Wie blijft die schrijft

Na een uitgebreide herinnering aan slechte zomers, herhalingen van de kampioenen, stijgende bierprijzen, radioactieve ongevallen, olympische teleurstellingen en stijgend flamingantisme werd om een nakende depressie te vermijden de knoop doorgekakt om nog een jaartje langer te blijven in het land van eeuwigdurende zonneschijn met lage bierprijzen en een minderheid aan Vlamingen want -buiten dan net voor het binnenrijden van Tsjernobyl- het gras is altijd groener aan de andere kant van de heuvel nietwaar? Dus dat wil zeggen dat er wederom in de pen moet gekropen worden.

De terugreis is in ieder geval niet helemaal vlekkeloos verlopen. Want om nog inderhaast het laatste kwartier van de Belgische triomf (een gelijkspel zowaar!) tegen de Turken mee te pikken werd fietsgewijs een borduur -ook wel stoeprand genoemd door mensen die gootsteen zeggen tegen pompbak- verkeerd ingeschat. Het gevolg laat zich raden: een sliding waar zelfs een Rutyens in zijn beste jaren trots op zou zijn en een blitz-bezoekje aan spoed de volgende ochtend om plakken –ook wel röntgenfoto’s genoemd door mensen die paardenoog zeggen tegen spiegelei– te laten nemen van de pols.

Niks gebroken echter, enkel zalfjes smeren en een steunverband dragen. Dit laatste heeft het voordeel dat er al eens medelijden kan opgewekt worden bij nietsvermoedende dames. Bovendien is het een geldig excuus om de afwas niet te hoeven doen en komt het van pas bij de Michael Jackson imitaties (Nic en Han wezen gewaarschuwd). Nadeel is wel dat het niet handig (!) is in een land waar zelfs de achterste nicht, verste verwant en zatste nonkel een handje moet geschud worden. Vrouwen ‘moeten’ dus onvermijdelijk gezoend worden en gecombineerd met het medelijden-effect ligt het dan ook voor de hand (!) dat het vrijgezellenbestaan spoedig zal afgelopen zijn (wat uiteraard niet helemaal ongelegen komt bij verstuiking van de rechterpols).

Net voor mijn vertrek is er hier ter plekke echter ook iets uit de hand (man toch, ge zijt terug man!) gelopen. Minder grappig misschien en niet om aan de grote klok te hangen, maar aangezien het bezoekersaantal van deze blog dat van een dementerende ex-nazi met open doorligwonden op een schorsenerendieet uit rusthuis ‘Den laetsten adem’ benadert ben ik er gerust op dat dit nieuwtje de volgende Goedele niet zal halen. Wat een reeks eufemismen om te verdoezelen dat ik geen vriendjes heb. Verder reken ik uiteraard op de discretie van de verdwaalde lezer.

Maar het verhaal dus. U moet eerst weten dat Benin hét land is van de Voodoo. En aangezien elke vorm van religie wel kan dienen als excuus voor de homo sapiens sapiens om zijn goesting te doen wordt ook de Voodoo al eens aangewend om iemand een loer te draaien. Dat kan gaan van het onschuldig beheksen van Knappe Natasha om haar proberen in de bedstee te krijgen (terwijl dat veel makkelijker gaat met een steunverband om de pols) tot het sturen van je eigen vrouw of lastige buur naar de eeuwige jachtvelden door middel van het juiste gifmengsel in de Coq au vin te draaien (onder het mom van een slechte gri-gri of fetisj uiteraard).

Zo ook geschiedde bij twee jonge bevriende blanken alhier. Gastvrij als ze waren hadden ze een vriend uitgenodigd om eens lekker te komen eten. Na het nuttigen van de Coq au vin en/of Gentse Waterzooi bleek de bevriende man als dank nog enkele yoghurt’jes meegebracht te hebben. Bleek echter dat er naast een vanille-aroma eveneens een Benzodiazepine werd toegevoegd waardoor de twee gastheren een 36-uren in slaap zijn gesukkeld alvorens gewekt te worden door hun ongeruste buurman. Tegen dan was de yoghurt-man natuurlijk al gaan vliegen, maar hij was gelukkig zo vriendelijk geweest om het huis op te ruimen voor vertrek (inclusief aanwezige portables, gsm’s en bewijsmateriaal). Ondertussen kan er al eens mee gelachen worden maar het had evengoed minder goed kunnen aflopen (enkele jaren terug werd een gelijkaardig scenario met enkele Beninese dames van plezier twee franse toeristen fataal). De dader is instussen spoorloos, maar afgaande op de analyse van het gifmengsel lijden de eerste sporen richting de Lentestraat in Gent…

Binnenkort meer over razend-spannende voetbalmatchen, afscheidsspeeches vol zoek-de-vedet-in-de-tekstomelet’ten, de nakende openbedrijvendag in België en cumulatieve peterschappen…

Wist je dat…

...het toch even afkicken was van het België-bezoek. Hier is immers geen spoor van drukke agenda’s, festiviteiten, concerten, elektriciteit of water. Ondertussen is het al terug in orde, mede door de terugkeer van langdurige elektriciteit en water

…de snoepreisjes ook veel goedmaken. Verleden weekend werd nog eens de grens overgestoken richting Burkina om mijn paspoort van wat stempels te voorzien (het is bijna vol) en tegelijkertijd enkele vrienden van mijn baas op te pikken op het vliegveld

…de nationale feestdag dan ook al zwemmend gevierd werd in een zwembad alwaar een blauwe vinvis zijn weg zelfs nog zou in kunnen kwijtraken. Een koffietje en een tijdschrift erbij, ‘que demande le peuple?’

…er misschien nog wat mooie vrouwen mankeerden? Nu, die waren alginds zeker aanwezig, maar het hoogtepunt viel deze zaterdag te noteren op de ‘Miss Independance Atacora-Donga verkiezing’. Acht schoonheden streden om het kroontje. Aangekondigd was dat het om 21u begon, maar afgaande op het strartschot van verleden jaar verkozen we om na een barbecue’tje tegen middernacht te gaan piepen.

…dat in volledige africa-style net op tijd was, het geduld werd weer danig op de proef gesteld. Onder andere op het programma: langdradige presentaties, elke kandidate die heel de zaal persoonlijk bedankt voor de komst (en er was toch naar schatting 1000 man), DJ’s die na 8 maal proberen uiteindelijk het juiste playbacknummer hebben gevonden enz.

...het de gewoonte is dat de 10-jarige playbackende kinsterretjes opzichtig veel geld op hun voorhoofd geplakt krijgen door de aanwezige notabelen (schone schijn is hier immers nog alles)

…de elektriciteitspanne ook hier een spelbreker was, tegen 3u was het van dat. Maar we mogen niet klagen, een halfuurtje later kon de show terug beginnen en het moet gezegd, als er vrouwvlees te bewonderen is, krijgt het doorzettingsvermogen een lichte opstoot. Nummer 1 haalde de hoofdprijs binnen. Voor de geïnteresseerden: 00029 90120383

Waarom ik hier zit en niet in België...(bis bis)

De twee dames van Martinique zijn al vertrokken voor twee weekjes op kontzee richting Burkina, waarna de jongste van de twee (Celine) alleen zal terugkeren. Ze maakt in ieder geval een super-indruk, ziehier een uittreksel van een conversatie:

C: "Zeg Klaas mag ik eens iets vragen"
K: "Jaja"
C: "Stoort het als ik de badkamer kuis? Tja ik heb gisteren de keuken gekuist zonder je te verwittigen, ik hoop dat dat niet erg is?"

Waarom ik hier zit en niet in België...(bis)

Prettige thuiskomst! Sinds verleden week is er geen stroom overdag maar slechts vanaf 20u en dat gaat naar verluidt nog een maandje duren. Dat wil ook zeggen, geen water (na een helse tweedaagse reis was dat niet echt goed nieuws). Gelukkig is er een put naast ons stulpje. Om maar te zeggen dat Mohammed van de boerenunie mij gezelschap houdt in mijn bureau aangezien we hier op het project tijdelijk een elektriciteits-groep hebben ingeschakeld (de evaluatie van het project is zonet achter de rug en was -niet onterecht- niet helemaal positief)

Maar dus, waarom ik hier zit en niet in Belgie, een greep uit de conversatie met Mohammed.

...(censuur)
K: "Ja de vrouwen..."
M:"Jaja..."
K:"Zegge Mohammed, heb je zo geen foto van je vrouw op je PC staan?"
M:"Ja, kdenk het wel ik zal eens zien"
...Mohammed begint een slideshow van de begrafenis van zijn moeder...
M:"Hier, das mijn vrouw met haar jongere zuster"
K (diplomatisch): "Ah tis niet echt ne scherpe foto he, maar tis precies een knappe"
M:"Jaja, ca va"
M:"Ah en hier dernaast das mijn minnares"
...

Geheel los hiervan heb ik sinds vandaag twee zussen (Gareth Keenan werd reeds verwittigd) in mijn huis dus alle kamers zijn gevuld. Sympathieke françaises van Martinique. Eén blijft tot eind november voor haar thesis, de andere kwam maar enkel om haar te vergezellen en is volgende week terug foetsie. Verder nog een belgische studente Geneeskunde gearriveerd en 12 franse vrijwilligers. Het is duidelijk vakantie...

Vluchten kan niet meer

Voor alle mensen met een populariteitscrisis: een buitenlands verblijf werkt! Hier is de populariteit gegarandeerd wegens een blanke huidskleur en een gevulde portemonnee en eenmaal op bezoek in Belgenland is iedereen content dat hij je nog eens terug ziet (vertrekken). Twas de max in ieder geval. Enkele reisverhalen:

-) De avond voor de heenreis werd een internationaal dartstornooi georganiseerd. Wegens slechts 4 spelers en teams van 2 spelers haalde de Belgisch-Duitse combinatie Van den Heede-Johannes vlotjes de finale. Daarin werd het een echte thriller die slechts op het laatste nippertje (4u53) beslist werd met een triple 19 (voor de leken: we hebben het hier niet over de dames die instonden voor de drank) waardoor de Belgisch-Franse combinatie Schouveller-Timoune in het zand beet.

-) In volledige biathlonstijl werd na de ceremonie nog een sprint ingezet om op tijd te zijn voor het vertrek richting burkina (5u). Tijdens de rit enkel gewekt door de chauffeur om een olifant langs de baan te bewonderen. Bij een tussenstop in Niger mogen kennismaken met een zandstorm en de bijbehorende turbulentie en zwakke magen van medereizigers. Toch maar voor de vis gekozen dus ipv de vol-au-vent op het Air France menu.

-) Even een vrij moment achter de TV in België om nog eens van canvas te genieten. Tonen ze toch wel een strand-reportage van… Cotonou. Daar zit ongetwijfeld voodoo voor iets tussen.

-) De terugtocht was iets minder. Het geduld werd danig op de proef gesteld wegens een ‘direct’ tussen Ouagadougou en Benin die even vaak halt hield als de Lijnbus tussen de Bondgenotenlaan en het Foch op de openingsdag van de zomersolden. Daarbovenop kwam nog het verkrijgen van het visa in de luchthaven en het vergeten vaccinatieboekje (‘Maar madam ik ben voor alles in orde zene’).

-) De bediening van Air France is nog steeds omgekeerd evenredig met de prijs die je voor hun tickets betaalt. Nog nooit met Ryanair gevlogen, maar als dezelfde logica geldt moeten de hostesses stuk voor stuk sympathieke sappige konijnen zijn, of gaat die vlieger niet op?

Wist je dat

...het een eeuwigheid geleden is dat er nog eens geblogd werd. Ondertussen is het regenseizoen echt deftig begonnen. Ideaal moment om dus naar de Belgische zomer terug te keren (alhoewel de regen hier een superkoelte geeft)
...bij elke regenbui mijn moto onbruikbaar wordt aangezien het wrak langs alle kanten water laat insijpelen. Het wordt dus tijd voor een rijbewijs en een 4x4. Deze laatste is al aangekocht en ik heb een gratis installatie van zwembad kunnen onderhandelen in de deal.
...de regenbuien zorgen voor een langdurige (in dagen rekenen) afwezigheid van het internet. Even dachten we aan een blikseminslag op onze schotelantenne, maar het bleek een modem-probleem te zijn
...de internet-coupure meer dan welkom was, aangezien de productiviteit van een kwis-amateur en sportliefhebber in dat geval serieus de hoogte ingaat. En de laatste weken is er zeker geen tekort aan werk
...dit komt omdat eind juni (eind deze week dus) het project afloopt. Er resten nog twee maanden voor de administratieve afhandelingen en eind augustus is het normaal inpakken geblazen. Alle activiteiten moeten natuurlijk nog op het laatste nippertje gebeuren, gelukkig is uitstellen ook mijn levensmotto en heb ik eindelijk de ideale werkgever gevonden
...morgen en overmorgen nog een restitutie van de inventaris van de cashewplantages gepland is met de boerenunie. Daarna is het richting vliegveld in Ouagadougou via enkele kilometers 'no man's land' tussen benin en burkina.
...de toekomst nog vaag blijft na het project. Zowel qua nieuw project als qua locatie is er nog niks zeker, maar verhuizen zit er dik in en vernieuwing is een zekerheid (had ik al gezegd dat het mijn ideale werkgever was?)
...de Boston Celtics na meer dan 20 jaar nog eens NBA-kampioen geworden zijn. Ik heb verschillende pogingen gedaan om een finale-match mee te pikken via Canal+, maar wegens het door-de-wekker-slapen en het uurverschil (stond ik daar op verkeerd uur in het midden van de nacht) zal het voor volgend jaar zijn

Afscheid en verwelkomingen

In de expat-wereld is alles tijdelijk. Het voordeel is dat je steeds nieuwe mensen tegenkomt, het nadeel is dat er steeds afscheid genomen moet worden. Maar zoals Cruyff al aangaf ‘heb elk nadeel zijn voordeel’ en in het geval van afscheid wil dat zeggen: feestjes. De afgelopen weken waren dus uiterst aangenaam, met barbecues, discotheekbezoeken en andere festijnen. Bovendien hadden plaatselijke vriendjes nog eens bezoekers over de vloer die graag basketten, badmintonnen en machiavelli spelen. Ontspanning troef dus. Mijn reputatie in de machiavelli-wereld neemt ondertussen Risk-iaanse vormen aan (‘Tout contre Klaas’), ja een mens moet ergens zijn voldoening uit halen nieuwhaar…

Helaas dus zijn de tofste mensen richting Frankrijk. Maar geen nood, de toekomst lacht ons tegemoet met als hoogtepunt van tijdverdrijf de finale Celtics-Lakers en Euro 2008, leve de passieve sport! Ik heb zelfs een volledig foute hoed-in-de-vorm-van-een-bal gekregen van de coach (dit is de term voor mijn begeleider, helaas weet de goede man niks van voetbal af, wat dan ook vermeld werd als negatief punt bij de evaluatie) om Spanje naar de titel te schreeuwen. Ik vrees echter voor de Duitsers en dat zou enkel goed nieuws zijn op het vlak van gratis bier, aangezien mijn vaste voetbal-compagnon ter plekke een Frankfurter is.

Het grootste nieuws is dat ik een nieuwe huisgenote heb: een Française die in Londen woont en werkt. Het is de dochter van een vriend van een vriend (beiden zijn ondertussen ook al vertrokken) en ik ben bijgevolg genoodzaakt om de toiletbril omlaag te doen, mijn kleren niet langer te laten liggen op de exacte plek waar ik ze heb uitgedaan en mijn boeren te bewaren voor de reünies met URPA, de boerenunie der cashew-producenten. Moest er volk geïnteresseerd zijn in ons werk met deze unie, ik heb een nieuwsbriefje gemaakt dat te bezichtigen zal zijn op www.anacardium.info (een website eveneens van ons project).

Verleden week ook drie daagjes een ‘atelier’ van onze Duitse vrienden van GTZ (die gespecialiseerd zijn in het houden van eindeloze ateliers) gevolgd om de toekomst van de cashew in Benin te bespreken. Zo een atelier loopt vol van mensen die eigenlijk niet weten waar het over gaat, toch intelligent willen overkomen maar vooral geïnteresseerd zijn in de per diem die hen toegekend wordt. Deze bedraagt immers maar liefst 20000 FCFA oftewel 30 euro per dag en dan komt er nog eens gratis eten en logement bovenop. Als je weet dat 20000 FCFA ongeveer het gemiddelde is wat Jean Avec la Casquette hier per maand opstrijkt…Veel volk dus en omdat ze allemaal hun zegje willen doen een complete chaos (vergelijkbaar met een bezoek van mega mindy aan de lokale kleuterschool). Maar kom, ik ben toch op de nationale TV geweest. De mechelaars die kunnen profiteren van de talrijke schotelantennes van onze gebronzeerde vrienden hebben dit ongetwijfeld live gevolgd…