Wist je dat...

…Juul Kabas hier alomtegenwoordig is. De Senegalezen maken er immers een gewoonte van om hunne Kabas (in het Gents: hunne sinéma, in het Spaans: huevos) vast te houden terwijl ze rondkuieren of een praatje met je slaan

…De mobiele doe-het-zelf tandarts ook aanwezig is. Of hoe een chauffeur tijdens het rijden zelf zijn gaatje vult, daarbij gebruik makend van een tandenstoker, een achteruitkijkspiegel en een aspirine (als vulling)

…We in Dakar tot tweemaal toe hebben gedineerd in ‘Terasse d’Anvers’. U raadt het al, een welgekomen flashback naar de Belgische keuken: waterzooi en blonde leffe! De eigenaar, een Antwerp supporter uit Brasschaat, namen we erbij.

…Het contrast met het warme Koalack zonder stroom en met de muggenkolonies des te sterker is na een weekje in frisse en properdere oorden

…Ik over exact een maandje terugkom, 22 november neem ik de vlucht om op 23 november neer te strijken en 24 november mijn eerste valling op te doen.

...Iedereen die barbie-poppen, kleren, dvd’s, boeken en speelgoed meegegeven heeft, wreed bedankt wordt door de kinderen in de buurt (en door mezelf voor de barbie-poppen).

…Je bestellingen mag beginnen doorgeven van souvenirs: in de aanbieding staan kettinkjes, schilderijen, vreemde ziektes, armbanden, woestijnzand, beeldjes, voetbalshirts, sandalen, pindanoten, oorbellen, saloum-zout, djembés en huwelijksaanzoeken (m/v).

Het Mechelen van het Zuiden

Net een weekje luxereis achter de rug met drie vrouwen: mama, zus en tante. Ze kwamen aan net aan tijdens de korité oftewel het suikerfeest na de ramadan. Nadeel is dat het transport richting Kaolack iets moeilijker te regelen viel (het aantal Senegalezen die werken komt die dag immers overeen met het aantal werkende 50 plussers in La Louvière). Maar ieder nadeel heb zijn voordeel, namelijk dat de files om Dakar uit te geraken verdwenen waren en dat we –eenmaal aangekomen- in verschillende families konden passeren om onze beentjes onder de tafel te schuiven terwijl de Senegalese vrouwen hun beste beentje voorzette om er mooi uit te zien.

Nadat de drie sportzakken vol chocolade, kinderkleedjes, barbiepoppen, knuffels, speelgoed etc. waren uitgedeeld, de verbroedering met de familie van Tocoma en de rondleiding in Kaolack achter de rug waren, trokken we naar het Saint-Louis in het Noorden van Senegal. Saint-Louis is de oude hoofdstad van Frans Afrika en net zoals de oude hoofdstad van de Verenigde Nederlanden (stad van corrupte schepenen, inwijkende bioscheuten en degraderende voetbalploegen) is het de mooiste stad van het land. Het is eigenlijk een eilandje dat tussen twee armen van de Senegal-rivier ligt en je rijdt het binnen over een brug die door Eiffel ontworpen werd. Saint-Louis is Unesco-werelderfgoed en staat vol met oude koloniale gebouwen, vaak in verval maar echt de moeite eens ze opgekalfaterd zijn. Komt er nog eens bovenop dat het aangename zeebriesje voor een ideaal klimaat zorgt.

Vanuit een comfortabel hotelletje langs de kust met zwembad en goede keuken werden uitstapjes gemaakt richting natuurpark, suikerriet plantages en de grens met Mauritanië. We verlieten Saint-Louis in (koloniale) stijl: met een 4x4 reden we de kustlijn af over het strand langs de vele visserdorpjes tot in Lompoul. Daar kan je immers een klein (maar steeds groter wordend) stukje woestijn vinden, alwaar we genoten van de zonsondergang, Marokkaanse couscous en een overnachting in een Moorse tent. De volgende dag terug in onze jeep en via het strand tot in hartje Dakar.

Twee dagen Dakar zijn ruim voldoende om je longen vol te pompen met uitlaatgassen tot je in aanmerking komt voor een invaliditeitsuitkering, maar wij verkozen de standaard uitstapjes richting reserve de Bandia en Ile de Gorée. De reserve de Bandia is niet de ongelukkige bankzitter van FC Bandia, maar een natuurpark met neushoorns, giraffen, antilopen, struisvogels enz. Het grootste deel is ingevoerd uit Zuid-Afrika, zodat je wel eens het gevoel krijgt in de Beekse Bergen rond te rijden, maar het is een leuk dagje uit. Het laatste dagje dus toch maar eens Ile de Gorée gedaan. En we waren niet alleen. We konden kennismaken met de gezellige stress van reisleiders die groepen van Nouvelle Frontière en Club Med escorteerden vanuit het hotel tot in het Musée des Esclaves. Een dubbel gevoel als je een bende obesitas-amerikanen enthousiast hoort applaudisseren bij een one-liner van de gerant van het museum over de toestanden van de slavernij. De kans is immers groot dat hun tuinier een afro-amerikaan is, net zoals de kuisploeg van de speciaalzaak waar ze zaterdags hun Mega McBacon Menu bestellen. Maar anders best een aanrader, Ile de Gorée.

Nu twee weekjes alles afwerken om vervolgens terug op vakantie te trekken met Señor Salim. Ik heb de vrouwen hier alvast gewaarschuwd dat er een blanke vrijgezel onderweg is. Hasta pronto.

Wist je dat...

…Er tijdens de ramadan geen kat te zien is op straat om zeven uur ’s avonds. Iedereen stilt zijn honger terwijl er op de nationale zender voorgelezen wordt uit de Koran.
…Dit gebeurt door een oude wijze man terwijl een groepje kinderen geboeid luistert, moest je niet beter weten je zou zweren dat het sprookjes zijn.
…Tenminste 10 Senegalese vrouwen zich niet aan de vasten hebben gehouden. Het Afrikaanse kampioenschap basket werd hier afgelopen weekend in eigen land verloren in de finale.
…De Belgische basketvrouwen het ook niet onaardig doen. Als ze zich bij de eerste vijf plaatsen op het EK krijgen we misschien een clash België-Senegal tijdens het kwalificatietoernooi voor Peking.
…De zoon van de familie waarmee ik samenwoon enkele weken op bezoek is. Blijkt dat hij de offensieve middenvelder van een eerste klasse-ploeg in Senegal is.
…Die ploeg (FC Douane, ik durf wedden dat ze tussen de linies spelen) maar nipt de finale van het kampioenschap heeft verloren, ik maak hem dus alvast warm voor een verblijf ‘Achter de kazerne’ of in ‘de Mol’.
…Mijn buurman in het cyber-cafe zich niet geneert om de hele porno-afdeling van het internet af te surfen. Een mens zou voor minder een lodder-oog ontwikkelen.
…Er foto’s op de site gezet zijn (worden, afhankelijk van de snelheid en stroomonderbrekingen) van de vakantie, alsook filmpjes met Afrikaanse dans tijdens de herbebossing, maar nu hoe het wél moet.

Bien Entendu (Octobris)

Omdat het de mooiste maand van het jaar is, drie voor de prijs van één, allen over hetzelfde onderwerp:
" L'homme qui a la diarrhée n'a pas peur de l'obscurité ".
“Un pet qui se prolonge peut entrainer une vraie chiasse.”
“Qui se lèche l'anus est un contortioniste, qui pète plus haut que son cul a de la merde derrière les Oreilles”

Bien entendu (septembris)

Opnieuw met rijmplekken:

“Qui pisse contre le vent se rince les dents”

Les Vacances

Voordien kende ik het alleen maar van de belegen en politieke incorrecte mop ‘Hoe noem je een Marokkaanse prostitué?’ en van de reden van het minder presteren van Boussoufa tijdens het seizoensbegin, maar sinds kort zit ik er middenin: de ramadam. Iedereen doet mee en ikzelf overwoog ook een solidariteitsactie voor minstens twee weken, tot ik vernam dat ook drinken niet toegestaan is. Mijn plan is daarmee wat aangepast: enkel drinken en eten in het geniep en niet met een broodje versgeslacht schaap of een frisse pint over de straat lopen tijdens de middagpauze.

Anders alles prima. De bureaus van Caritas zijn na een maand weer geopend en het is dus wederom volop werken geblazen. De voorbije twee weken echte vakantie genomen richting Casamance, het zwakkere broertje van Senegal. Afgelegen ten zuiden van Gambia, (nog) minder rijk en tot voorheen verstrikt in een onafhankelijkheidsstrijd met bijhorende rebellen, overvallen van transport etc. Tot op heden raadt de website van de (voorlopig nog) Belgische Overheid nog aan om verplaatsingen via de weg naar het Zuiden te mijden. Er restte echter geen andere mogelijkheid. Het oorspronkelijke plan was de boot ‘Willis’ vanuit Dakar te nemen, maar die is twee maanden buiten strijd na een panne. Men is hyper-voorzichtig met de veiligheidsmaatregelen want de voorganger ‘Joola’ zonk in 2002 met bijna 2000 doden en zodoende de grootste ramp uit de Senegalese geschiedenis tot gevolg. Maar goed, wij dus de baan op richting zuiden.

Ingrediënten van de dagtrip: tweemaal de grens over, dus controle bij exit Senegal, entree Gambia, exit Gambia, entree Senegal. Terwijl de Senegalese grenspolitie zijn werk doet met de glimlach en zonder betaling, moest er bij hun Gambiaanse collega’s steeds geld op tafel gelegd worden, niet dat de service navenant was. Integendeel: letterlijk vanaf je Gambia binnenrijdt verdwijnt het asfalt als sneeuw voor de zon. Bovendien wordt hij op een bepaald moment zelfs onderbroken door de Gambia-rivier en wagen we de oversteek met de veerpont. Terug in Senegal is er asfalt en een overvloed aan wegcontroles.

En toch, de trip is het meer dan waard, want in de Casamance valt er meer regen, is het groener, mooier, frisser en zijn de mensen zowaar nog gastvrijer dan in de rest van Senegal. Je zou voor minder de oversteek wagen vanuit Kaolack. En ik ben niet de enige die er zo over denkt, want ik ben verschillende bekenden tegengekomen ginder, waaronder mijn buurjongen uit Kaolack die ons de hoofstad van de Casamance (Ziguinchor) heeft doen verkennen. Ook in Senegal is de wereld kleiner dan je denkt. In Oussouye de eerste sportieve actie ondernomen sinds het vertrek. Tijdens een mountainbike-trip zonder valacties kunnen vaststellen dat 5 maand ruimschoots voldoende is om je conditie op het nulpunt te krijgen.

En dan: Cap Skiring in het uiterste zuidelijke punt, vlak aan de grens met Guinee Bissau. Parelwitte stranden zover je kan zien, lauw zeewater om in te baden, verse krab als avondmaal en café Touba als ontbijt. Tijdens het hoogseizoen van november tot april landen hier wekelijks charters vanuit alle wereldhoeken om een weekje geld op te doen in de Club Med en liggen de stranden overvol. Nu echter was de plage voor ons alleen en regeerden de laagseizoenprijzen, olé!

Verleden week dan richting Toubacouta in de Sine Saloum met Tocoma en family. Het campement waar we verbleven heeft nog geen papieren en verhuurt enkel aan ‘vrienden’. Resultaat: supercomfort aan een werkelijke spotprijs en heel het kot (inclusief zwembad) voor ons alleen. Maar voor de haat-mails binnenstromen, ook hier zit de vakantie erop en is het back to work.

Melodie Ouadraogo, afrikaanse gezangen

Mooie liedjes duren niet lang…en islamitische liedjes komen steeds terug. Ik vond het de laatste maanden al verdacht stil ’s nachts, maar ik dacht dat het aan mijn aanpassing lag dat ik niet meer wakker werd van de moslim-gezangen*. Niets blijkt minder waar, volgens mij was de luidspreker gewoon stuk. Het nieuwe exemplaar moet dan uiteraard getest worden, bij voorkeur van ’s avonds laat tot ’s morgens vroeg. Een mens zou voor minder goesting krijgen in de vakantie. Nog een weekje wachten en de Cassamance komt eraan. Het schrijven gaat trager dan verwacht. Hoewel, eigenlijk had ik verwacht dat het nog trager ging gaan dan verwacht dus in feite gaat het toch sneller dan verwacht. Om maar te zeggen dat de solidariteit voor vrouwen in verwachting grenzeloos is. Iets minder grenzeloos is de capaciteit om Afrikaans te dansen. In het ge-uploade filmpje ziet u dat dit beter overgelaten wordt aan de mensen die tussen de grenzen geboren werden dan aan een stelletje broederlijke delers. Maar soit, als je je niet kan belachelijk maken op de Italiaanse trouwdansvloer met een Drag-Queen beweging, moet je dat maar doen aan de overkant van de oceaan. Het filmpje waarop wij Paranoid in Moskou draaiden op de installatie in de 4x4 en de Senegalese vrouwen spontaan begonnen te hakken is helaas geweigerd door Youtube wegens een klacht omtrent auteursrechten door Patje Krimson.

Davaai

*Omdat u ongetwijfeld solidair bent met het Zuiden (wees gerust, het uiterste Zuiden, niet Wallonië), een doe-het-zelf handleiding voor islamitische zangervaringen: zoek een persoon die aan het inslapen is. Zoek een stukje lectuur en een megafoon, niet de grote Gsm vanuit Triggerhappy maar een exemplaar dat in menige Abvv-staking wordt gehanteerd. Kniel neer bij de slapende persoon met de megafoon op oorhoogte en draai de volumeknop tot het streepje ‘Max’ of ‘Oorschade’. Reciteer nu het stukje lectuur, maar op Sammy TANghe-wijze, dus achterstevoren. Om het geheel volledig onverstaanbaar te maken, zorg je ervoor dat uw mond vlak aan de megafoon gehouden wordt en niet op 15cm afstand, zoals doorgaans aangeraden is. Probeer dit te doen al zingend, liefst gebrekkig, zodat het niet melodisch overkomt. Om uit te rusten en de slapende persoon in de waan te laten, stop je even na elke paragraaf. Wanneer je denkt dat de persoon net terug aan het insoezen is, begin je aan de volgende paragraaf met een nog groter enthousiasme. Onthoud, té enthousiast kan niet, overdrijven is de regel!

Tip voor de singles: je kan het overdag opnemen en ’s nachts met de iPOD afspelen. Dag én nacht plezier!