Tijdens het laatste weekendje in het Noorderlijke Natitingou bleek mijn (overigens zeer aantrekkelijke) huisgenote van Martinique haar familie op bezoek te hebben. Op haar zuster niets aan te merken, zij was er ook al bij in juli en het moet gezegd, het is een al even fruitig konijn. Haar ouders bleken ook sympathiek maar waren op zijn minst ‘een beetje raar’ te noemen.
Nu, een beetje enthousiasme mag er al wel eens bij zijn, maar mijn realistische haar komt recht van mensen die van alles verwonderd geraken en het ‘toch zo geweldig en magnifiek’ vinden. Als ze het dan voor hun houden, even goede vrienden, maar is het werkelijk nodig om ondertussen toch redelijk doorwinterde btc-vrijwilligers alle beginselen van het Afrikaanse leven uit te leggen? ‘Euh ja mijnheer, wij vinden dat maniokstampen van die Afrikaanse vrouwen ook een geweldig spektakel. Ja hoor mijnheer, ook de driehonderdste keer dat we dat zien’. ‘Ja mijnheer, het is toch een andere wereld’.
Maar kom, enthousiaste mensen moeten er ook zijn, al zie ik ze liever achter de kazerne na een bal in de winkelhaak van Vleminckx. Zelfingenomen of –zoals later uiteraard bleek- valse intellectuelen daarentegen, wie heeft daar nu wat aan (buiten dan in de foyer van de Vooruit)? Het eerste teken aan de wand was er toen de gehele familie spontaan liedjes van Jaques Brel begint te citeren. Maar toen de vader vroeg ‘Of het stoort dat we even een gedicht voordragen’, was het toch even moeilijk om de giggle-loop te onderdrukken. Op zulke momenten komt het vooral aan op concentratie (Komaan man, serieus blijven, gewoon doen of dat een kei-normale vraag is en vooral, nee vooràl niet naar de medevrijwilliger kijken naast je die ook haar lach aan het onderdrukken is). Blijkt dus dat ze in familie de gewoonte hebben dat de papa een vers begint, waarop ieder om beurt met een regel aanvult. Want ‘Papa kent veel gedichten van buiten, een stuk of vijfhonderd, nietwaar papa?’. ‘Ja, op zijn mínst vijfhonderd, mijn dochter’ (niet opzij kijken, concentreer u op een vast punt). Uiteindelijk kwam er net op tijd een deus-ex machina binnenvallen. Een Beninees, dus het gesprek over poëzie konden ze wel even vergeten (oola). Helaas, want ‘Blikken doos’ lag op het puntje van de tong.
Even later had vaderlief nog een monoloog in petto over de schilderkunst. Zo eentje die hij waarschijnlijk al verschillende malen had uitgeprobeerd, want het moet gezegd zijn, er was geen speld tussen te krijgen. Kort samengevat was het een uiteenzetting met als ingrediënten het Prado, een klad verf, een robijn en verwondering. De tekst werd ondertussen integraal doorgefaxt naar rusthuis ‘Den laetsten adem’ kwestie van de mensen vredig te laten inslapen. Maar toen ons heerschap begon te vertellen dat ‘hij de Vlamingen had leren kennen door middel van de schilderkunst’ en dat ‘hij eindeloos kon genieten van Rubens, Brueghel en Bosch’ moest ondergetekende toch even specifiëren dat Bosch een Hollander is. Die zatte avonden als Strandjeannet in verlaten parochiezalen met teleurstellende prijzentafels leveren uiteindelijk dan toch iets op. Niet dat deze opmerking onze vriend ook maar één minuut van de wijs bracht. Integendeel, hij bleef vastberaden doorgaan. En wij maar hopen op een binnenvallende Beninees…
Open bedrijven-dag: bezoek BTC en win een reis naar Afrika!
Zou je wel eens op kosten van de staat op reis willen gaan? Denk je nog steeds dat BTC staat voor Blote –Tetten-Controleurs en zegt het je wel iets zo een bedrijf eens te bezoeken? Zoek je nog een uitvlucht om op 5 oktober niet met je schoonfamilie naar de eerste voorstelling van ‘Twee mannen onder één dak’ met Nonkel André te hoeven gaan zien?
Driewerf hoera! Want dat wil zeggen dat je maar wat graag zou deelnemen aan de open bedrijvendag op 5 oktober waaraan BTC deelneemt. Zo weet je o.a. waarvoor ik ‘vrijwillig’ werk, hoe de bilaterale ontwikkelingssamenwerking in elkaar zit (voor het programma klik hiernaast in de lijst met links) maar nog belangrijker kom je ook in aanmerking om een reis naar Afrika te winnen!!! Jaja, want één winnaar zal worden uitgekozen om samen met een fotograaf en nog iemand in een Afrikaans Partnerland van Btc rondgeleid te worden tussen de verschillende projecten. Dus rep u op 5 oktober naar de BTC-zetel te Brussel!
Driewerf hoera! Want dat wil zeggen dat je maar wat graag zou deelnemen aan de open bedrijvendag op 5 oktober waaraan BTC deelneemt. Zo weet je o.a. waarvoor ik ‘vrijwillig’ werk, hoe de bilaterale ontwikkelingssamenwerking in elkaar zit (voor het programma klik hiernaast in de lijst met links) maar nog belangrijker kom je ook in aanmerking om een reis naar Afrika te winnen!!! Jaja, want één winnaar zal worden uitgekozen om samen met een fotograaf en nog iemand in een Afrikaans Partnerland van Btc rondgeleid te worden tussen de verschillende projecten. Dus rep u op 5 oktober naar de BTC-zetel te Brussel!
Openingsweekend: competities op alle vlakken
Het openingsweekend is dan wel iets minder indrukwekkend verlopen dan dat van Peking 2008 maar het was toch wel de moeite. Er was immers een openings- en sluitingsceremonie op dezelfde dag en er kon live een voetbal-interland van échte jeugdploegen gevolgd worden.
Maar eerst dus de ceremonie. Vermits er enkele werknemers het BTC-Universum verlieten (waaronder mijn oude coach wegens het aflopen van het project PAMRAD) en er enkele nieuwe bijgekomen zijn (waaronder mijn nieuwe coach waarmee ik in het project FAFA zal vliegen), werd er een diner georganiseerd in een idyllisch plekje temidden van de mangrove net buiten Cotonou. Ideaal om iedereen ineens terug te zien en de vrijwilligers hadden een wedstrijdje georganiseerd: de drie vertrekkers speelden tegen de drie nieuwkomers een zoek-de-vedet-in-de-tekstomelet-spel. Huh? Awel, er werd een tekst voorgelezen waarbij de link tussen ontwikkelingssamenwerking en de Tour de Frans gelegd werd. Elke deelnemer kreeg een belletje en moest dit gebruiken wanneer hij een achternaam, voornaam of naam van een project meende te horen (bijvoorbeeld “competit-Yves”) in de voorgelezen tekst. Altijd riskant zo een ludieke activiteit, maar het moet gezegd het was ambiance. Voor de statistieken: de nieuwelingen haalden het verrassend met het kleinste verschil!
De volgende dag werd naar dezelfde plek getrokken om met enkele families te gaan relaxen in de mangrove (en afscheid te nemen van mijn coach & family). Ook hier een kleine competitie, namelijk water-volleybal tussen de ‘ouderen’ en ‘jongeren’. Tot mijn constellatie behoorde ik tot de eerste groep maar ondanks een zware handicap (die pols remember) werden de broekventjes toch afgedroogd op sambapieten-wijze (het gebrek aan technisch vernuft compenseren met organisatie en ervaring). Bijkomend geluk was dat de eigenaars van die mangrove-hotspot Belgen zijn. Na een korte conversatie, die onvermijdelijk in het onderwerp ‘Mechelen’ uitmondde wist de vrouw te vertellen dat ze een oude Knack had liggen waarin een heel artikel aan de Trots van Vlaanderen gewijd was. Ideaal moment dus om de Waalse, Franse en Canadese vriendjes (nog maar eens) op de hoogte te brengen van de troeven van onze Metropool. En ze hebben het eindelijk begrepen want bij terugkomst in Belgenland is er een rendez-vous georganiseerd in de Parel aan de Dijle (alhoewel die meegenomen Keizer Karel-cuvee van brouwerij Het Anker er ook wel voor iets kan tussen gezeten hebben).
De jeugd-interland dan. Om zich te kwalificeren voor de CAN (Africa Cup) moesten de -21 jarigen (dus in Afrikaanse termen, de -25 jarigen) van Benin een 2-0 achterstand uit de heenmatch ophalen tegen de Nigerianen, tot nader order wereldkampioen en Afrikaans kampioen bij de jeugd en zilveren medaille winnaar in Peking. Vergelijkbaar dus met de KV die een soortgelijke opdracht zou voorgeschoteld krijgen tegen pakweg FC Chelsea. Net als achter de kazerne was er enthousiasme alom, met een groepje percussionisten die werkelijk bléven doorgaan (enkel tijdens het volkslied lieten ze hun stokjes onberoerd). Nadeel was dat ze natuurlijk net achter ons hadden postgevat en dat er waarschijnlijk blijvende gehoorschade zal toegericht zijn, maar zoals onze vriend Cruyff al wist te vermelden “heb elk nadeel zijn voordeel”. In dit geval werd zo noodgewongen het zwijgen opgelegd aan Timoun.
Nu, wie is Timoun? Timoun is een wandelende encyclopedie en is (of beter ‘was’) in Natitingou mijn enige reddingsboei wanneer ik eens over voetbal, sport in het algemeen of muziek wilde zeveren tijdens een tooghang-sessie. Nu, zelf kwam ik er eigenlijk niet veel aan te pas, want eenmaal Timoun vertrokken is krijg je er werkelijk geen speld meer tussen. Zo is hij bijvoorbeeld fan van Fidel Castro om de reden dat die “De enige is die meer babbelt als ik”. Maar soit, hij was zelf tijdens zijn jeugd een begenadigd speler die tijdens de jeugdreeksen nog tegen Desailly, Deschamps en consorten speelde en houdt zich ook al sinds lang bezig met de jeugd in Natitingou. Hij kende dus enkele spelers van de -21 jarigen waardoor we na afloop van de wedstrijd op de grasmat konden voor een fotootje met de ster uit de verdediging (een zekere Kamarou waarvan we nog wel zullen horen).
Want ja, de wedstrijd werd dus met 3-0 gewonnen. Al had het evengoed 5-0 of 6-0 kunnen zijn. Zo werden verschillende kansen vakkundig de nek omgewrongen en werd een goal afgekeurd wegens Fair-Play! Ja, want na het buitentrappen van de bal door de Nigerianen bij een kwetsuur werd de bal niet teruggegeven volgens de ongeschreven wetten van de fair play en werd een –in principe rechtmatig doelpunt- dus afgekeurd. Als deelnemer aan de lzv-cup kan ik zulke gebeurtenissen enkel aanmoedigen, maar als je weet dat het op dat moment beslissend was, kan je die beslissing enkel zeer moedig noemen van de scheidsrechter. Het publiek was het trouwens verrassend genoeg met hem eens. Zoals tijdens een soortgelijk incident (FC Sambapieten-FC Bitox alsook FC Lyon-Fiorentina) geschiedde er uiteindelijk toch gerechtigheid en viel de 3-0 op wondermooie wijze in de allerlaatste minuut binnen. Een waar volksfeest kon starten, een mens kan zich een openingsweekend niet beter voorstellen…
Maar eerst dus de ceremonie. Vermits er enkele werknemers het BTC-Universum verlieten (waaronder mijn oude coach wegens het aflopen van het project PAMRAD) en er enkele nieuwe bijgekomen zijn (waaronder mijn nieuwe coach waarmee ik in het project FAFA zal vliegen), werd er een diner georganiseerd in een idyllisch plekje temidden van de mangrove net buiten Cotonou. Ideaal om iedereen ineens terug te zien en de vrijwilligers hadden een wedstrijdje georganiseerd: de drie vertrekkers speelden tegen de drie nieuwkomers een zoek-de-vedet-in-de-tekstomelet-spel. Huh? Awel, er werd een tekst voorgelezen waarbij de link tussen ontwikkelingssamenwerking en de Tour de Frans gelegd werd. Elke deelnemer kreeg een belletje en moest dit gebruiken wanneer hij een achternaam, voornaam of naam van een project meende te horen (bijvoorbeeld “competit-Yves”) in de voorgelezen tekst. Altijd riskant zo een ludieke activiteit, maar het moet gezegd het was ambiance. Voor de statistieken: de nieuwelingen haalden het verrassend met het kleinste verschil!
De volgende dag werd naar dezelfde plek getrokken om met enkele families te gaan relaxen in de mangrove (en afscheid te nemen van mijn coach & family). Ook hier een kleine competitie, namelijk water-volleybal tussen de ‘ouderen’ en ‘jongeren’. Tot mijn constellatie behoorde ik tot de eerste groep maar ondanks een zware handicap (die pols remember) werden de broekventjes toch afgedroogd op sambapieten-wijze (het gebrek aan technisch vernuft compenseren met organisatie en ervaring). Bijkomend geluk was dat de eigenaars van die mangrove-hotspot Belgen zijn. Na een korte conversatie, die onvermijdelijk in het onderwerp ‘Mechelen’ uitmondde wist de vrouw te vertellen dat ze een oude Knack had liggen waarin een heel artikel aan de Trots van Vlaanderen gewijd was. Ideaal moment dus om de Waalse, Franse en Canadese vriendjes (nog maar eens) op de hoogte te brengen van de troeven van onze Metropool. En ze hebben het eindelijk begrepen want bij terugkomst in Belgenland is er een rendez-vous georganiseerd in de Parel aan de Dijle (alhoewel die meegenomen Keizer Karel-cuvee van brouwerij Het Anker er ook wel voor iets kan tussen gezeten hebben).
De jeugd-interland dan. Om zich te kwalificeren voor de CAN (Africa Cup) moesten de -21 jarigen (dus in Afrikaanse termen, de -25 jarigen) van Benin een 2-0 achterstand uit de heenmatch ophalen tegen de Nigerianen, tot nader order wereldkampioen en Afrikaans kampioen bij de jeugd en zilveren medaille winnaar in Peking. Vergelijkbaar dus met de KV die een soortgelijke opdracht zou voorgeschoteld krijgen tegen pakweg FC Chelsea. Net als achter de kazerne was er enthousiasme alom, met een groepje percussionisten die werkelijk bléven doorgaan (enkel tijdens het volkslied lieten ze hun stokjes onberoerd). Nadeel was dat ze natuurlijk net achter ons hadden postgevat en dat er waarschijnlijk blijvende gehoorschade zal toegericht zijn, maar zoals onze vriend Cruyff al wist te vermelden “heb elk nadeel zijn voordeel”. In dit geval werd zo noodgewongen het zwijgen opgelegd aan Timoun.
Nu, wie is Timoun? Timoun is een wandelende encyclopedie en is (of beter ‘was’) in Natitingou mijn enige reddingsboei wanneer ik eens over voetbal, sport in het algemeen of muziek wilde zeveren tijdens een tooghang-sessie. Nu, zelf kwam ik er eigenlijk niet veel aan te pas, want eenmaal Timoun vertrokken is krijg je er werkelijk geen speld meer tussen. Zo is hij bijvoorbeeld fan van Fidel Castro om de reden dat die “De enige is die meer babbelt als ik”. Maar soit, hij was zelf tijdens zijn jeugd een begenadigd speler die tijdens de jeugdreeksen nog tegen Desailly, Deschamps en consorten speelde en houdt zich ook al sinds lang bezig met de jeugd in Natitingou. Hij kende dus enkele spelers van de -21 jarigen waardoor we na afloop van de wedstrijd op de grasmat konden voor een fotootje met de ster uit de verdediging (een zekere Kamarou waarvan we nog wel zullen horen).
Want ja, de wedstrijd werd dus met 3-0 gewonnen. Al had het evengoed 5-0 of 6-0 kunnen zijn. Zo werden verschillende kansen vakkundig de nek omgewrongen en werd een goal afgekeurd wegens Fair-Play! Ja, want na het buitentrappen van de bal door de Nigerianen bij een kwetsuur werd de bal niet teruggegeven volgens de ongeschreven wetten van de fair play en werd een –in principe rechtmatig doelpunt- dus afgekeurd. Als deelnemer aan de lzv-cup kan ik zulke gebeurtenissen enkel aanmoedigen, maar als je weet dat het op dat moment beslissend was, kan je die beslissing enkel zeer moedig noemen van de scheidsrechter. Het publiek was het trouwens verrassend genoeg met hem eens. Zoals tijdens een soortgelijk incident (FC Sambapieten-FC Bitox alsook FC Lyon-Fiorentina) geschiedde er uiteindelijk toch gerechtigheid en viel de 3-0 op wondermooie wijze in de allerlaatste minuut binnen. Een waar volksfeest kon starten, een mens kan zich een openingsweekend niet beter voorstellen…
Wie blijft die schrijft
Na een uitgebreide herinnering aan slechte zomers, herhalingen van de kampioenen, stijgende bierprijzen, radioactieve ongevallen, olympische teleurstellingen en stijgend flamingantisme werd om een nakende depressie te vermijden de knoop doorgekakt om nog een jaartje langer te blijven in het land van eeuwigdurende zonneschijn met lage bierprijzen en een minderheid aan Vlamingen want -buiten dan net voor het binnenrijden van Tsjernobyl- het gras is altijd groener aan de andere kant van de heuvel nietwaar? Dus dat wil zeggen dat er wederom in de pen moet gekropen worden.
De terugreis is in ieder geval niet helemaal vlekkeloos verlopen. Want om nog inderhaast het laatste kwartier van de Belgische triomf (een gelijkspel zowaar!) tegen de Turken mee te pikken werd fietsgewijs een borduur -ook wel stoeprand genoemd door mensen die gootsteen zeggen tegen pompbak- verkeerd ingeschat. Het gevolg laat zich raden: een sliding waar zelfs een Rutyens in zijn beste jaren trots op zou zijn en een blitz-bezoekje aan spoed de volgende ochtend om plakken –ook wel röntgenfoto’s genoemd door mensen die paardenoog zeggen tegen spiegelei– te laten nemen van de pols.
Niks gebroken echter, enkel zalfjes smeren en een steunverband dragen. Dit laatste heeft het voordeel dat er al eens medelijden kan opgewekt worden bij nietsvermoedende dames. Bovendien is het een geldig excuus om de afwas niet te hoeven doen en komt het van pas bij de Michael Jackson imitaties (Nic en Han wezen gewaarschuwd). Nadeel is wel dat het niet handig (!) is in een land waar zelfs de achterste nicht, verste verwant en zatste nonkel een handje moet geschud worden. Vrouwen ‘moeten’ dus onvermijdelijk gezoend worden en gecombineerd met het medelijden-effect ligt het dan ook voor de hand (!) dat het vrijgezellenbestaan spoedig zal afgelopen zijn (wat uiteraard niet helemaal ongelegen komt bij verstuiking van de rechterpols).
Net voor mijn vertrek is er hier ter plekke echter ook iets uit de hand (man toch, ge zijt terug man!) gelopen. Minder grappig misschien en niet om aan de grote klok te hangen, maar aangezien het bezoekersaantal van deze blog dat van een dementerende ex-nazi met open doorligwonden op een schorsenerendieet uit rusthuis ‘Den laetsten adem’ benadert ben ik er gerust op dat dit nieuwtje de volgende Goedele niet zal halen. Wat een reeks eufemismen om te verdoezelen dat ik geen vriendjes heb. Verder reken ik uiteraard op de discretie van de verdwaalde lezer.
Maar het verhaal dus. U moet eerst weten dat Benin hét land is van de Voodoo. En aangezien elke vorm van religie wel kan dienen als excuus voor de homo sapiens sapiens om zijn goesting te doen wordt ook de Voodoo al eens aangewend om iemand een loer te draaien. Dat kan gaan van het onschuldig beheksen van Knappe Natasha om haar proberen in de bedstee te krijgen (terwijl dat veel makkelijker gaat met een steunverband om de pols) tot het sturen van je eigen vrouw of lastige buur naar de eeuwige jachtvelden door middel van het juiste gifmengsel in de Coq au vin te draaien (onder het mom van een slechte gri-gri of fetisj uiteraard).
Zo ook geschiedde bij twee jonge bevriende blanken alhier. Gastvrij als ze waren hadden ze een vriend uitgenodigd om eens lekker te komen eten. Na het nuttigen van de Coq au vin en/of Gentse Waterzooi bleek de bevriende man als dank nog enkele yoghurt’jes meegebracht te hebben. Bleek echter dat er naast een vanille-aroma eveneens een Benzodiazepine werd toegevoegd waardoor de twee gastheren een 36-uren in slaap zijn gesukkeld alvorens gewekt te worden door hun ongeruste buurman. Tegen dan was de yoghurt-man natuurlijk al gaan vliegen, maar hij was gelukkig zo vriendelijk geweest om het huis op te ruimen voor vertrek (inclusief aanwezige portables, gsm’s en bewijsmateriaal). Ondertussen kan er al eens mee gelachen worden maar het had evengoed minder goed kunnen aflopen (enkele jaren terug werd een gelijkaardig scenario met enkele Beninese dames van plezier twee franse toeristen fataal). De dader is instussen spoorloos, maar afgaande op de analyse van het gifmengsel lijden de eerste sporen richting de Lentestraat in Gent…
Binnenkort meer over razend-spannende voetbalmatchen, afscheidsspeeches vol zoek-de-vedet-in-de-tekstomelet’ten, de nakende openbedrijvendag in België en cumulatieve peterschappen…
De terugreis is in ieder geval niet helemaal vlekkeloos verlopen. Want om nog inderhaast het laatste kwartier van de Belgische triomf (een gelijkspel zowaar!) tegen de Turken mee te pikken werd fietsgewijs een borduur -ook wel stoeprand genoemd door mensen die gootsteen zeggen tegen pompbak- verkeerd ingeschat. Het gevolg laat zich raden: een sliding waar zelfs een Rutyens in zijn beste jaren trots op zou zijn en een blitz-bezoekje aan spoed de volgende ochtend om plakken –ook wel röntgenfoto’s genoemd door mensen die paardenoog zeggen tegen spiegelei– te laten nemen van de pols.
Niks gebroken echter, enkel zalfjes smeren en een steunverband dragen. Dit laatste heeft het voordeel dat er al eens medelijden kan opgewekt worden bij nietsvermoedende dames. Bovendien is het een geldig excuus om de afwas niet te hoeven doen en komt het van pas bij de Michael Jackson imitaties (Nic en Han wezen gewaarschuwd). Nadeel is wel dat het niet handig (!) is in een land waar zelfs de achterste nicht, verste verwant en zatste nonkel een handje moet geschud worden. Vrouwen ‘moeten’ dus onvermijdelijk gezoend worden en gecombineerd met het medelijden-effect ligt het dan ook voor de hand (!) dat het vrijgezellenbestaan spoedig zal afgelopen zijn (wat uiteraard niet helemaal ongelegen komt bij verstuiking van de rechterpols).
Net voor mijn vertrek is er hier ter plekke echter ook iets uit de hand (man toch, ge zijt terug man!) gelopen. Minder grappig misschien en niet om aan de grote klok te hangen, maar aangezien het bezoekersaantal van deze blog dat van een dementerende ex-nazi met open doorligwonden op een schorsenerendieet uit rusthuis ‘Den laetsten adem’ benadert ben ik er gerust op dat dit nieuwtje de volgende Goedele niet zal halen. Wat een reeks eufemismen om te verdoezelen dat ik geen vriendjes heb. Verder reken ik uiteraard op de discretie van de verdwaalde lezer.
Maar het verhaal dus. U moet eerst weten dat Benin hét land is van de Voodoo. En aangezien elke vorm van religie wel kan dienen als excuus voor de homo sapiens sapiens om zijn goesting te doen wordt ook de Voodoo al eens aangewend om iemand een loer te draaien. Dat kan gaan van het onschuldig beheksen van Knappe Natasha om haar proberen in de bedstee te krijgen (terwijl dat veel makkelijker gaat met een steunverband om de pols) tot het sturen van je eigen vrouw of lastige buur naar de eeuwige jachtvelden door middel van het juiste gifmengsel in de Coq au vin te draaien (onder het mom van een slechte gri-gri of fetisj uiteraard).
Zo ook geschiedde bij twee jonge bevriende blanken alhier. Gastvrij als ze waren hadden ze een vriend uitgenodigd om eens lekker te komen eten. Na het nuttigen van de Coq au vin en/of Gentse Waterzooi bleek de bevriende man als dank nog enkele yoghurt’jes meegebracht te hebben. Bleek echter dat er naast een vanille-aroma eveneens een Benzodiazepine werd toegevoegd waardoor de twee gastheren een 36-uren in slaap zijn gesukkeld alvorens gewekt te worden door hun ongeruste buurman. Tegen dan was de yoghurt-man natuurlijk al gaan vliegen, maar hij was gelukkig zo vriendelijk geweest om het huis op te ruimen voor vertrek (inclusief aanwezige portables, gsm’s en bewijsmateriaal). Ondertussen kan er al eens mee gelachen worden maar het had evengoed minder goed kunnen aflopen (enkele jaren terug werd een gelijkaardig scenario met enkele Beninese dames van plezier twee franse toeristen fataal). De dader is instussen spoorloos, maar afgaande op de analyse van het gifmengsel lijden de eerste sporen richting de Lentestraat in Gent…
Binnenkort meer over razend-spannende voetbalmatchen, afscheidsspeeches vol zoek-de-vedet-in-de-tekstomelet’ten, de nakende openbedrijvendag in België en cumulatieve peterschappen…
Wist je dat…
...het toch even afkicken was van het België-bezoek. Hier is immers geen spoor van drukke agenda’s, festiviteiten, concerten, elektriciteit of water. Ondertussen is het al terug in orde, mede door de terugkeer van langdurige elektriciteit en water
…de snoepreisjes ook veel goedmaken. Verleden weekend werd nog eens de grens overgestoken richting Burkina om mijn paspoort van wat stempels te voorzien (het is bijna vol) en tegelijkertijd enkele vrienden van mijn baas op te pikken op het vliegveld
…de nationale feestdag dan ook al zwemmend gevierd werd in een zwembad alwaar een blauwe vinvis zijn weg zelfs nog zou in kunnen kwijtraken. Een koffietje en een tijdschrift erbij, ‘que demande le peuple?’
…er misschien nog wat mooie vrouwen mankeerden? Nu, die waren alginds zeker aanwezig, maar het hoogtepunt viel deze zaterdag te noteren op de ‘Miss Independance Atacora-Donga verkiezing’. Acht schoonheden streden om het kroontje. Aangekondigd was dat het om 21u begon, maar afgaande op het strartschot van verleden jaar verkozen we om na een barbecue’tje tegen middernacht te gaan piepen.
…dat in volledige africa-style net op tijd was, het geduld werd weer danig op de proef gesteld. Onder andere op het programma: langdradige presentaties, elke kandidate die heel de zaal persoonlijk bedankt voor de komst (en er was toch naar schatting 1000 man), DJ’s die na 8 maal proberen uiteindelijk het juiste playbacknummer hebben gevonden enz.
...het de gewoonte is dat de 10-jarige playbackende kinsterretjes opzichtig veel geld op hun voorhoofd geplakt krijgen door de aanwezige notabelen (schone schijn is hier immers nog alles)
…de elektriciteitspanne ook hier een spelbreker was, tegen 3u was het van dat. Maar we mogen niet klagen, een halfuurtje later kon de show terug beginnen en het moet gezegd, als er vrouwvlees te bewonderen is, krijgt het doorzettingsvermogen een lichte opstoot. Nummer 1 haalde de hoofdprijs binnen. Voor de geïnteresseerden: 00029 90120383
…de snoepreisjes ook veel goedmaken. Verleden weekend werd nog eens de grens overgestoken richting Burkina om mijn paspoort van wat stempels te voorzien (het is bijna vol) en tegelijkertijd enkele vrienden van mijn baas op te pikken op het vliegveld
…de nationale feestdag dan ook al zwemmend gevierd werd in een zwembad alwaar een blauwe vinvis zijn weg zelfs nog zou in kunnen kwijtraken. Een koffietje en een tijdschrift erbij, ‘que demande le peuple?’
…er misschien nog wat mooie vrouwen mankeerden? Nu, die waren alginds zeker aanwezig, maar het hoogtepunt viel deze zaterdag te noteren op de ‘Miss Independance Atacora-Donga verkiezing’. Acht schoonheden streden om het kroontje. Aangekondigd was dat het om 21u begon, maar afgaande op het strartschot van verleden jaar verkozen we om na een barbecue’tje tegen middernacht te gaan piepen.
…dat in volledige africa-style net op tijd was, het geduld werd weer danig op de proef gesteld. Onder andere op het programma: langdradige presentaties, elke kandidate die heel de zaal persoonlijk bedankt voor de komst (en er was toch naar schatting 1000 man), DJ’s die na 8 maal proberen uiteindelijk het juiste playbacknummer hebben gevonden enz.
...het de gewoonte is dat de 10-jarige playbackende kinsterretjes opzichtig veel geld op hun voorhoofd geplakt krijgen door de aanwezige notabelen (schone schijn is hier immers nog alles)
…de elektriciteitspanne ook hier een spelbreker was, tegen 3u was het van dat. Maar we mogen niet klagen, een halfuurtje later kon de show terug beginnen en het moet gezegd, als er vrouwvlees te bewonderen is, krijgt het doorzettingsvermogen een lichte opstoot. Nummer 1 haalde de hoofdprijs binnen. Voor de geïnteresseerden: 00029 90120383
Waarom ik hier zit en niet in België...(bis bis)
De twee dames van Martinique zijn al vertrokken voor twee weekjes op kontzee richting Burkina, waarna de jongste van de twee (Celine) alleen zal terugkeren. Ze maakt in ieder geval een super-indruk, ziehier een uittreksel van een conversatie:
C: "Zeg Klaas mag ik eens iets vragen"
K: "Jaja"
C: "Stoort het als ik de badkamer kuis? Tja ik heb gisteren de keuken gekuist zonder je te verwittigen, ik hoop dat dat niet erg is?"
C: "Zeg Klaas mag ik eens iets vragen"
K: "Jaja"
C: "Stoort het als ik de badkamer kuis? Tja ik heb gisteren de keuken gekuist zonder je te verwittigen, ik hoop dat dat niet erg is?"
Waarom ik hier zit en niet in België...(bis)
Prettige thuiskomst! Sinds verleden week is er geen stroom overdag maar slechts vanaf 20u en dat gaat naar verluidt nog een maandje duren. Dat wil ook zeggen, geen water (na een helse tweedaagse reis was dat niet echt goed nieuws). Gelukkig is er een put naast ons stulpje. Om maar te zeggen dat Mohammed van de boerenunie mij gezelschap houdt in mijn bureau aangezien we hier op het project tijdelijk een elektriciteits-groep hebben ingeschakeld (de evaluatie van het project is zonet achter de rug en was -niet onterecht- niet helemaal positief)
Maar dus, waarom ik hier zit en niet in Belgie, een greep uit de conversatie met Mohammed.
...(censuur)
K: "Ja de vrouwen..."
M:"Jaja..."
K:"Zegge Mohammed, heb je zo geen foto van je vrouw op je PC staan?"
M:"Ja, kdenk het wel ik zal eens zien"
...Mohammed begint een slideshow van de begrafenis van zijn moeder...
M:"Hier, das mijn vrouw met haar jongere zuster"
K (diplomatisch): "Ah tis niet echt ne scherpe foto he, maar tis precies een knappe"
M:"Jaja, ca va"
M:"Ah en hier dernaast das mijn minnares"
...
Geheel los hiervan heb ik sinds vandaag twee zussen (Gareth Keenan werd reeds verwittigd) in mijn huis dus alle kamers zijn gevuld. Sympathieke françaises van Martinique. Eén blijft tot eind november voor haar thesis, de andere kwam maar enkel om haar te vergezellen en is volgende week terug foetsie. Verder nog een belgische studente Geneeskunde gearriveerd en 12 franse vrijwilligers. Het is duidelijk vakantie...
Maar dus, waarom ik hier zit en niet in Belgie, een greep uit de conversatie met Mohammed.
...(censuur)
K: "Ja de vrouwen..."
M:"Jaja..."
K:"Zegge Mohammed, heb je zo geen foto van je vrouw op je PC staan?"
M:"Ja, kdenk het wel ik zal eens zien"
...Mohammed begint een slideshow van de begrafenis van zijn moeder...
M:"Hier, das mijn vrouw met haar jongere zuster"
K (diplomatisch): "Ah tis niet echt ne scherpe foto he, maar tis precies een knappe"
M:"Jaja, ca va"
M:"Ah en hier dernaast das mijn minnares"
...
Geheel los hiervan heb ik sinds vandaag twee zussen (Gareth Keenan werd reeds verwittigd) in mijn huis dus alle kamers zijn gevuld. Sympathieke françaises van Martinique. Eén blijft tot eind november voor haar thesis, de andere kwam maar enkel om haar te vergezellen en is volgende week terug foetsie. Verder nog een belgische studente Geneeskunde gearriveerd en 12 franse vrijwilligers. Het is duidelijk vakantie...
Inscription à :
Articles (Atom)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.JPG)
.jpg)
