjes nog eens bezoekers over de vloer die graag basketten, badmintonnen en machiavelli spelen. Ontspanning troef dus. Mijn reputatie in de machiavelli-wereld neemt ondertussen Risk-iaanse vormen aan (‘Tout contre Klaas’), ja een mens moet ergens zijn voldoening uit halen nieuwhaar…

Helaas dus zijn de tofste mensen richting Frankrijk. Maar geen nood, de toekomst lacht ons tegemoet met als hoogtepunt van tijdverdrijf de finale Celtics-Lakers en Euro 2008, leve de passieve sport! Ik heb zelfs een volledig foute hoed-in-de-vorm-van-een-bal gekregen van de coach (dit is de term voor mijn begeleider, helaas weet de goede man niks van voetbal af, wat dan ook vermeld werd als negatief punt bij de evaluatie) om Spanje naar de titel te schreeuwen. Ik vrees echter voor de Duitsers en dat zou enkel goed nieuws zijn op het vlak van gratis bier, aangezien mijn vaste voetbal-compagnon ter plekke een Frankfurter is.

Het grootste nieuws is dat ik een nieuwe huisgenote heb: een Française die in Londen woont en werkt. Het is de dochter van een vriend van een vriend (beiden zijn ondertussen ook al vertrokken) en ik ben bijgevolg genoodzaakt om de toiletbril omlaag te doen, mijn kleren niet langer te laten liggen op de exacte plek waar ik ze heb uitgedaan en mijn boeren te bewaren voor de reünies met URPA, de boerenunie der cashew-producenten. Moest er volk geïnteresseerd zijn in ons werk met deze unie, ik heb een nieuwsbriefje gemaakt dat te bezichtigen zal zijn op www.anacardium.info (een website eveneens van ons project).

Verleden week ook drie daagjes een ‘atelier’ van onze Duitse vrienden van GTZ (die gespecialiseerd zijn in het houden van eindeloze ateliers) gevolgd om de toekomst van de cashew in Benin te bespreken. Zo een atelier loopt vol van mensen die eigenlijk niet weten waar het over gaat, toch intelligent willen overkomen maar vooral geïnteresseerd zijn in de per diem die hen toegekend wordt. Deze bedraagt immers maar liefst 20000 FCFA oftewel 30 euro per dag en dan komt er nog eens gratis eten en logement bovenop. Als je weet dat 20000 FCFA ongeveer het gemiddelde is wat Jean Avec la Casquette hier per maand opstrijkt…Veel volk dus en omdat ze allemaal hun zegje willen doen een complete chaos (vergelijkbaar met een bezoek van mega mindy aan de lokale kleuterschool). Maar kom, ik ben toch op de nationale TV geweest. De mechelaars die kunnen profiteren van de talrijke schotelantennes van onze gebronzeerde vrienden hebben dit ongetwijfeld live gevolgd…

Wist je dat...

2008-05-22T01:21:00.000-07:00

...Het vandaag congé is. De kardinaal is immers overleden en wordt begraven. Dat gebeurt in Ouidah, zowat het Mechelen van Benin met andere woorden

...de begrafenis eigenlijk gisteren al begonnen is, want toen we ons klaarzetten om van de CL-finale te genieten bleek de begrafenis de voorkeur te genieten van de programmeur

...we dan maar in allereil naar een plek met Canal + op zoek gingen in de hoop dat daar wel een voorkeur gegeven werd aan topvoetbal

...Het in de NBA ook de max is. Helaas is San Antonio nog niet uitgeschakeld (het scheelde niet veel), maar een klassieke finale Lakers-Celtics, waar half amerika en 0,01 x 10-³% van Benin op zit te wachten, behoort nog steeds tot de mogelijkheden

...de handshake van de beninezen uniform en makkelijk is, bij het verlaten van elkaars hand is het de bedoeling om een knipperbeweging te maken met de vingers, hierbij gebruik makend van de vingers van je groetgenoot. Eenvoudig uit te voeren dus, ingewikkeld om uit te leggen blijkbaar.

...een nieuwe partner gevonden werd voor URPA, de boerenunie van de cashewtelers, zo kunnen ze weer drie jaar verder als wij hier stoppen en is iedereen content.

Multimedia olé ole

2008-05-20T02:00:00.000-07:00

Net aan Belgam doorgegeven ivm het succes van première communion (op 10 binnengekomen in de plaatselijke hitlijsten):

"Ja, ik had het succes echt niet verwacht, ik weet niet wat ik ervan moet zeggen. Maar ik heb nu zoiets van 'ik ga ervoor'. Want een diploma is maar een vodje papier en als je echt het wil maken in de showbizz moet je gewoon je tanden erin zetten en ik ben een echte pitbull. Naar de toekomst toe heb ik zoiets van ik geef gewoon alles en we zien wel. Als het niet lukt, komt het misschien omdat benin er nog niet klaar voor is. Ik heb hier zonet mijn lokale manager nog een behoorlijke som geld gegeven, hij gelooft echt in het project. De laatste dagen reageert hij wel niet meer op mijn telefoonberichten, ik vermoed dat hij veel te druk bezig is met allerlei vergaderingen en contacten met platenfirma's. Het is echt een inspirerend figuur, soms vraag ik me af wat er allemaal in zijn koppeke omgaat, met hoeveel verschillende zaken hij tegelijkertijd bezig is."

De foto's zijn dan toch opgeladen geraakt, de clip is andere koek (100 mega). De eerste opdracht van de vrijgezellen van de-man-met-de-slechte-muzieksmaak staat er echter wel op. U herkent mijn buurman (let op de duiven op de achtergrond)...te downloaden/bezichtigen op

http://www.zshare.net/video/122684754008e89f/

Ondertussen is het aftellen naar rode kool met worst, kritische kranten, goede koffie en tooghangen begonnen...En nu we toch bezig zijn, deze nummers zijn hier écht populair en worden zot gedraaid in de discotheken (van horen zeggen he), om u maar een idee te geven...

http://www.zshare.net/audio/1231308659813ef3/
http://www.zshare.net/audio/123133001331cb28/

de muziekstijl is coupé décallé en komt uit Côte d'Ivoire maar wij noemen het eerder copié décallé, het drumritme is werkelijk in elk nummer hetzelfde.

Waarom ik hier zit en niet in België...

2008-05-13T07:25:00.000-07:00

...Omdat ik hier geen mogelijkheid heb om bij het zappen tijdens het komende EK Carl huybrechts zijn poedelhoofd en borsthaar tegen te komen. Want ik lees zonet dat Goedele Liekens zijn 'sidekick' wordt. Dag moeder! En negen kansen van de tien wordt het commentaar dan nog geleverd door Dirk Deferme. Neen, geef maar Frans commentaar dat niet te begrijpen is, waardoor je des te beter op het voetbal kan letten. Het enige spijtige is dat mijn vlucht de 29ste des avonds is, de dag van de finale. Ik hoop op een vertraging, laat Afrika voor één keer zijn reputatie waarmaken.

Het moest er eens van komen

2008-05-10T06:07:00.000-07:00

Eindelijk is het zover: mijn eerste palu (malaria). Zo kan ik dan toch zeggen dat ik in Afrika geweest ben…Enkel spijtig dat hij doorbrak op een 12 uur durende busrit in een overbeladen en oververhitte roestbak. Maar soit, alles prima ondertussen, alhoewel de eetlust nog niet op zijn maximale peil is. Zo zijn we al met zijn vieren tussen de btc-vrijwilligers die toetreden tot de club van de palu-spouwers. Er schiet er nog eentje over …

Maar voorafgaand aan de minder goede wending lag het verlengde weekend in Grand Popo. Een kleine reünie met de vrijwillige collega’s in de lion’s bar. Een op en top rasta-keet met de hele filosofie en rimram erbij, biografieën van Mr. Marley en Mr. Tosh en kamers met namen als ‘Culture’, ‘Zion’ en ‘Exodus’. Wat ons interesseerde waren de coule locatie (recht aan de beach), de goedkope kamers en de cocktails. Kunnen genieten van echte amaretto, hints (film, drie lettergrepen, klinkt als ‘Clittbanger’) en het ophalen van vlaamse klassiekers (Komaan en doe het! - Phil Kevin)

De fotootjes van het weekendje met Bram en Griet hier in Nati zijn opgeladen, die van de clip volgen. Hieronder alvast wat rubrieken die op de lidkaart van de palu-spouwers staan:

Aantal Palu’s: 1
Datum eerste palu: 4 mei 2008
Symptomen: mùg
Locatie van de eerste palu: Benin, busrit tussen Cotonou en Natitingou
Favoriet paludisme-strand: Grand Popo, Lions Bar
Favoriete parasiet: varkenslintworm en de werkloze waal
Kleur van je eerste palu-braaksel: kleurenpalet van banaangeel en gebroken yoghurt-wit
Koortspiek: 38,2
Met wie zou je graag op een onbewoond eiland een palu opdoen: Paluma Anderson
Favoriet land voor de volgende palu: onder de palumboom in Palustina
Favoriet tijdstip voor de volgende palu: Palumzondag
Favoriete locatie voor behandeling van palu: Afdeling palluatieve zorg en de MUG-afdeling van gasthuisberg
Favoriete bezigheid tijdens de palu: muggeziften
Favoriet nummer tijdens het genezingsproces: Una paluma Blanca

Wazzup! Bishop Muzzerewa!

2008-04-28T09:59:00.000-07:00

Gisteren was het zondag, ideaal moment om de cadeau voor Antonio (aka Bro’ Toon Ledeganck) zijn eerste communie te verzorgen. Er zijn hier immers enkele plaatselijke rap-talenten die met beperkte middelen (foto’s volgen later) erin slagen nummers op te pakken die wel iets hebben. Dus hebben we maar samen iets ineen gestoken (‘eerst de beat dan de lines homey’).

Check it out en ontdek de ‘wereld van verschil’ aan talent. We hebben ook een clipke opgepakt, ze zijn het wat aant knippen en plakken, maar da zal wel te groot zijn om door te sturen…Goed gelachen in ieder geval. Met dank aan Willjohn, Jacko studios en de Village-Posse haha

Fragment op http://www.zshare.net/audio/11224275bd434fc3/

Peace out!

Training: huilen met de pet op

2008-04-26T11:10:00.000-07:00

Aangezien ik mijn kansen op de arbeidsmarkt wil vergroten bij terugkomst en ik meerbepaald een plek ambieer bij Eurosense om alzo het sambapieten-trio te vervolledigen zodat we in de kantine een wiezeke kunnen doen ben ik onlangs begonnen met een GIS-training in Arcview. Neen, het is niet GISsen naar de exacte datum van de val van de regering dat we daar doen in een glazen bol van het Chinese merk Arcview, maar voor de leken: het gaat dus over cartografie. De training gebeurt bij onze partner, CerPA (Centre Régional pour la Promotion de l'Agriculture). Dat wil zeggen: het ministerie. Wie doet er mee? De formateur, Aziz (CPGBD), Chef van CPGBD, Chef van de Afdeling Statistiek, mezelf en een nog te onderzoeken mysterieuze vierde persoon die er gewoon bijzit en af en toe een tafel en een stoel verschuift of de deur opendoet. Ah en de CPGBD is de cellulle pilote de gestion de la base de données. Dat is een cel van de CerPA die met ons project is opgestart om het werk dat we verricht hebben met de databases een gevolg te geven na ons vertrek. Tot zover de intro op zijn Beninees: veel te uitgebreid.

Nu je zou denken: met die twee chefs ben ik in goed gezelschap, die mannen moeten toch ergens een competentie hebben. Peut, u raadt het al...Aziz is een bijdehandse kerel die moeiteloos de training volgt. Dat is niet moeilijk want het tempo is te vergelijken met de eerste meters van een doorsnee-dossie sprint nadat hij eerst vijfmaal de Cruyff-beweging heeft bovengehaald. Maar dus die twee chefs...Micchien een kleine vergelijking om u beter te laten inleven in de omstandigheden. U doet het volgende:

-) U gaat naar het dichtsbijzijnde bejaardentehuis.
-) U neemt twee inzittenden naar keuze. Bij voorkeur iemand met beginnende Alzheimer (zo ben je zeker dat hij de volgende dag alles is vergeten wat de dag tevoren werd gezegd zodat je elke dag vanaf nul kan herbeginnen)
-) U organiseert een vorming van een software-product
-) Ah niet vergeten: de twee deelnemersworden gediskwalificeerd als ze al van seniorennet.be gehoord hebben, laat staan als ze ooit een computer hebben aangeraakt
-) Zorg ervoor dat het software-product enkel in een andere taal dan de moedertaal beschikbaar is (in ons geval in het engels).
-) Om het helemaal compleet te maken moet je zeker zijn dat de formateur geen enkele notie heeft van deze vreemde taal. Met zijn creativiteit en accent-bepaling kan hij echter uit het niets een nieuwe taal ontwikkelen.

U begrijpt het al...Ik heb na twee dagen verkozen om gewoon parallel met de formateur te werken aan de kaartjes en vragen te stellen als ik iets niet begrijp. De arme Aziz blijft achter met de twee chefs (en de mysterieuze deur-openaar). Om te bewijzen dat hier geen overdrijving werd gepleegd, een conversatie op de tweede formatiedag

Formateur: “Je doet nu je windows Verkenner open”

Chef I en II in koor: “Heh?”

Formateur: “Windows verkenner”

Chef I en II met blik gefixeerd op oneindig, hoofd ietwat schuin en mond half open…

Formateur: “Je gaat met je muis over de START knop van windows”

Formateur: “Neen daar, onderaan links op je scherm, rechts klikken”

Formateur: “Neen rechts klikken. Je kan links klikken met je wijsvinger, maar je moet op dat andere knopje duwen met je middenvinger”

Aziz en Formateur in koor “Zucht”

Wist je dat…

2008-04-26T10:50:00.001-07:00

…Je hier telkens weer voor verrassingen komt te staan. Vermits de eieren niet gelabeld zijn blijft het gissen of ze van een legbatterij of een kip met vrije loop afkomstig zijn. Alhoewel het laatste meest waarschijnlijk lijkt aangezien ze batterijen hier enkel gebruiken voor draagbare radio’s en pillampen. Een bevestiging kwam deze week toen ik bij het openen van een ei op een ongeboren kuikentje stootte.

…Het federaal voedselagentschap hier zowiezo zijn werk zou hebben. Terwijl de voedingsindustrie bij ons niet zuiver op de graat is, is het hier evenmin ‘puur natuur’ zoals sommige romantici wel eens plegen te denken. De varkens op het stort zijn niet echt de ideale marketing voor Knorr Vie, maar ook de groentetelers komen bij gebrek aan meststoffen het stort (inclusief batterijen, pillampen en radio’s) leeghalen om te composteren. Om nog maar te zwijgen van de groentekwekers die gebaseerd zijn op de plek waar het hospitaal zijn afval stort. Hoewel, een bijdehandse kweker zou nog durven argumenteren dat het “ideaal is qua bestrijding van ziektes, monsieur”.

…Verleden weekend ik nog eens in het Vlaams kon babbelen wegens bezoek van Griet en Bram, twee btc-vrijwilligers uit Cotonou en Dakar. Een dagje erop uit met de moto (foto’s volgen later) richting watervallen en een dorpje met Tata Somba’s. Dat zijn de traditionele huizen van deze streek.

…Ze op immoweb.be getypeerd zouden staan als ‘alleensttaande woning te renoveren, geen verwarming, gelijkvloers kamer voor vee en familiehoofd, eerste verdiep kamer vrouw en kinderen en hutjes voor graanopslag. Houten plafond en rieten dak jaarlijks te vernieuwen wegens termieten. Opp eigendom 200m², bewoonbare opp 30m².”

…Het regenseizoen van start is gegaan. Dat wil zeggen, frisheid na de buien oftewel de ideale omstandigheden om de loopactiviteiten op te pikken. Voorlopig blijft het bij sporadische pogingen, gevolgd door steeds dezelfde constatatie dat de fysiek onbestaande is.

…Het bizar genoeg hier is dat ik mijn vaardigheden kan opkrikken in verschillende software-toepassingen: Access, Mapinfo, ArcView, GnuCash, Html-taal…Dat klinkt Masaï, maar om het met de woorden van gella vandecaveye te zeggen: “Naar de toekomst toe heb ik zoiets van dat kan wel nuttig zijn voor de carrière-planning!” Latermeer over een training in GIS.

Berichten uit de heimat

2008-04-18T01:06:00.001-07:00

Leve de globalisering en het internet want zo kunnen ontwikkelingen in de lzvcup (Sambapieten op de grens van promotie), oost-vlaamse basketcompetitie (BBC Latem-De Pinte promoveert), de KV (Europees voetbal voor volgend jaar), nba en Belgisch nieuws op de voet gevolgd worden. Goed nieuws is dat de bioscheuten-collectie in Mechelen zich nog verder uitbreidt met mooie vrouwen en dat de kleine bioscheutjes-golf nog steeds wordt aangewakkerd.

Maar wat is dat in België? Voor een buitenstaander lijkt het wel of de normen en waarden van onze tsjeven-vrienden (en een sporadische open-vld’er) die van hun rechtsere Vlaamsgezinde collega’s beginnen te kopiëren. Tentoonstellingen die worden afgelast, theatervoorstellingen worden verboden, homo-campagnes blijken aan te zetten tot vrije sexualiteit en al. Neen, doe mij maar Denemarken. Gelukkig hebben we hier geen last van vlaamsgezindheid. Dat zou immers sociale zelfmoord zijn, aangezien zowat alle landgenoten die ik hier tegenkom van over de taalgrens zijn. Je moet dus blijkbaar in Afrika zitten om Waalse vriendjes op te doen (uitgenomen dan hier en daar een klein succesverhaal in het park van La Louvière). Ook onze Waalse vrienden zijn mee met het internet (jaja sommigen zijn ontwikkeld) en laten niet na om een grap en een grol door te sturen om de dag goed te beginnen. Zo is het electronisch ontbijt van vandaag:

Voici la caricature qui illustre la "une", aujourd'hui, du Standaard l'équivalent du Monde en Flandre. Le Roi annonce la naissance du quatrième enfant du prince héritier, Philippe. Les Belges francophones sont ravis. Le roi demande à son conseiller: "où sont les Flamands?".réponse: "Au travail". Sans commentaire.

Chris is in ’t land

2008-04-14T02:24:00.000-07:00

Wanneer je hoort dat de koersen aan het dalen zijn, wil dit niet zeggen dat Boonen & Co minder steile hellingen op hun doortocht vinden. Neen neen, dat wil zeggen dat vele particuliere aandeelhouders met toegeknepen billen de rode cijfers waarnemen van de Bel-20, Nasdaq of Dow Jonesen van deze wereld. Want het einde van de crisis is nog niet in zicht. Beleggingsfondsen worden opgedoekt, inflaties klimmen sneller dan een Pantani in supervorm, banken gaan failliet en publieke fondsen worden aangewend om ze van het bankroet te redden (je moet het maar doen!).

Wat erger is, is dat het niet enkel op de beurs van dat is. Ook de voedselprijzen swingen de pan en de casserolle uit. Dit komt onder andere door onze Chinese vrienden hun toenemend consumptiegedrag (maar ook dat van onszelf natuurlijk). Hun stijgende vleesconsumptie zorgt voor een nog grotere stijging van graan en maïsconsumptie. Daarnaast zijn er de mislukte oogsten door de opwarming van de aarde en de bio-diesel productie die ervoor zorgen dat voedselprijzen ongeziene hoogtes bereiken. Ironisch rand-effect is dat de agro-industrie de nieuwe hype wordt op de beurs, want er is geld mee te verdienen…

En dan de vraag op blokken-niveau: ‘Wie is hiervan het slachtoffer’? U raadt het al, het zijn altijd dezelfde die gezien zijn…Als je elke frank moet omdraaien om toch maar die derde maaltijd te kunnen voorzien laat het effect zich raden voor de gemiddelde Afrikaan of ontwikkelingsland-bewoner. De noodzakelijke keuzes zoals ‘vandaag slagen we eens de couscous over’ en ‘vandejaar schrijven we onzen Dieumerci is niet in voor ’t school’ zullen enkel toenemen. Gevolg: het zal er ook op politiek niveau niet kouder op worden op de planeet, er werden al rellen en slachtoffers gemeld in Burkina, Kameroen, Bangladesh, Senegal en Haïti. Of om het met de woorden van de kapper van Fabiola te zeggen ‘Het ziet er niet zo goed uit’.

Desalniettemin is het optimisme hier nog steeds aanwezig. De verkiezingen staan voor de deur en (toeval of niet) de partij die het lijkt te gaan halen in Natitingou heeft toch wel niet twee maïskolven op zijn affiche staan zeker. Marketing, het is van alle werelden!

Vlaming voor een dag

2008-04-06T08:32:00.000-07:00

De ronde van vlaanderen gewonnen zien worden na een knalprestatie van Volderke en tegelijkertijd zwarte pensen met pattattenpuree tussen de kiezen steken. Enkel de temperatuur herinnerde me er vandaag aan dat we hier een continent verder zitten...

Wist je dat…

2008-04-05T02:51:00.000-07:00

…Er net drie dagen veldwerk achter de rug zijn. Echt op zijn Afrikaans: wachten op mensen die niet opdagen, discussiëren over het salaris (‘het werk was toch zo zwaar, mijnheer’) en overal verplicht blijven eten.

…Ik in gezelschap was van een kolonel (van Eaux et Forets) en Joseph (van de boerenunie). Joseph snuift tabak, praat onverstaanbaar snel en is een onevenaarbare rokkenjager. De kolonel is 1m50, houdt niet op met tateren, heeft een bompa-neus om u tegen te zeggen en houdt er van om een spontane zangstonde te houden op de achterbank (als hij niet al snurkend dromenland opzoekt). Goed gelachen dus.

…Het ontbijt bestond uit igname pilé. De lokale schotel, een pasta van een gepelde wortel verglijkbaar met maniok. Best lekker, maar het vlees liet ik ’s ochtends toch voor wat het was.

…Dat vlees vaak een verrassing is. Want ze eten hier agoeti (een soort rat) en als je rundsvlees vraagt kan het wel eens de tong zijn die je voorgeschoteld krijgt. Ze zijn hier ook zot op de ingewanden: “Allez monsieur Klaas, hart en de longen van een konijn, das toch lekker?”. Carnivoren in hart en nieren dus.

…Je overdag vaak verplicht bent om bier te drinken. Het is immers het enige dat fris is. Le coca? C’est fini. Le sprite? C’est fini. Le tonic? C’est fini. Il y a Eku, Castel, Flag et Guiness.

…Spannende tijden aanbreken, want binnen twee weken zijn het lokale verkiezingen. In een commune waar we op veldwerk passeerden blijkt er één kandidaat supergemotiveerd om de stemmen binnen te rijven. Op één dag tijd hadden immers vijf kandidaten tegelijk een moto-accident. Toevallig toch.

...Mijn coach, nochtans een nuchter mens, voor elke verkiezing met de moto de route verkent richting Togo, moesten we in allereil het land moeten verlaten. Ik zal maar zorgen dat mijn tank tegen dan gevuld is.

…De NBA ook spannender is dan ooit. Vooral het westen dan. Frisse jonge ploegen en interessante transfers beloven vuurwerk in de play-offs. San Antonio blijft de te kloppen ploeg, maar laten we hopen dat het jong talent ze op snelheid pakt. In het oosten zal het tussen Detroit, Cleveland en Boston gaan. Mijn voorkeur gaat naar de Celtics…

Voor de standen, check
http://www.nba.com/standings/team_record_comparison/conferenceNew_Std_Cnf.html

Et la santé?

2008-04-01T10:14:00.000-07:00

De palu tiert hier welig. Terwijl de twee meiden waarmee ik vertrokken ben het allebei al vlaggen hadden, is nu ook één van de nieuwelingen geveld na één weekje ter plaatse (en hij nam Lariam). De inzetten zijn inmiddels geopend wanneer mijn eerste malaria een feit zal zijn en ik mezelf eindelijk een echte coöperant mag noemen. Maar momenteel doe ik waarvan Jenna Jameson en Hot Marijke hun beroep hebben gemaakt: hout vasthouden! In het Noorden is het immers niet beter, de mede-vrijwillig(st)ers vallen hier ook bij bosjes (onder hen ook die malarone namen, niets lijkt dus te werken) en wat erger is, hier komt er bij hen telkens een amoebe bij. Wat wij enkel kennen als het broertje van het pantoffeldier van tijdens de biologie-les, is hier wel degelijk een ongewenste gast in menig Retie, Kontich, Aarsschot en Darmstadt. En naar verluidt zijn de gevolgen desatreus: menig toiletmuur is tot op heden getooid met een expressieve wandschildering ten gevolge van de feesjes/faeces die onze bevriende eencellige er op nahoudt ter hoogte van de duodenum. Bovendien zorgen zijn pseudo-podia ervoor dat elk bezoek aan het kleinste kamertje tot een luid concert wordt omgetoverd.

Met twee dagen op het veld voor de boeg ben ik alvast gewaarschuwd…

Weekje Cotonou

2008-03-27T08:22:00.000-07:00

Om de straffe verhalen te compenseren en de jaloezie aan te wakkeren, een korte resumé van afgelopen week:

-) Piet en olivier, twee verse vrijwilligers werden opgevangen en rondgeleid in de plakkerige vochtige hitte van de hoofdstad. We waren dus au grand complet -de vijf vrijwilligers- en hebben ons kunnen voorstellen aan de ambassadeurs, BTC-bonzen en belangrijke mensen allerhande tijdens rijkelijk gevulde buffetten aan zonovergoten stranden.

-) Vermits vrijdag een congédag was (leve de islam), net als maandag (leve jezus) werd er tussendoor ook duchtig de toerist uitgehangen, met bezoek aan een slavenroute, een python-tempel (die beesten zijn hier heilig) en de marktjes in Cotonou.

-) Eén dag werd ik overmand door een erasmus-nostalgie gevoel. Alhoewel 4x4 gelijk is aan zestien, hielden we het op tien vrijwilligers/coöperanten die zich propten in de jeep om een bezoekje te brengen aan het strand. In de auto heerste een mengeling van spaans, frans en nederlands en eenmaal aangekomen aan het strandhuisje werd de tijd gevuld met loezen, zwemmen en barbeque'en (de tweede in evenveel dagen). Heerlijk...

Foto's van dit alles (alsook van het weekendje dat de vrouwkes in natitingou waren) zijn opgeladen, op uw cordo-bakkes!

Straffe verhalen

2008-03-27T07:09:00.000-07:00

Op het eerste zicht was (en is) Benin dus werkelijk een kalm land, met rustige mensen, zonder gevaren en zoals ze zelf zeggen 'Ici, il y a la paix'. Na een tijdje komen echter andere geluiden ter ore, die best niet aan de bomma verteld worden aan de feestdis met kertmis als je wil dat ze het nieuwe jaar haalt zonder infarct. Een kleine greep uit het repertoire (en wees gerust, er is geen overdrijving aanwezig)

- Sinds mijn jeugd droom ik regelmatig dat ik aan mijn eind kom door een slangebeet, maar op een zoektocht naar geruststelling zei ik tot coach Yves: 'Hier in het stad (natitingou) heb ik gelukkig niets te vrezen, hier zijn geen slangen'. Waarop de lieve man antwoordt dat hij op zijn terras bij het ontwaken al eens een vers vervelde slangenhuid aantrof en er op een andere avond kennis maakte met een groene mamba. Het zal de laatste keer geweest zijn dat ik na een nachtje kaarten/zeveren bij hem thuis terugkeer zonder pillamp.

- De mensen nemen het recht nog in eigen handen. Twee weken terug werd hier ’s nachts een zem (taxi-moto) tegengehouden en vermoord door drie jongeren. Toen de zem’s (want ze vormen een hechte gemeenschap) één van de daders onderschepten op de pas gestolen brommer, werd hij terstond gelyncht. Of om het met de woorden van een zem te zeggen ‘We hebben hem goed gehad, zijn verdiende loon’. In het algemeen worden er als er ergens een probleem is en het moet snel opgeslost worden, gewoon ‘chasseurs’ op uitgestuurd. Een efficiënt model, maar je kan je afvragen wat er gebeurt als één van de slachtoffers onschuldig is…

- Zowiezo wordt afgeraden om ’s nachts te reizen. Ter hoogte van Bassila duiken er immers regelmatig blokkades op. Je wordt dan gedwongen alles af te geven en mag content zijn als ze je heelhuids doorlaten. Volgens de beninezen zijn het ‘de buitenlanders’ die daarvoor verantwoordelijk zijn (vanwaar kennen we die strategie?). Ja, zelfs polio zou na een kleine rondvraag komen uit ‘de ons omringende landen’.

- Nog eentje om het af te leren: in het heuvellandschap hier in het noorden wemelt het van (te) zwaar beladen camions die het traject cotonou-Niger-Burkina-… frequenteren. Wegens de te grote ballast en de slechte staat van de voertuigen gebeurt het regelmatig dat de hydraulische remmen het begeven. Het is daarom dat ze in slow motion de heuvels afdalen en dat elke chauffeur een ‘apprenti’ aan zijn zijde heeft. In geval van nood springt die laatste immers uit de camion om vervolgens driehoekvormige balken onder de wielen te smijten in een poging om de camion tot stilstand te krijgen.

FAB-Collective present op Commission Mixed

2008-03-13T08:40:00.000-07:00

Voila,

nadat de cashew campagne op koers is en de database van plantages werd gereinigd, wordt het hier wat rustiger. Dat wil zeggen, een beetje tijd om te surfen, interessante wetenschappelijke artikels uit New Scientist te bestuderen (voor de samenvatting check http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=BK1P7PHB), de kwis van Putumayo voor te bereiden (26 april in gent!), mijn eerste stappen op de basketvloer te zetten en me voor te bereiden op volgende week.

Dan is het immers 'commission mixte'. Dat wil zeggen, de grote baas van btc komt naar hier, samen met enkele politici alsook de twee nog ontbrekende vrijwilligers. Ze vergaderen met de partner (ministers van Benin) over het programma van de komende jaren en het geld dat daarbij besteed zal worden. De vrijwilligers stellen zichzelf voor, gaan goed eten en blijkt dat ik mee moet instaan voor de ontvangst van de twee nieuwelingen. Dat wil zeggen, hen rondleiden in Cotonou, de markt bezoeken, de verschillende biersoorten analyseren etc etc. Het leven van een vrijwilliger kan zwaar zijn...

Eergisteren nacht is hier trouwens de eerste regen gevallen. Er zullen nog enkele kleine regens aankomen ('pluies de mangues') alvorens de echte warmte -het is nochtans al tegen de veertig graden- eraan komt en het aftellen wordt naar het echte regenseizoen midden juni. Tot zover Frank Devoosere, geniet van de Belgische stormen.

Bien entendu au Benin

2008-03-10T02:44:00.000-07:00

Tis nog eens lang geleden en speciaal voor de vrouwendag...

"Le derrière de la femme est plus doux que sa tête "

ofte

"Un a posteriori est un a priori favorable d’un homme envers une femme qui a un beau postérieur "

Wist je dat…

2008-03-10T02:14:00.000-07:00

…Het afgelopen zaterdag wereldvrouwendag was. Ik hoop voor de venten onder ons dat beloofde massage-partijen, kook-avonden, babysit-verplichtingen en kuis-acties zijn nagekomen.

…Die dag hier iets uitbundiger gevierd wordt. Er was een heuse optocht in de stad en vooral de Peulh-vrouwen waren indrukwekkend met hun traditionele kledij en hanekam. Althans ik vermoed dat het traditie is, zoniet zijn ze in uitgesteld relais fan van Beckhams haarstijl.

…Vele vrouwen op de moto rijden. Er is toch een verschil met Senegal, waar de vrouwen naar mijn bescheiden (en blanke) mening toch iets onderdaniger waren als hier. Ik kan me vergissen natuurlijk.

…China een belangrijke rol heeft gespeeld naar het schijnt, want door de goedkope modellen werd de moto hier de laatste jaren gedemocratiseerd en is er bijna in elk huishouden één aanwezig.

…Er buiten de optocht, ook een massale toeloop in het stadion was. Daar werd een match van vrouwen voetbal georganiseerd. Op dat vlak geen verrassing. Afrika, Azië, Europa: vrouwen blijven pottenstampers.

…Ik daar toevallig ook was, aangezien ik ging kijken naar de All-Star wedstrijd Ouest-Est Natitingou van de basketters. Mijn buurman is immers coach van Ouest.

…Er meer gemekkerd werd dan gebasket. En ik die dacht dat ze in de provinciale van Vlaams-Brabant en Oost-Vlaanderen konden zagen op de arbiter. Er werden in de match meer technische fouten dan screens geteld.

…Dit niet moeilijk is, want er was geen spoor van screens, noch van tactiek, uitboxen of verdediging. Gelukkig maar, want ik ben al uitgenodigd om een vriendschappelijke wedstrijd in Midden-Benin mee te spelen. Als het niveau vergelijkbaar is, moet dat wel lukken.

…Er ook een feestje met de andere vrijwilligers te Natitingou op het programma stond, alwaar duchtig werd meegezongen met George Michael en waar er vooral nostalgisch werd gepraat over charcuterie, chocolade, groenten en patisserie

…Volgende week de twee andere BTC-vrijwilligers ons komen vervoegen. Dat wil zeggen een tripje naar Cotonou om ze ‘op te vangen’. Goede vooruitzichten dus

Lancering van de cashew campagne

2008-03-05T08:55:00.000-08:00

In het kader van de alliteratie is de Cashew Campagne gisteren officieel gelanceerd in Benin. Nu moet je hierbij niet denken aan een campagne in de aard van 'goed bestuur', 'time for change' of 'grote kuis'. Neen, er wordt iets minder geld aan verspild en de start van de campagne wil gewoon zeggen dat er vanaf vandaag handel mag gedreven worden in de cashewnoten en dat er een minimumprijs is vastgesteld door de staat. Niet dat die gerespecteerd wordt, de verkoop is immers al lang bezig, aan een prijs onder het minimum.

Maar desalniettemin, de nationale pers, twee (afgevaardigden van) ministers, de lokale koning, boerenunies en aankopers waren allemaal aanwezig. Iedereen kreeg het woord en mocht een toespraak houden (waarbij telkens gedurende de eerste 5 minuten alle aanwezigen bedankt werden) en er werden handjes geschud. Enkel de aankopers hebben het woord niet gekregen, waardoor ze met een gevoel van over-acting en veel lawaai de ceremonie voortijdig verlieten.

Cashewnoten zijn na katoen het tweede belangrijkste exportproduct voor Benin. Het zijn die niervormige noten en ze zijn lekker, voedzaam en populair onder aantrekkelijke roodharigen. Ze worden van hieruit geëxporteerd naar Azië (voornamelijk India), alwaar ze verwekt worden en misschien doorgesluisd worden naar uw plaatselijke Colruyt of Aldi.

Vermits ik verantwoordelijk ben voor het onderdeel boerenunies in het project moest ik zorgen dat de unie van producteurs voldoende hoor- en zichtbaar was. Verschillende soorten brochures werden aan alle actoren uitgedeeld en allerlei plakkaten werden opgehangen. Met het grootste plakkaat een plekje kunnen bemachtigen aan de spreekstoel, dus we zullen goed in beeld geweest zijn. Kortom een plezant dagje uit, de fotootjes staan hiernaast.

Foto synthese

2008-02-28T01:47:00.000-08:00

Leve picasa

Foto's op de PC uploaden naar een webalbum en dan een link naar de blog...De foto's zijn wel wat gedateerd (ondertussen ben ik al eindeloos veel aantrekkelijker), namelijk de openingsweek in Cotonou en het eerste weekend in Natitingou, inclusief safari en foto's van mijn stek

Frans Soozen

2008-02-26T11:01:00.000-08:00

De eerste weken trok ik nogal regelmatig op met onze Franse en Waalse Zuiderburen. Wat me vooral opviel is hoe uitgebreid ze kunnen babbelen over Frankrijk (ook onze eigen landgenoten) en het valt toch op dat er ergens een verschil zit in cultuur, vooral op het gebied van media. Wie wereldberoemd is in Frankrijk is mij volledig onbekend en legendarische televisieprogramma’s doen zelfs bij de meest uitgebreide beschrijving geen belletje rinkelen. De enige punten die ik kon scoren was dat ik naar Club Dorothée keek als kleine pagadder.

Ik kan me hier toch niet van de indruk ontdoen dat onze vrienden een heleboel missen. Toen ik informeerde of ze dan nooit een serie van de BBC voorgeschoteld krijgen hoorden ze het in Aix-en-Provence donderen. Dat wil zeggen, nog nooit gehoord van The Office, Little Brittain, Coupling, Fawlty Towers, Blackadder, laat staan Alan Partridge, het Eiland of In de Gloria. Dat limiteert me natuurlijk in de gesprekken, aangezien 85% van mijn standaardmopjes voor de vuilbak bestemd zijn. Wetende dat de overige 15% uit jeux-de-motjes bestaan is het niet moeilijk om door te hebben dat het publiek iets minder dankbaar is dan pakweg een doorsnee vlaamse tooghanger of neef en nichtje. In een poging om toch een kleine jeux-de-mot-database aan te leggen in de Franse taal en om mijn street-credibility bij een toekomstige verdwaalpartij in de Parijse banlieues op te schroeven, ziehier alvast de woorden die ik heb bijgeleerd uit de gesprekken die ik kon volgen.

Toubib=dokter
Thunes (frics, sous)= geld
Môme=kind
Bornes=kilometer
Bagnole=auto
Clopes=sigaretten
Shopper=kopen
Bosser=werken
Métropole=Frankrijk (om maar te zeggen dat Antwerpenaren nog niet de grootste navelstaarders ter wereld zijn)

Wist je dat...

2008-02-25T03:45:00.000-08:00

...Verleden weekend de vrouwelijke vrijwilligsters van Cotonou op bezoek waren. Helaas was het quote-gehalte iets minder, maar altijd plezant om volk over de vloer te krijgen. In het weekendpakket: olifant-watching, moto-rijlessen en wortelstomp. Nog plaatsen vrij tot augustus, langer verblijf bespreekbaar.

...Gisteren hier werkelijk heel de stad naar de lucht stond te gapen. Niet verwonderlijk, want er vloog zowaar een éénpersoonsvliegtuigje over. Zoiets als een deltavlieger met een motor, nog nooit gezien.

...Mijn buurman en huiseigenaar Bawa noemt. Terwijl we Little Bawaw kennen als een foute, zever-verkopende ukkepuk is ‘onzen’ Bawa een goed, vriendelijk en groot manspersoon die altijd inspringt bij probleempjes.

...Een van die probleempjes het gebrek aan een werkende frigo was. Bijgevolg: een melkdoos die op springen staat wegens een overmatige gistproductie en een portie vlees die begraven moet worden omdat anders de geurhinder klachten zou veroorzaken tot in Cotonou.

...De neef van de buurman zowaar Nederlands spreekt. En dan bedoel ik ook echt Nederlands, want hij woont al 8 jaar in Rotterdam “‘Hoe gaat ie? Lekker”. Hij zoekt echter terug te komen wanneer hij wat kapitaal heeft om zaakjes op te starten.

...Op een Beninese identiteitskaart geen rijksregisternummer te vinden is, maar wel zaken als kleur van de ogen en huidskleur (verbazend hoeveel tinten zwart er bestaan).

...Volgend weekend ik werk zal maken van wat fotootjes op de blog te zetten

Het dagelijkse leven in Natitingou

2008-02-11T02:49:00.000-08:00

We zijn nu toch al twee weken ver in Natitingou, dus wordt het stilaan tijd voor een klein beschrijf (jaja ik heb hier al een huisje) van het dagelijkse leven. Terwijl ik de eerste week bij twee Franse vrijwilligers verbleef en ’s morgens om 8u in de koude de zemidjan (taxi-brommer) naar het werk nam, ben ik intussen volledig geïnstalleerd.

Geïnstalleerd, dat wil zeggen: een aangenaam huis met 4 kamers (dus bezoek meer dan welkom), badkamer, keuken en ruim salon. Ik heb zelfs een terrasje om ’s avonds op te chillen. En om het helemaal idyllisch te maken, als ik ’s morgens een mango bij het ontbijt wil, pluk ik die toch gewoon even van de mango-boom in mijnen hof. Het enige wat nog op het verlanglijstje staat is een frigo, kwestie van bepaalde gisten en schimmels (Penicillium Camemberti) af te remmen en andere (Gistium Alcoholici) koel te houden.

De ligging van het huisje heeft zo zijn voor- en nadelen. Het ligt tegen een heuvelzijde met wat bos in de buurt en vlakbij het werk. Er zijn enkele mooie weggetjes om te joggen, inclusief een beklimming van de heuvel tot aan een bedevaartskruis. Ik heb hier al een poging gewaagd, maar de hitte (want de koele harmattan is inmiddels verdwenen) en het afgelopen jaar van niets doen zorgden ervoor dat ik na amper 6 kilometer al pompaf was. Dat belooft voor als ik eens verdwaal in den bos en een onverwachte 13 kilometer voor de boeg heb…Een nadeel van de hoge ligging is dan weer de kans op watergebrek in de droge periode. Gelukkig is er een put naast het huis om mijn emmerke te vullen.

En dan het grootste nadeel: de weg ernaar toe. Er zijn twee wegen, maar ik ben er nog niet uit welke nu de slechtste is. Want zijn er nog gradaties mogelijk op dit niveau van waardeloosheid? De putten zijn zo diep dat je ze nog niet gevuld krijgt moest je Jos Van Oosterwijck en Geert Lambert er gezamenlijk insmijten en de bodem is van lateriet (inderdaad zoals in ‘Bobejaanland laat de riet gratis binnen’), hetgeen ze volgens mij schromelijk over het hoofd hebben gezien toen ze beweerden dat diamant de grootste hardheid heeft. Ik laat de moto dus vaak op het werk staan en doe het laatste stukje te voet.

Want jaja, geïnstalleerd wil ook zeggen: mijn eigen moto, meerbepaald een ‘baanmachien’ van 125cc. Omdat ik gewend was met een ‘crossmachien’ te rijden was het wel even aanpassen. De vering is immers onbestaande (en dit in combinatie met de lateriet!) en de vitessen werken omgekeerd. Terwijl je bij een crossmachien naar boven moet klikken om hoger te schakelen, is het nu net andersom.

Voor de rest is het hier een aangename stad, met één grote geasfalteerde weg en verschillende zijweggetjes (een beetje zoals Voortkapelle dus). Je kan hier lekker eten tegen prijzen die zelfs de lunch garden moeiteloos zou wegconcurreren. En verleden weekend heb ik me aan een (lees: de enige) discotheek gewaagd. Nu was de muziek (zouk, lokale en Amerikaanse, coupé décallé…) niet om over naar huis te schrijven (hoewel ik daar wel mee bezig ben), maar met wat alcohol blijft een bezoek aan de dansvloer onvermijdbaar. Helaas geldt ook hier hetzelfde voor de katers…

Wist je dat...

2008-02-07T00:38:00.000-08:00

…Een medevrijwilligster al een malaria achter de rug heeft. Het kan vanaf 7 dagen na aankomst doorbreken en jawel de achtste dag was het van dat. Malchance zoals ze zeggen.
…Mijn gloednieuwe mp3-speler het ook welgeteld één week heeft volgehouden alvorens de geest te geven, waarschijnlijk aan een bevriende voodoo-tam tam
…Tam tam, geschreven of gesproken boodschappen vanaf nu kunnen doorgestuurd worden, want ik ben geïnstalleerd. De telefoon huilt mee op 00229 90120383 (of klaas.vdh via Skype) en de postbode brengt humo’s, sambapieten kalenders en geboortekaartjes naar het adres

Klaas Van den Heede
BP 499
Natitingou
Benin

…Er een serieuze gemeenschap aan blanken is geïnstalleerd in Natitingou, de één al wat kolonialer dan de andere. Ik leer in ieder geval ook die cultuur kennen, zoals het Tarot-kaartspel, geografie van Frankrijk en Wallonië en een voordien onbekende woordenschat (waarover later meer)
…Machiavelli ook in het Frans bestaat en citadelle heet. De condotière blijft uiteraard, maar een voleur die steelt van een éveque, of een assassin die een marchand doodt, het was toch even aanpassen. Dat ik niet kan winnen verandert gelukkig niet.
…Er altijd maar één kan winnen. Zo ook tijdens de laatste presidentsverkiezingen hier, waarbij er maar liefst 26 kandidaten bleken (maar het waren zwarten) te zijn.
…De uiteindelijke winnaar (Yayi Boni) het voordeel heeft dat hij al rijk was vooraleer hij aan de macht kwam, maar aangezien hij uit de banksector komt is het nog niet gezegd dat hij de dief niet zal uithangen.
…Je ’s avonds het best uit de buurt blijft van het presidentieel paleis en in het algemeen vermijd je best de plekken waar de president zal paraderen. Na een mislukte aanslag verleden jaar zijn zijn lijfwachten zo nerveus als Jef tijdens een gesprek met Shadaim. Ze schieten bij het minste en zo vallen er helaas af en toe onschuldige slachtoffers.

Benin-Senegal

2008-02-01T00:27:00.000-08:00

Neen dit is helaas niet de finale van de Afrika-cup, beide ploegen doen wel mee maar zijn kansloos ten onder gegaan in de poules. Aan mijn supporteracties zal het niet gelegen hebben in ieder geval. Na een twee weekjes in Benin weet ik nog niet al teveel over het land, maar een vergelijking met Senegal dringt zich toch op:

-) Terwijl in Senegal de moslims overheersten is het hier in het noorden fifty-fifty. En iedereen gelooft nog wel ergens in traditionele godsdienst denk ik. Maar de beruchte voodoo-reputatie van Benin is toch eerder terug te vinden in het zuiden. Er wordt hier dus aanzienlijk meer bier gedronken ook, en de keuze is ruimer. Nu nog de Mechelsen Bruyne trachten te vinden.

-) Nu zal het eerste café waar doorgezakt werd in Cotonou toch wel niet “Teranga” genoemd hebben zeker? Teranga is Wolof (laten we zeggen Senegalees om het makkelijk te houden) voor ‘gastvrijheid’ en Senegal noemt zich graag ‘Land van de Teranga’. De eigenaar bleek een Libanees die nog in Senegal had gewoond.

-) Terwijl Kaolack stikte van de muggen en het er altijd heet was, is het hier proper en is het ’s morgens zelfs koud (jaja, met winterjas achterop de brommer) wegens de koude waaiende harmattan. Maar naar het schijnt zullen het vanaf april terug bak-toestanden zijn.

-) Ook in Natitingou is er een Senegalese gemeenschap, ik ben er al even mijn basis Wolof gaan etaleren en dit weekend hebben we afgesproken om de befaamde thee te nuttigen. De man in kwestie laat zich l’homme cravatte noemen en effectief, hij staat er elke dag in das (zien of hij het volhoudt in het warme seizoen)

-) De mensen zijn hier veel kalmer dan in Senegal. Weinig opdringende sjarels (wat een verschil aan de luchthaven ivm Dakar!) en nog niemand tegengekomen die informeert hoe ik hem in Europa binnenkrijg (afwachten maar of dat zo blijft). Integendeel, Benin lijkt vele inwijkelingen te hebben van over West-Afrika omwille van zijn stabiele karakter.

-) Iedereen hier in de stad spreekt een hartig woordje Frans en omwille van de wirwar aan talen spreken ze zelfs onderling Frans. In het zuiden is ‘Fon’ dan weer de omgangstaal. Mijn veldwerk is nog beperkt gebleven, maar ik verwacht dat op het platteland de graad aan Franse kennis omgekeerd evenredig zal zijn aan de afstand tot de stad.

-) Ik wilde net schrijven dat de coupures van elektriciteit bijzonder meevallen, ware het niet dat we net een hele dag van onderbrekingen achter de rug hebben, gelukkig altijd kort. Zo erg als in Kaolack zal het dus wel niet zijn.

Cotonou

2008-01-31T05:50:00.001-08:00

Omdat in Afrika alles in uitgesteld relais gebeurt, ziehier het verslagje van de eerste dagen Benin, nu exact twee weken geleden. Voor u lijkt het alsof ik maar net weg ben, maar ik waan me hier al zolang van huis dat ik me nog amper de laatste ploegopstelling van KV kan herinneren.

Maar dus de eerste dagen. Ik weet niet hoe het komt, maar waarom ben ik het altijd die heel zijn zakken moet leegmaken bij elke controlepost. Ok, dat de bewakers mij er altijd uitpikken voor een grondige fouillering kan ik nog begrijpen aangezien ze simpelweg mijn goddelijk lichaam wensen te betasten. Maar ik zie niet in hoe tandenborstels en leesboeken er verdacht kunnen uitzien op een scan. Toch is ook mijn eerste vriendje inclusief opgeslagen telefoonnummer een douanier, altijd handig voor moesten jullie speciale meebreng-wensen hebben bij terugkomst.

Over de ontvangst in Cotonou valt weinig verkeerd te zeggen, iedereen op de BTC-hoofdzetel was zeer verwelkomend (waarschijnlijk omdat wij de eerste lichting vrijwilligers zijn), met de landenverantwoordelijke (en enige Belg: Sven) voorop. Dat sommige wijken in Cotonou meer luchtvervuiling vertonen als in New Mexico (volgens een recent onderzoek) was snel op te merken en dat lag dus niet enkel aan de aanpassing van de spijsvertering van de gearriveerde vrijwilligers. Die was trouwens niet nodig want aangezien we gelogeerd waren in een echte ex-pat wijk was er aan goed eten en drinken (Duvel!) niets tekort.

Trouwens zoals je al kon opmaken uit het voorgaande reisde ik niet alleen. Neen, ik had het genoegen met twee aantrekkelijke medevrijwilligsters te reizen en lief en leed te delen. Nu heeft dat enerzijds wel enkele nadelen, zoals een beperkte graad van onder-de-indruk-zijn wanneer ik in chronologische volgorde het traject aan ploegen waarvoor Nwankwo Kanu speelde citeer. Anderzijds heb ik bijzonder veel bijgeleerd over vrouwenzaken, die altijd van pas komen bij toekomstige pogingen om een koningin schaakmat te zetten met mijn loper. Ik geef u enkele citaten van gesprekken waarbij ik wakker ben gebleven (voor moesten de dames dit ooit lezen, jullie waren echt wel de max):

“Het moet ook niet te lang duren, want op een bepaald moment begint het pijn te doen”

“Mijn borsten zitten vól knobbeltjes”

“Je moet een man duidelijke taken geven”

“Als ik verliefd ben moet ik braken”

“Soms krijg ik maar na 3 maanden mijn maandstonden”

U begrijpt, af en toe was een noodkreet “SOS Piet” niet ongepast. Want vanaf maart komen piet en olivier het vrijwillige team vervoegen, gevolgd door nog 5 onbekende vrijwilligers in juni. Trouwens je kan alles vrijwilligers van BTC-VDOS alsook hun blogberichten bewonderen op www.blogcooperation.be.

Goed, na een weekje vol uitnodigingen, powerpoint-voorstellingen over de Btc en verkenningen van de hoofdstad zit ik ondertussen al een weekje in het verre Noorden tussen olifanten en schorpioenen, waarover later meer.

Bien entendu au Benin

2008-01-25T03:41:00.000-08:00

Hallokes

Vanaf nu geen verhalen meer over Senegal, maar over Benin. Ik mag nog steeds de boer uithangen en organisaties ondersteunen die zulke mensen verenigen maar deze keer is het voor BTC in Benin. En om alvast met de goede noot te starten, een gezegde (nota bene over nootjes), toepasbaar op alle ex-pats met een te groot ego:

"Si tu te lèves un matin avec deux paires de couilles, te prends pas pour un surhomme, mais t'est sûrement en train de te faire enculer"

Binnenkort meer verhalen over concentraties aan blanken, quotes van vrouwengesprekken en parkbezoeken!

Wist je dat...

2007-10-22T11:28:00.001-07:00

…Juul Kabas hier alomtegenwoordig is. De Senegalezen maken er immers een gewoonte van om hunne Kabas (in het Gents: hunne sinéma, in het Spaans: huevos) vast te houden terwijl ze rondkuieren of een praatje met je slaan

…De mobiele doe-het-zelf tandarts ook aanwezig is. Of hoe een chauffeur tijdens het rijden zelf zijn gaatje vult, daarbij gebruik makend van een tandenstoker, een achteruitkijkspiegel en een aspirine (als vulling)

…We in Dakar tot tweemaal toe hebben gedineerd in ‘Terasse d’Anvers’. U raadt het al, een welgekomen flashback naar de Belgische keuken: waterzooi en blonde leffe! De eigenaar, een Antwerp supporter uit Brasschaat, namen we erbij.

…Het contrast met het warme Koalack zonder stroom en met de muggenkolonies des te sterker is na een weekje in frisse en properdere oorden

…Ik over exact een maandje terugkom, 22 november neem ik de vlucht om op 23 november neer te strijken en 24 november mijn eerste valling op te doen.

...Iedereen die barbie-poppen, kleren, dvd’s, boeken en speelgoed meegegeven heeft, wreed bedankt wordt door de kinderen in de buurt (en door mezelf voor de barbie-poppen).

…Je bestellingen mag beginnen doorgeven van souvenirs: in de aanbieding staan kettinkjes, schilderijen, vreemde ziektes, armbanden, woestijnzand, beeldjes, voetbalshirts, sandalen, pindanoten, oorbellen, saloum-zout, djembés en huwelijksaanzoeken (m/v).

Het Mechelen van het Zuiden

2007-10-22T11:27:00.001-07:00

Net een weekje luxereis achter de rug met drie vrouwen: mama, zus en tante. Ze kwamen aan net aan tijdens de korité oftewel het suikerfeest na de ramadan. Nadeel is dat het transport richting Kaolack iets moeilijker te regelen viel (het aantal Senegalezen die werken komt die dag immers overeen met het aantal werkende 50 plussers in La Louvière). Maar ieder nadeel heb zijn voordeel, namelijk dat de files om Dakar uit te geraken verdwenen waren en dat we –eenmaal aangekomen- in verschillende families konden passeren om onze beentjes onder de tafel te schuiven terwijl de Senegalese vrouwen hun beste beentje voorzette om er mooi uit te zien.

Nadat de drie sportzakken vol chocolade, kinderkleedjes, barbiepoppen, knuffels, speelgoed etc. waren uitgedeeld, de verbroedering met de familie van Tocoma en de rondleiding in Kaolack achter de rug waren, trokken we naar het Saint-Louis in het Noorden van Senegal. Saint-Louis is de oude hoofdstad van Frans Afrika en net zoals de oude hoofdstad van de Verenigde Nederlanden (stad van corrupte schepenen, inwijkende bioscheuten en degraderende voetbalploegen) is het de mooiste stad van het land. Het is eigenlijk een eilandje dat tussen twee armen van de Senegal-rivier ligt en je rijdt het binnen over een brug die door Eiffel ontworpen werd. Saint-Louis is Unesco-werelderfgoed en staat vol met oude koloniale gebouwen, vaak in verval maar echt de moeite eens ze opgekalfaterd zijn. Komt er nog eens bovenop dat het aangename zeebriesje voor een ideaal klimaat zorgt.

Vanuit een comfortabel hotelletje langs de kust met zwembad en goede keuken werden uitstapjes gemaakt richting natuurpark, suikerriet plantages en de grens met Mauritanië. We verlieten Saint-Louis in (koloniale) stijl: met een 4x4 reden we de kustlijn af over het strand langs de vele visserdorpjes tot in Lompoul. Daar kan je immers een klein (maar steeds groter wordend) stukje woestijn vinden, alwaar we genoten van de zonsondergang, Marokkaanse couscous en een overnachting in een Moorse tent. De volgende dag terug in onze jeep en via het strand tot in hartje Dakar.

Twee dagen Dakar zijn ruim voldoende om je longen vol te pompen met uitlaatgassen tot je in aanmerking komt voor een invaliditeitsuitkering, maar wij verkozen de standaard uitstapjes richting reserve de Bandia en Ile de Gorée. De reserve de Bandia is niet de ongelukkige bankzitter van FC Bandia, maar een natuurpark met neushoorns, giraffen, antilopen, struisvogels enz. Het grootste deel is ingevoerd uit Zuid-Afrika, zodat je wel eens het gevoel krijgt in de Beekse Bergen rond te rijden, maar het is een leuk dagje uit. Het laatste dagje dus toch maar eens Ile de Gorée gedaan. En we waren niet alleen. We konden kennismaken met de gezellige stress van reisleiders die groepen van Nouvelle Frontière en Club Med escorteerden vanuit het hotel tot in het Musée des Esclaves. Een dubbel gevoel als je een bende obesitas-amerikanen enthousiast hoort applaudisseren bij een one-liner van de gerant van het museum over de toestanden van de slavernij. De kans is immers groot dat hun tuinier een afro-amerikaan is, net zoals de kuisploeg van de speciaalzaak waar ze zaterdags hun Mega McBacon Menu bestellen. Maar anders best een aanrader, Ile de Gorée.

Nu twee weekjes alles afwerken om vervolgens terug op vakantie te trekken met Señor Salim. Ik heb de vrouwen hier alvast gewaarschuwd dat er een blanke vrijgezel onderweg is. Hasta pronto.

Wist je dat...

2007-10-03T10:24:00.000-07:00

…Er tijdens de ramadan geen kat te zien is op straat om zeven uur ’s avonds. Iedereen stilt zijn honger terwijl er op de nationale zender voorgelezen wordt uit de Koran.
…Dit gebeurt door een oude wijze man terwijl een groepje kinderen geboeid luistert, moest je niet beter weten je zou zweren dat het sprookjes zijn.
…Tenminste 10 Senegalese vrouwen zich niet aan de vasten hebben gehouden. Het Afrikaanse kampioenschap basket werd hier afgelopen weekend in eigen land verloren in de finale.
…De Belgische basketvrouwen het ook niet onaardig doen. Als ze zich bij de eerste vijf plaatsen op het EK krijgen we misschien een clash België-Senegal tijdens het kwalificatietoernooi voor Peking.
…De zoon van de familie waarmee ik samenwoon enkele weken op bezoek is. Blijkt dat hij de offensieve middenvelder van een eerste klasse-ploeg in Senegal is.
…Die ploeg (FC Douane, ik durf wedden dat ze tussen de linies spelen) maar nipt de finale van het kampioenschap heeft verloren, ik maak hem dus alvast warm voor een verblijf ‘Achter de kazerne’ of in ‘de Mol’.
…Mijn buurman in het cyber-cafe zich niet geneert om de hele porno-afdeling van het internet af te surfen. Een mens zou voor minder een lodder-oog ontwikkelen.
…Er foto’s op de site gezet zijn (worden, afhankelijk van de snelheid en stroomonderbrekingen) van de vakantie, alsook filmpjes met Afrikaanse dans tijdens de herbebossing, maar nu hoe het wél moet.

Bien Entendu (Octobris)

2007-10-03T10:22:00.000-07:00

Omdat het de mooiste maand van het jaar is, drie voor de prijs van één, allen over hetzelfde onderwerp:
" L'homme qui a la diarrhée n'a pas peur de l'obscurité ".
“Un pet qui se prolonge peut entrainer une vraie chiasse.”
“Qui se lèche l'anus est un contortioniste, qui pète plus haut que son cul a de la merde derrière les Oreilles”

Bien entendu (septembris)

2007-09-17T08:47:00.001-07:00

Opnieuw met rijmplekken:

“Qui pisse contre le vent se rince les dents”

Les Vacances

2007-09-17T08:46:00.000-07:00

Voordien kende ik het alleen maar van de belegen en politieke incorrecte mop ‘Hoe noem je een Marokkaanse prostitué?’ en van de reden van het minder presteren van Boussoufa tijdens het seizoensbegin, maar sinds kort zit ik er middenin: de ramadam. Iedereen doet mee en ikzelf overwoog ook een solidariteitsactie voor minstens twee weken, tot ik vernam dat ook drinken niet toegestaan is. Mijn plan is daarmee wat aangepast: enkel drinken en eten in het geniep en niet met een broodje versgeslacht schaap of een frisse pint over de straat lopen tijdens de middagpauze.

Anders alles prima. De bureaus van Caritas zijn na een maand weer geopend en het is dus wederom volop werken geblazen. De voorbije twee weken echte vakantie genomen richting Casamance, het zwakkere broertje van Senegal. Afgelegen ten zuiden van Gambia, (nog) minder rijk en tot voorheen verstrikt in een onafhankelijkheidsstrijd met bijhorende rebellen, overvallen van transport etc. Tot op heden raadt de website van de (voorlopig nog) Belgische Overheid nog aan om verplaatsingen via de weg naar het Zuiden te mijden. Er restte echter geen andere mogelijkheid. Het oorspronkelijke plan was de boot ‘Willis’ vanuit Dakar te nemen, maar die is twee maanden buiten strijd na een panne. Men is hyper-voorzichtig met de veiligheidsmaatregelen want de voorganger ‘Joola’ zonk in 2002 met bijna 2000 doden en zodoende de grootste ramp uit de Senegalese geschiedenis tot gevolg. Maar goed, wij dus de baan op richting zuiden.

Ingrediënten van de dagtrip: tweemaal de grens over, dus controle bij exit Senegal, entree Gambia, exit Gambia, entree Senegal. Terwijl de Senegalese grenspolitie zijn werk doet met de glimlach en zonder betaling, moest er bij hun Gambiaanse collega’s steeds geld op tafel gelegd worden, niet dat de service navenant was. Integendeel: letterlijk vanaf je Gambia binnenrijdt verdwijnt het asfalt als sneeuw voor de zon. Bovendien wordt hij op een bepaald moment zelfs onderbroken door de Gambia-rivier en wagen we de oversteek met de veerpont. Terug in Senegal is er asfalt en een overvloed aan wegcontroles.

En toch, de trip is het meer dan waard, want in de Casamance valt er meer regen, is het groener, mooier, frisser en zijn de mensen zowaar nog gastvrijer dan in de rest van Senegal. Je zou voor minder de oversteek wagen vanuit Kaolack. En ik ben niet de enige die er zo over denkt, want ik ben verschillende bekenden tegengekomen ginder, waaronder mijn buurjongen uit Kaolack die ons de hoofstad van de Casamance (Ziguinchor) heeft doen verkennen. Ook in Senegal is de wereld kleiner dan je denkt. In Oussouye de eerste sportieve actie ondernomen sinds het vertrek. Tijdens een mountainbike-trip zonder valacties kunnen vaststellen dat 5 maand ruimschoots voldoende is om je conditie op het nulpunt te krijgen.

En dan: Cap Skiring in het uiterste zuidelijke punt, vlak aan de grens met Guinee Bissau. Parelwitte stranden zover je kan zien, lauw zeewater om in te baden, verse krab als avondmaal en café Touba als ontbijt. Tijdens het hoogseizoen van november tot april landen hier wekelijks charters vanuit alle wereldhoeken om een weekje geld op te doen in de Club Med en liggen de stranden overvol. Nu echter was de plage voor ons alleen en regeerden de laagseizoenprijzen, olé!

Verleden week dan richting Toubacouta in de Sine Saloum met Tocoma en family. Het campement waar we verbleven heeft nog geen papieren en verhuurt enkel aan ‘vrienden’. Resultaat: supercomfort aan een werkelijke spotprijs en heel het kot (inclusief zwembad) voor ons alleen. Maar voor de haat-mails binnenstromen, ook hier zit de vakantie erop en is het back to work.

Melodie Ouadraogo, afrikaanse gezangen

2007-08-27T12:03:00.000-07:00

Mooie liedjes duren niet lang…en islamitische liedjes komen steeds terug. Ik vond het de laatste maanden al verdacht stil ’s nachts, maar ik dacht dat het aan mijn aanpassing lag dat ik niet meer wakker werd van de moslim-gezangen*. Niets blijkt minder waar, volgens mij was de luidspreker gewoon stuk. Het nieuwe exemplaar moet dan uiteraard getest worden, bij voorkeur van ’s avonds laat tot ’s morgens vroeg. Een mens zou voor minder goesting krijgen in de vakantie. Nog een weekje wachten en de Cassamance komt eraan. Het schrijven gaat trager dan verwacht. Hoewel, eigenlijk had ik verwacht dat het nog trager ging gaan dan verwacht dus in feite gaat het toch sneller dan verwacht. Om maar te zeggen dat de solidariteit voor vrouwen in verwachting grenzeloos is. Iets minder grenzeloos is de capaciteit om Afrikaans te dansen. In het ge-uploade filmpje ziet u dat dit beter overgelaten wordt aan de mensen die tussen de grenzen geboren werden dan aan een stelletje broederlijke delers. Maar soit, als je je niet kan belachelijk maken op de Italiaanse trouwdansvloer met een Drag-Queen beweging, moet je dat maar doen aan de overkant van de oceaan. Het filmpje waarop wij Paranoid in Moskou draaiden op de installatie in de 4x4 en de Senegalese vrouwen spontaan begonnen te hakken is helaas geweigerd door Youtube wegens een klacht omtrent auteursrechten door Patje Krimson.

Davaai

*Omdat u ongetwijfeld solidair bent met het Zuiden (wees gerust, het uiterste Zuiden, niet Wallonië), een doe-het-zelf handleiding voor islamitische zangervaringen: zoek een persoon die aan het inslapen is. Zoek een stukje lectuur en een megafoon, niet de grote Gsm vanuit Triggerhappy maar een exemplaar dat in menige Abvv-staking wordt gehanteerd. Kniel neer bij de slapende persoon met de megafoon op oorhoogte en draai de volumeknop tot het streepje ‘Max’ of ‘Oorschade’. Reciteer nu het stukje lectuur, maar op Sammy TANghe-wijze, dus achterstevoren. Om het geheel volledig onverstaanbaar te maken, zorg je ervoor dat uw mond vlak aan de megafoon gehouden wordt en niet op 15cm afstand, zoals doorgaans aangeraden is. Probeer dit te doen al zingend, liefst gebrekkig, zodat het niet melodisch overkomt. Om uit te rusten en de slapende persoon in de waan te laten, stop je even na elke paragraaf. Wanneer je denkt dat de persoon net terug aan het insoezen is, begin je aan de volgende paragraaf met een nog groter enthousiasme. Onthoud, té enthousiast kan niet, overdrijven is de regel!

Tip voor de singles: je kan het overdag opnemen en ’s nachts met de iPOD afspelen. Dag én nacht plezier!

Foto's

2007-08-20T11:49:00.000-07:00

Foto's op de site gezet voor de liefhebbers

Bien Entendu (Augustis)

2007-08-13T05:32:00.001-07:00

Zoals gezegde zijnde: Spreekwoord van God en u zal gehoord worden.

“Qui veut souffrir, traîne son sexe dans la fourmilière”.

Wist je dat (augustis)…

2007-08-13T05:30:00.002-07:00

…de beestenteller na de maand veldwerk blijven staan is op één slang, twee schorpioenen en een drie kolonies apen die telkens de weg overstaken (zonder kijken, klachtenbrief richting Flor Coninx onderweg). De BD-jongeren hebben naar het schijnt wel een grote boa gezien tijdens hun verblijf in de families. Ik wacht op de foto’s.
…de nostalgie naar Madagaskar niet ver weg was, want ik heb de wegen nog eens onveilig gemaakt op een 125cc. Zoals zwemmen en neuspeuteren blijkt dat je ook motorrijden nooit verleert.
…de rijcapaciteiten van mijn vertaler en een stagiair in het ‘Centre’ een pak minder waren. Beiden hebben een valpartij op hun palmares. Spijtig genoeg zat ik bij de eerste achterop, recht tegen de poort van het Centre gereden. Gelukkig was deze niet vastgezet zodat ze wat meegaf.
…zonder erg dus, maar sindsdien reed ik wel altijd. Dat bespaarde 5 minuten en 6 keer stilvallen bij elk vertrek.
…het duidelijk blijkt na het jongerenkamp: de borsten der vrouwen in Senegal zijn zoals de loopbaan van Swat Vanderelst. Veelbelovend op jonge leeftijd, een kortstondig hoogtepunt, maar door gebrek aan ondersteuning en overmatig (drank)gebruik laten ze het hangen op latere leeftijd om vervolgens op het einde van de carrière zo goed als aan de grond te zitten.
…het regenseizoen wel degelijk van start is gegaan. Positief zijn de koelere temperaturen en de contente boeren. Minder goed nieuws zijn de onberijdbare wegen, muggenkolonies, ophopend vuil, geurhinder en toenemende malaria.

Zoals Bob Savenberg en Stef Bos zouden zeggen…

2007-08-13T05:30:00.001-07:00

…breek de stilte. Speciaal voor de grote broer, aantrekkelijke vrouw en linkspotige sambapiet een verslag van de voorbije maand. Het was dus een maandje afgelegen in Centre Formation Keur Babou Diouf (richting Sine Saloum Delta). Niet altijd even gemakkelijk, want het was er rustig, soms te rustig. Zelfs twee Senegalese stagairs van een opleiding water en bos, zagen het niet zitten om daar een maand te zitten en één fake-te zelfs een ziekte om enkele dagen naar huis te gaan. Hij bleek een wonderbaarlijke genezing te hebben voltrokken bij terugkomst. Zelf had ik verschillende strategieën en hulpmiddelen om de variatie erin te houden:

-) de weekendjes met Tocoma & Family richting Toubacouta en Petite Côte met lekker eten, plezier in het zwembad, airco en echte matrassen (cfr. Paris Hilton).

-) de jongeren van de BD-inleefreis. Limburgers, wereldburgers! Om de reünie achteraf te vergemakkelijken heeft BD er voor gekozen om de jongeren uit één regio te selecteren. Dit jaar valt het verslag van de inleefreis dus ongetwijfeld te bewonderen in Het Belang van Limburg. Het moet gezegd, het waren allen zeer sympathieke mensen. Er werd herbebost, geëvalueerd en ik heb me nog eens kunnen wagen aan een kleurenwies (nipt tweede geëindigd, maar de winnaar had veel betere kaarten, speelde vals en was hoogbegaafd).

-) Mijn eigen werk had ook wat variatie. Tijdens het verblijf werden vijf representatieve families uitgekozen om een ‘portrait de famille’ van te maken, gaande van arme tot rijke (ttz rijk naar plattelandsnormen in Senegal, m.a.w ze hebben eten genoeg gedurende het hele jaar) familie. Meer uitleg in de broederlijk delen-verantwoorde nieuwsbrief.

Edoch de schamele maaltijden bij de families (het is het einde van het landbouwjaar dus de voorraden en het geld raakt langzamerhand op) en gebrek aan fruit heeft toch een algemene vermoeidheidstoestand gecreëerd. Omdat ik de prijs voor beste choreografie tijdens een flauwval-actie gekregen had (volgens de eenmansjury was de oogdraai-beweging die deed denken aan een hypnose van doorslaggevend belang) mocht ik verleden vrijdag een dagje uitrusten. Maar ondertussen helemaal ok, na een weekendje Mbour (die matrassen en dat lekker eten dus).

Voor de rest is het nu de bedoeling dat voor 1 september alles wordt neergeschreven. Dan pak ik twee weekjes kontzee richting Cassamance en daarna is het bespreken van de resultaten met de gemeenschappen van de twee zones waar ik gewerkt heb. Verder komt de mama nog op bezoek en wordt er in november richting afgelegen gebied voor het avontuur gekozen.

De zwarte Schorpioen

2007-07-22T14:48:00.000-07:00

Voor de geïnteresseerden (ja jullie twee), een weekje brousse eropzitten in de saloumdelta, gevolgd door een weekendje met rust, zwembad en kleine kinderen. In de week brousse mogen kennismaken met de eerste koortsachtige en slapeloze nacht en omdat het laagseizoen is, kregen we er gratis darmprblemen bij. Maar soit al bij al maar een daje of twee geduurd. Verder is er daar een moto 125 wat me nostalgie geeft naar de mada-periode. Voorlopig laten ze me er niet op rijden, maar ik hoop toch nog eens de wegen onveilig te maken. Morgen komen de jongeren van BD aan in Kaolack, waar ze zullen gebriefd worden door Tocoma en mezelf. Daarna vertrekken we samen richting badoudou. Dat is vlakbij waar ik zit (het centre de formation agricole Keur Babou Duiouf). s Nachts zonder pillamp zich verplaatsen is uit den boze, u weet het misschien nog wel, de slangen. Voorlopig nog geen gezien, maar wel een zwarte schorpioen, volgens de Senegalese kenners 'minstens even gevaarlijk', waarna ze hem met een slets tegenhielden en met een schroevendraaier zijn 'steker' eraf pitsten. Vervolgens lieten ze hem gaan, ongevaarlijk maar hij zal gorilla's en kikkers blijven steken 'want dat is zijn natuur' (sammy tanghe). Bueno er zijn natuurlijk adembenemende foto's die ongetwijfeld in de beste galerijen tegen hoge prijzen de deur uitvliegen maar tijdsgebrek stelt hun publicatie uit naar tijden dat ze passé en waardeloos zullen zijn. Voor de rest noch steeds wachtend op een teken van leven van de eerste Cockx-Peters combinatie...

Wist je dat (julis)...

2007-07-10T08:52:00.000-07:00

…Mijn pc voor het eerst de geest heeft gegeven en ik daardoor richting Dakar ben geweest voor wederom een weekendje met de BD-vrijwilligsters ter plaatse alsook met een ander vrijwilligerskoppel Wim & Kristina
…Dat bestond uit een dagje plage op het eiland Nhgor, bezoek aan de Via Via en een dagje naar de Zoo met de hele kroost, alwaar zelfs chiro-gewijs zakdoekleggen werd gespeeld.
…Die Zoo iets minder diervriendelijk is dan pak weg Planckendael (bij Mechelen), met grote gaten in de kooien (gelukkig enkel bij niet-gevaarlijke dieren) en een kadaver van een olifant die gesneuveld is en verspreid ligt over de gehele zoo.
…De chimpansee mag gevoed worden en daar behoorlijk aan gewoon is. Want als je ritmisch begint te klappen doet hij achtereenvolgens een hip dansje, tolbeweging en koprol, waarna hij perfect uitkomt aan de hoek van de kooi met uitgestoken hand tussen de tralies om de beloning te ontvangen. Een 9.98 van de jury (0.02 aftrek voor het woest smijten van rommel nadat hij de beloning niet kreeg).
…Het veldwerk in de Saloum-delta een week is uitgesteld, maar daardoor kan ik wat schrijven aan het rapport over het afgelegde werk in de andere regio.
…Sommige mensen graag van brussel naar Peking gaan, zij het met de fiets (http://cnouskonpedale.wordpress.com/) of met enkele aftandse voertuigen (http://www.brusselpeking.be/)
…De nationale muziekstijl hier (naast zouk, salsa, en hip hop) hier toch wel de mbalax is. De truk om erop te dansen is zo hyperactief rond te zwaaien met armen en benen. Aan mij niet besteed, leve het hakken en de westerse muziek, met de nieuwe van interpol op kop (en op luisterpaal)

Marabouts, talibes en het team van Ndanghane

2007-07-05T08:51:00.000-07:00

Hopla, het veldwerk in de unie van Mbadakhoune zit er op tot in augustus. In het passeren langs de dorpjes ook Ngathie Fall aangedaan alwaar er in the middle of nowhere een megahuis en een mercedes te voorschij kwam. Het dorpje is immers de thuishaven van een ‘Marabout’, weinig bekend in het Vlaamse land maar wereldberoemd in Senegal. Even tijd voor schooltelevisie.

Marabouts zijn spirituele islamitische leiders, aanwezig in het dagelijkse leven van elke senegalees en met ongelooflijk veel macht. Er zijn maar enkele (4 denk ik) marabout-families in Senegal, waarvan de Mourides diegenen zijn die achter de huidige president staan (Wade). Omwille van hun impact op de mening van de gemiddelde senegalees krijgen de marabouts behoorlijke sommen van de politieke leiders.

Een ander gerelateerd fenomeen zijn de ‘Talibe’. Dat zijn kinderen die door hun ouders naar een ‘dara’ ofte koran-school gestuurd worden en onder de hoede van een Marabout geplaatst worden. Ze krijgen hierbij geen steun van hun ouders (sommigen weten zelfs niet wie hun ouders zijn of zijn kinderen van de marabout en één van zijn tientallen vrouwen) en moeten zich redden met het bedelen voor voedsel en geld. Dagelijks moeten ze dan een deel afstaan aan de marabout, die het kan investeren in een extra vrouw of woonkamer. Een hard leven dus en vaak zijn de talibes, eenmaal opgegroeid, goede commercanten die elke frank (doe mij toch maar sabine) omdraaien, zoals de eigenaar van het boetiekske in mijn straat.

De marabout heeft ook rasta-volgelingen, de Baye Fall, die hun stem weleens durven verheffen als ze weer eens een religieus lied aanheffen. Onlangs ben ik nog door enkelen uitgenodigd op een religieus zangfeest, maar de financiële bijdrage die daarbij verwacht wordt en mijn huidskleur zal daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben. Of ze moeten op de hoogte zijn dat ik mijn haar sinds aankomst nog niet gekamd heb en ze verwachten een spoedige spontane rasta-vorming.

De twee marabouts die ik tot dusver ontmoet heb zijn laaiend enthousiast over België. Hetzij om het grote potentieel aan tweedehands auto’s (want ook daarin verdienen ze geld, net zoals ze een groot aandeel hebben in het publieke transport) hetzij om het ‘mooiste station van de wereld’ en een viersterrenhotel daar recht tegenover. Ik vermoed dat hij Antwerpen bedoelde, want in Mechelen was hij nog niet geweest.

Voor de rest was ik ook uitgenodigd op een (katholieke) trouw verleden week. Maar omdat het mijn enige vrije dag tussen veldwerkperiodes was, de vermoeidheid toesloeg en ik liever naar vrouwen(basket) ging kijken, heb ik maar de kat gestuurd. Een goede beslissing zowaar, want het bevriende team van Ndanghane (zoals in de tekstomelet “ze spelen in een ploeg van vijf, gedurende vier maal tien minuten en dan ghane ze douchen”) werd kampioen van de ‘quartiers’ na een spannende finale. Een beetje vergelijkbaar met het verpletteren van de tegenstand -ook met quartiers overigens- tijdens West-Vlaamse 3-on-3 tornooien (www.bbcmoorsele3on3.tk). Zondag is het de kampioenenviering, maar ik zal voor de tweede maal een kat uit mijn afslankende voorraad moeten sturen. Ik zit dan immers tussen Noel Slangen en Brousse Springsteen, samen met een senegalese student.

Leve de juli-verjaardagen en de gentse, Vlaamse en nationale feesten!

Bien Entendu (julis)

2007-07-03T04:18:00.001-07:00

aan de start van de congé een nieuwe spreuk:

“Si tu te couches avec le cul qui gratte, tu te lèveras avec les doigts qui puent”

Vlaanderen boven

2007-06-25T08:28:00.000-07:00

De afgelopen dagen verrassend veel Vlaams gesproken. Gisteren was er Marina, niet mijn vaste kapster -Coiffeur katrina niet meegerekend- voor 4 euro en half van de zwartekloosterstraat, maar de tante van mijn kamer-onderhuurster in Gent. Ze heeft me voorzien van leesvoer, kijkvoer (sopranos, little brittain, the office), luistervoer en krachtvoer (chocolade die direct aan de collega(s) is overgedragen). Vandaag een vrijwilligster van BTC tegengekomen. Blijkt dat er nog drie onderweg zijn tegen volgende week. De hoop om zelf bij terugkomst als btc'er richting Kaolack te trekken daalde daarmee voor een stuk, edoch steeg weer bij de vermelding (ik had zoiets opgevangen) dat btc vanaf volgend jaar wil starten met micro-kredieten in deze regio. We chelsea zoals Roman zou zeggen.

Voor de rest: verleden week weer effe op het veld rondgehotst, eind deze maand is het werk in die boerenunie afgerond. De unie situeert zich in Mbadakhoune, uit te spreken zoals de tekstomelet "Ik zat vast in een bad da koen had laten vollopen voor noortje". Wat me naadloos breng bij de felicitaties voor de vele kleine mannen als Kas en Nand. De venten zullen hun Kas opfretten als ze weer eens moeten opstaan voor het geschreeuw en hun ochtendhumeur is waarschijnlijk naveNand. Maar soit om maar te zeggen dat het werk (portrait de communauté) er in Mbadakhoun bijna opzit -uitgenomen nog één weekje veldwerk- en dat ik kan beginnen (mee)schrijven aan het driejarenplan van die Unie.

Vanaf juli is het dan de echte brousse richting Sine-Saloum delta met bossen, mangroves, groentenkweek, koelere temperaturen en zoals reeds vermeld een aanwezigheid van slangen. Gelukkig weet ik net als een gemiddelde sambapiet dat een 'Snake' gevaarlijker lijkt dan hij eigenlijk is als puntje bij doelpaaltje komt. Veel bewegen en lawaai maken, maar aanvallen komt er weinig van.

Anders nog voor de boeg: eerste trouw volgend weekend. Het wordt een minder feest als die in italië ongetwijfeld, maar vermits het een katholiek is hoop ik toch een biertje scheef te slaan. Eind juli komen de inleefkampers van BD, 11 vlamingen (meerderheid meisjes olé) die hier vergezeld worden van 11 senegalezen. Ze doen ook driedaagse in de sine-saloum, waarbij ze per twee in een gastgezin verblijven. Dus kan ik vanaf begin juli op zoek naar 11 gastgezinnen alwaar ze slangenvrij de nacht zullen kunnen doorbrengen.

Wist je dat…(quatris)

2007-06-15T04:04:00.000-07:00

…De nationale sport van de vrouwen hier ‘haarverzorging’ is. Ze kunnen uren bezig zijn met één kapsel en ze wisselen gemiddeld tweemaal per week van coupe. Dat kan ook een redelijke drastische wijziging zijn, want pruiken zijn hier gemeengoed. Punten scoren als je bij de metamorfose complimentjes geeft!
…Tony Parker ook behoorlijk wat punten scoorde in de NBA, zodat de Spurs zoals verwacht kampioen zijn, zij het niet in 6, maar in 4 matchen
…De eerste regen in Kaolack een feit is, helaas volgt de afkoeling nog niet echt, dat wordt midden juli
…Ik heel juli en de eerste drie weken van augustus (uitgenomen enkele weekends) in de brousse zit richting Sokone, naar het schijnt befaamd om slangen olé. Gelukkig heb ik sinds mijn GI-Joe periode evaring met het bestrijden van de Cobra.
…Een solidaire samenleving van verschillende religies ideaal is voor de luie werkmens. De feesten van islam en het christendom zijn hier immers beide officiële feestdag!
…Spijtig genoeg zal ik de tabaski eind december net missen. Dit is het feest waarbij schapen massaal geslacht en gegrild worden. Afgaande op de verhalen moet dat zowat het hoogtepunt van het jaar zijn (voor niet-vegetariërs althans).
…Je hier elke dag schapenvlees kan eten, gegrild op houtvuur met zalige kruiden en mosterd, voor geen geld, naam: ‘dibi’, ik ben er ondertussen vaste klant. Een stokbrood met mayonaise is daarentegen normaal als ontbijt. Niet direct mijn favoriet maar best te pruimen.

Borsten, lingerie en het eerste Toubab-moment

2007-06-13T11:44:00.000-07:00

Even van het wereldwijde web geweest, wegens twee brousse-tweedaagsen en een weekendje Dakar ertussen. Donderdag en vrijdag was het respectievelijk enquêteurs opleiden en een dagje vorming rond vermenigvuldigen van zaaigoed (dit gaat niet over de nieuwste technieken ivm in vitro fertilisatie, maar over zaden voor aardnootproductie). En dan dus het eerste uitstapje sinds het openeningsweekend richting twee broederlijk delende collega-vrijwilligersters in Dakar. De heenrit in de sept-place was een behoorlijke martelgang, aangezien ik de slechtste plaats van al had, in het midden vanachter. Om een beeld te schetsen: moest ik rechtop zitten dan zou het dak ter hoogte van mijn bovenlip komen. Helaas is er geen open dak waar ik dus het bovenste gedeelte van de tronie kan doorsteken, zodat ik vier uur gebukt door het leven ben gegaan. Zaterdag was het relaxen, met een dagje op het strand van het eiland van Ngor. ’s Avonds was er optredentje van een bekend bandje, de Senegalese versie van de Buena Vista Social Club. Er was ook een mode-défilé, waarvan een gedeelte in lingerie, voor het eerst mogen kennismaken met de mooie Sengalese vrouwen waar iedereen over sprak voor vertrek. Zondag de borsten van Dakar gezien. Helaas gaat het niet over de modellen van de avond voordien, maar over twee heuvels waarvan je een mooi uitzicht hebt over de hoofdstad. In de namiddag was het dan tijd voor echt bloot vlees, namelijk in een volgepakt stadion de nationale sport van Senegal bewonderen: worstelen. De voorbereidingen met dansen, optredens en het zich wassen met gewijd water duren ongeveer drie uur, het gevecht hooguit een minuut. De ambiance is er daarom niet minder om. Omdat ik nog terug moest richting Kaolack ben ik net voor de grote massa het stadion uitgegaan en daar was het tijd voor het eerste echte blanke-moment.

Voor de gesloten deuren van het stadion stonden een hoderdtal jongeren. Nadat de poort werd geopend en ik naar buiten ging verwachtte ik in alle naïviteit dat ze wel plaats zouden maken en dat ik rustig zou kunnen wegwandelen. Niets was minder waar. Ze sloten zich in een dichte massa als een hoop mieren rond een net ontdekte suikerpot en gingen volop voor de inhoud van mijn zakken. Ik had dit net op tijd door en sloot daarop krampachtig mijn zakken met de handen, terwijl er aan alle kanten aan mij(n kleren) getrokken werd. Het zou tevergeefs geweest zijn, moest die behulpzame militair niet naar buiten gestormd zijn, in het wilde weg zwaaiend met de matrak. Het had iets weg van een rambo-moment, want alhoewel het één tegen honderd was, ging de jongeren-menigte helemaal uiteen zodat ik alsnog kon doorwandelen en lichtelijk onder de indruk in een taxi kon springen. De vreugde was van korte duur want ook op de terugtocht bleek de enige vrije plaats op de sept-place in het midden vanachter te zijn. Maar soit, ik had tenminste mijn kleren nog aan.

Na een geslaagd weekendje in de drukte, maandag en dinsdag in het volledige andere uiterste gevallen. Twee dagen veldwerk (enquêtes), inclusief overnachting in de brousse. Achterop een brommertje rondhossen in het zand en bij aankomst in de afgelegen dorpjes genieten van de extreme gastvrijheid van de lokale boeren, vree de max.

Helaas van de verdere verrechtsing en drang naar conservatieve hoek in Vlaanderen. Van hieruit is dat nog zorgwekkender natuurlijk. Maar bon, om de teleurstelling te verwerken een zoek de (filmster)vedet in de tekst-omelet: "Wie zonder mineraalwater naar de brousse wil, is niet goed snik".

Bien entendu (junis)

2007-06-04T08:03:00.000-07:00

We beginnen de nieuwe maand met een nieuwe (dit keer rijmende) spreuk:

" A force de patience et de saindoux, l'éléphant sodomise le pou "

Wist je dat (tris)…

2007-06-02T04:24:00.000-07:00

…Ik onlangs tot de constatatie kwam dat alle aangekochte potjes DEET eigenlijk een anti-wespenmiddel zijn. Zo weten jullie ook waarvoor die AS-bon is besteed.
…Het verduiveld goed werkt, want ik heb hier nog nooit een wesp opgemerkt.
…Die andere bon, van de FNAC ook al verorberd is. Na ‘De helaasheid der dingen’ zijn ook ‘Het Parfum’ (redelijk),‘Proeven van Liefde’ (goed) en ‘Het Leven van Pi’ (super) gesneuveld.
…Overige goede boeken, contant geld, geboortekaartjes, vrijgezellenfoto’s en gele briefkaarten mogen gestuurd worden naar het adres:
Klaas Van den Heede
B.P. 556
Kaolack
Senegal
…Het hier dit weekeinde verkiezingen zijn, waarbij de partij van de President (Wade) wegens gebrek aan oppositie en dankzij het verkwisten van geld aan de campagne vlotjes de overwinning zal binnenhalen.
…Zoals voorspeld ook de San Antonio Spurs vlotjes de overwinning binnenhaalden in het Westen. In het Oosten lijkt de voorspelling minder waarschijnlijk uit te komen, de Detroit Pistons staan aan de rand van uitschakeling. Zowiezo blijf ik bij de Spurs als winnaar van de Finale in 6 matchen.
…Strandjeannet stefano ook vlotjes de overwinning binnenhaalde en als eerste de mango uit de tekstomelet wist te vissen. Een artisanaal product (neen dit zijn niet de uitwerpselen van de Amsterdamse zoo-bewoners) zal zijn beloning zijn.

Spijsvraag en Prijsvraag

2007-05-31T05:03:00.000-07:00

Over het weer hebben we het al gehad, dus rest nog de andere vraag die doorgaans gesteld wordt door de bomma bij thuiskomst: ‘En het eten? Ge zijt precies wa vermagerd, he?’ Zodus, het eten in Senegal for dummies:

-) Dé nationale plat is, jawel: rijst. In Madagascar stopte het daarbij, maar hier zitten er altijd groenten, vis/vlees, sausje, maniok etc etc bij. Behoorlijk lekker dus.
-) Eten op zijn Senegalees gebeurt met zijn allen rond één grote pot. Ikzelf gebruik een lepel, maar de oudere en rurale mens gebruikt zijn handen. ‘Als we eten hebben voor twee, hebben we er ook voor drie’ geldt de spreuk hier, je kan dus altijd je stoeltje bijschuiven.
-) ’s Avonds kook ik vaak zelf. Omdat ze hier geen geitenkaasjes en spek hebben moet ik mijn specialiteit zo laten, maar mijn gamma bestaat tot dusver uit omelet, stoofpotje van kip, pasta met groentjes, en vleesgrillade met wortelstomp of appelmoes.
-) Het aanbod en de prijs van fruit is hier te doen, maar niet belachelijk overdreven en goedkoop zoals in sommige andere zuiderse landen. Met uitzondering van één fruitsoort, zoek de vedet in de tekstomelet: “Als je man goed koken kan, voorzie hem dan van een bedpan” (een gratis zakje authentiek Saloum-zout voor de eerste beller)
-) Wanneer ze twee potten saus op de tafel zetten als je (een vergeefse poging tot evenaren van de Belgische) frieten bestelt is dat niet mayonaise en ketchup, maar mosterd en een zeer pikante rode saus. Het eerste had ik door afgaande op de kleur. Het tweede, helaas voor de papillen, door de trial-and-error methode.

Bien Entendu (bis)

2007-05-25T10:48:00.000-07:00

Tijd voor een nieuwe spreuk, dus haal die prisma fra-ned al maar boven:

“Quelle que soit la grandeur d’un éléphant, ses couilles remplissent une marmite”

Het Kaolack-gevoel

2007-05-22T10:25:00.000-07:00

Om de lokale condities in te schatten doet men het volgende: men schept een klein emmertje vol met fijn zand. Men zet daarna de auto -bij voorkeur zwart- op een warme zomerdag in de blakke (vergeef me het mechels) zon en laat hem daar een hele dag staan. Vervolgens betreed je de auto, goed ingeduffeld en zet de warme blazer aan, gericht op het gezicht. Om het authentieke Kaolack-gevoel te evenaren volstaat het nu enkel om het emmertje fijn zand geleidelijk te ledigen in de warmtestraal van de blazer. Zorg er wel voor dat je genoeg transpireert, anders blijft het fijn zand niet kleven.

Wist je dat (bis)…

2007-05-21T08:39:00.000-07:00

…Naast Tocoma, ook zijn vrouw Tening aan karate gedaan heeft. De eerste echtelijke ruzie wil ik alvast niet missen.
…Polygamie hier zeker niet ongewoon is, alhoewel dat bij de jongere generatie aan het minderen is. Interesting, maar je moet dan natuurlijk wel iedereen onderhouden. Alhoewel, uw eigen kind afstaan aan een familielid voor adoptie (kwestie van de onderlinge banden nog te versterken) gebeurt ook geregeld, dus dat kan een oplossing zijn.
…De AIDS-incidentie hier maar 0.9% is. Wees gerust, dat zijn geen resultaten van een eigen steekproef (ahaa), maar van de Wereldbank.
…De finales in de NBA Play-offs gaan tussen San Antonio en Utah in het westen en Cleveland en Detroit in het oosten. Ik gok op San Antonio-Detroit als NBA finale, waarbij San Antonio wint in 6 matchen.
…Ik hier mijn groenten eerst met eau de javel was
…Mister michel ook hier bestaat. Hij is echter toleranter van stuk dan de hatelijke grijsaard van anderlecht en voorziet bovendien van de lekkerste melk, rechtstreeks van de uier.
…De kakkerlak reeds bestreden is, maar ondertussen vervangen door een hardnekkigere -en snellere- muis. Let the battle begin!

De eerste klaagzangen…

2007-05-18T04:06:00.000-07:00

…Deze nacht was het weer prijs. In de moskee of bij één of andere plezante werd wederom een cassette met islamitische gezangen opgelegd. Voor de vertaling gok ik op “Zeg, ken jij de musulman?”.
…Zoals elke morgen wordt dit klokvast om vijf uur gevolgd door het eerste gebed in de moskee. Te horen aan het volume zou je haast besluiten dat de gemiddelde moslim een gehoorprobleem heeft. Of tenminste een ochtendhumeur. Een ideetje voor een thesisonderwerp, me dunkt.
…Je zou zeggen “doe je raam dan toe”, maar de plafonnier (ventilator) is stuk en het is snikheet. De huisbaas zal echter (al een week en half) langskomen om het te repareren.
…Net als de keukendeur, de badkamerdeur en de sjass. In de badkamer is dan ook de eerste kakkerlak van superformaat gesignaleerd. Met wat javel en een vaste hand is de eerste huisgenoot alvast verbannen.
…Een Libanese restauranthouder was zeer vriendelijk en bood me een gratis koffietje aan. Geen vuiltje aan de lucht, ware het niet dat hij na een lang gesprek vol met aanrakingen en insinuaties aanbood om elkaar te masseren (‘dat was zijn hobby’), tegen betaling natuurlijk (‘om je vrijwilligerswerk te ondersteunen’). Neufchateau, Pattaya, Senegal, vieze ventjes vind je overal!

Voor de rest alles tiptop zene, maar toch even schrijven naar Test Aankoop.

Premier, Deuxième, Troisième…

2007-05-14T01:44:00.000-07:00

Het eerste weekendje in Kaolack zit erop. Aangezien de meerderheid hier moslim is (voor de Ben Crabbé lovers: hij is lam, mo slim!) wordt er minder bier verorberd dan in België, maar des te meer thee. En het fabriceren ervan is een waarachtige kunst. Zaterdag en zondagnamiddag is het rendez-vous met Tocoma en de buren op de hoek van de straat onder de boom. Op de foto is Malick de premier aan het bereiden. Premier is de eerste trekking van de thee en bijgevolg de strafste, het gaat tot troisième. Daartussen wordt er vlot gediscussieerd, bv. gisteren zijn senegalese politiek, europese voetbal, invloed van de media op het Westers beeld van Afrika, paardenmelk-kwekerijen in België, weenpatronen van dochters etc de revue gepasseerd. Malick droomt trouwens zoals 90% van de Senegalese jongeren van Europa. En hij heeft hoop, want wegens zijn voetbaltalent is hij één van de weinige uitverkorenen die heeft mogen testen in Dakar, bij een Duitse scout. Hij wacht nu geduldig op een telefoontje…’s Avonds in het weekend werd er met Tocoma en de dochtertjes richting de plage getrokken. Het is te zeggen, de oever van de Saloum, de rivier van Kaolack, waar aan zoutwinning wordt gedaan. Uitwaaien in de frisse wind, pootjebaden (alhoewel die kleine meiden op den duur helemaal kletsnat waren) en schelpjes verzamelen, on s’est bien amusé quoi.

Wist je dat…

2007-05-14T01:07:00.000-07:00

…Het hier twee uur vroeger is dan bij jullie, dus als jullie wekker gaat te zevenen, worden de muggen hier wakker en beginnen ze aan hun agressiefste twee-uurtje.
…Het senegalees voor blanke ‘Toubab’ is, maar dat merkwaardig genoeg twee meter niet exceptioneel is, zodat opmerkingen hier beperkt blijven, in tegenstelling tot tijdens het gemiddelde familiefeest.
…De Dallas Mavericks verrassend zijn uitgeschakeld tijdens de NBA play-offs en dat de weg naar de finale in de Western Conference boeiender dan ooit is. Bovendien speelt er een Senegalees in de NBA.
…Je hier aan het begin van elke werkdag iedereen (+- 30 man) een handje moet geven. Gelukkig zijn wij de eersten zodat iedereen in onze bureau passeert.
…Het groeten ook tijdens elke andere gelegenheid zeer belangrijk is en men zich toch minimaal 4 maal wil verzekeren of het wel goed met je gaat. Mooi toch, die bezorgdheid
…Het moeilijk koken is met één vuur en één casserolle, maar toch een stoofpotje kunnen fabriceren, zij het inclusief eenmaal in vingers snijden en eenmaal verbranden aan de stoom

Identiteitscrisis

2007-05-14T00:58:00.000-07:00

Ondertussen is “De Helaasheid der dingen” al verorberd, supergrappig boek. Bovendien heb ik hem zelf geschreven volgens een Senegalese Schone, want dat was ik toch op de achterflap van dat boek, achter de schrijfmachine? Ze vond klaarblijkelijk dat mijn nieuwe kapsel (van de hand van Kapsalon Katrina, de aangenaamste en aantrekkelijkste kapster van Gent en omstreken) een exacte imitatie was van de kruin van Dimitri, zoon van zotte Pie uit Reetveerdegem. Een schrijver dus. Het is te zeggen een schrijvende voetballer. Ik word hier immers door de jongere generaties herkend als Peter Crouch, de robot van Liverpool. Ze weten vast niet dat ik de enige sambapiet ben die om het even welke kans nog net naast het doelkader krijgt.

Arrivé et installé Ole Ole

2007-05-10T02:09:00.000-07:00

Via switchen van memory-cards is het dan toch mogelijk om foto’s op het net te krijgen, binnenkort volgen de eerste exemplaren van in senegal. Alles verloopt hier angstwekkend vlot eigenlijk. Nadat ik in Zaventem uitgewuifd ben door kleine Sien (zie foto), het metekindje, en -net als in de film- nog net voor het ingaan van de gate-controle door een La Louvièraanse pétasse uit de rij werd gesleurd zat ik op een bijna lege vlieger, met alle plaats voor de benen die men kan dromen. Kwam die vlieger nog te vroeg aan ook –jaja in Afrika- en nog maar net uitgecheckt of ik werd al hartelijk ontvangen door Joline, een sympathieke collega-vrijwilliger van BD die werkt in Dakar en Annemie, de vrouw van de landenverantwoordelijke van BD (Luk). Na een koffieklets ben ik met de familie van Luk dan een weekendje richting kust geweest. Dus al twee dagen vakantie genoten, inclusief zwemmetje in de oceaan en biertje aan het strand. Leuk, zo opgevangen worden.

Na een warme en lange rit in de sept-place (ik mocht vanvoor zitten “voor de benen mijnheer” sommige zaken zijn universeel) ben ik aangekomen Kaolack, de plek waar ik zal verblijven voor het grootste gedeelte van de Senegal-tijd. De zeer capabele en aimabele man waar ik dagelijks mee zal samenwerken is Tocoma Sy, een twee meter lange Senegalees, die een kast heeft vol bekers. Blijkt immers dat hij nog een groot karatekampioen geweest is, zelfs zevende plaats op de wereld. Mijn nieuwe stulp is geïnstalleerd met bed, commode en badkamertje. Helaas is er even zelden water als er elektriciteit is. Vooral ambetant als je ’s morgens wil douchen na een zweterige nacht. De stek is gelegen recht over Tocoma Sy (u weet nog wel, de karateman), dus qua veiligheid zit dat ook al snor. Morgen en overmorgen is het Assemblé Général van één van de vijf boerenorganisaties, dus dat wordt een tweedaagse op het veld.

Toon en Sien, Tocoma heeft drie dochtertjes, de oudsten (Aisatouh en Fatouh) zijn 5 en 4 jaar, het zouden ideale speelkameraden zijn. Ze zijn even aanhankelijk en energievolle babbelkousen…

Uw akte van wantrouwen, op de voet gevolgd

2007-05-09T03:07:00.000-07:00

Aangezien ik vermeld had dat jullie me vanop deze blog op de voet konden volgen, heb ik ineens een foto van mijn rechterexemplaar genomen, inclusief bloeduitstortingen die me nog herinneren aan het afscheid van het Belgische Basketbalseizoen. Echter de prutsers van Vandenborre zijn er in geslaagd me tot twee maal toe de verkeerde kabel voor het fototoestel mee te geven. Zodus voorlopig geen beelden op dit elektronisch dagblad. Voor de rest ivm de voet: plaaster eraf, verband errond. Geen probleem dus, ik heb zelfs mijn street credibility de hoogte ingejaagd met een gepersonaliseerde mean-walk. Bovendien zit er nog genoeg vocht opgehoopt in de enkel om me tijdens een lange trip in het veld van dorst te behoeden. Binnenkort avonturen van de aankomst etc.

Bien Entendu

2007-04-18T04:58:00.000-07:00

Af en toe zal deze site een wijsheid en/of gezegde vertonen (in het Frans, dus haal die woordenboek maar boven). Alvast een voorsmaakje:

"Qui avale un noix de coco fait confiance à son anus"

Bien Venu

2007-03-26T07:31:00.000-07:00

Beste,

Bent u ervan overtuigd dat micro-kredieten enkel voor popgroepen zijn weggelegd? Denkt u dat de Senegal net naast de lever ligt? Denkt u dat Toto de president van Afrika is? Is Dakar volgens u het buitenverblijf van Koen Wauters? Check dan regelmatig deze site, vanaf mei zullen hier regelmatig verhalen en foto's (afhankelijk van de snelheid van het senegalese internet) staan ivm het micro-kredietsysteem van Kaolack. Ideale ontspanning dus op een doordeweekse werkendag.

da mazzel